Ένα ξεχωριστό βιβλίο που διάβασες τον τελευταίο καιρό; Ένα βιβλίο που πρέπει να διαβάσει κανείς «οπωσδήποτε»;

Διάβασα τελευταία δύο βιβλία, το ένα της Λιλής Ζωγράφου «Από τη Μήδεια στην Σταχτοπούτα, η ιστορία του φαλλού» και «Το θέατρο και το είδωλο» του Αντονέν Αρτώ. Το πρώτο αφορά το πώς ήταν ο κόσμος, όταν στηριζόταν στη μητριαρχία και πώς η πατριαρχία υποβίβασε τη γυναίκα. Το δεύτερο αφορά πολύ τους ηθοποιούς και αξίζει να διαβαστεί, καθώς ο Αρτώ τινάζει το θέατρο στον αέρα για να το ξαναστήσει όρθιο πάνω στις βάσεις, όπως τις είχαν διαμορφώσει οι Έλληνες τον 5ο αιώνα π.Χ. Πρόκειται για έναν αναμορφωτή του θεάτρου που αναγνωρίστηκε μετά το θάνατό του.

Μουσικές που αγαπάς; Το τελευταίο τραγούδι-εμμονή;

Ακούω πολύ μουσική, έχω μία αδυναμία σε αυτό το είδος που αποκαλούμε έντεχνο, με ιδιαίτερη αδυναμία στην Τσανακλίδου και τον Κραουνάκη. Τώρα τελευταία έχω κολλήσει με το τραγούδι της Βιολέτας Ίκαρη «Έλα και ράγισε είσαι τον κόσμο μου».

Μια ταινία για να δει κανείς απόψε;

Εξαρτάται σε τι mood είσαι. Εγώ πάντως δεν θα σταματήσω ποτέ να βλέπω τον Άγγλο ασθενή. Πραγματικά έχω δει την ταινία 100 φορές.

Μια θεατρική παράσταση που θυμάσαι;

Βλέπω πάρα πολλές και η αλήθεια είναι ότι αρκετές μου έχουν μείνει στο μυαλό. Θα αναφέρω όμως δύο μονολόγους που με ταρακούνησαν, ο καθένας για διαφορετικούς λόγους. «Αιώνες μακριά από την Αλάσκα», σε κείμενο του Άκη Δήμου με την Πέμη Ζούνη και ο «Ιβάν και τα σκυλιά του» με τον Άρη Σερβετάλη.

Ένα ξεχωριστό ταξίδι;

Εδώ θα δυσκολευτώ να διαλέξω. Όλα τα μέρη όπου έχω πάει, είτε εσωτερικό είτε εξωτερικό, έχουν μια ξεχωριστή θέση στην καρδιά μου. Θα αναφέρω τρεις προορισμούς που πάντα θα είναι τοπ για μένα: Πάτμος, Σίφνος, Μήλος.

Μια ξεχωριστή βόλτα στην πόλη;

Μία ξεχωριστή βόλτα είναι στην Ακρόπολη. Θα είναι πάντα σαν την πρώτη φορά που περπάτησα γύρω από την Ακρόπολη. Η ενέργειά της σου δημιουργεί πάντα ένα πρωτόγνωρο συναίσθημα, λες και δεν έχεις ξαναπεράσει ποτέ από εκεί.

Πότε και πώς ξεχνάς τον χρόνο που περνάει;

Στη θάλασσα, μέσα της, πάνω της, δίπλα της, κοιτώντας την όλα σταματούν.

Για ποιον λόγο χαμογέλασες τελευταία φορά;

Διαβάζοντας ένα πολύ όμορφο μήνυμα που ήρθε στα mail μου μαζί με ένα τραγούδι και μία γλυκιά καλημέρα.

Τι σου δίνει ανακούφιση στην καθημερινότητα;

Ο άνθρωπος που θα με περιμένει σπίτι μετά από μία δύσκολη μέρα για να απολαύσουμε μαζί φαγητό και κρασί.

Τι κάνει την καθημερινότητά σου ενδιαφέρουσα;

Ο έρωτας, αυτός και μόνο αυτός είναι ο ήλιος, δύναμη, αρχή και φινάλε, σκοτάδι και φως.

Η Μαρίνα Παντελάκη συμμετέχει στην παράσταση Το αγκάθι της Ακακίας που παρουσιάζεται στο Θέατρο Άβατον σε κείμενο και σκηνοθεσία Φίλιππου Ζαρφειάδη.