Η ατμόσφαιρα χαρακτηρίζει πάντα τις παραστάσεις της Ομάδας Art Vouveau που στηρίζεται στις τεχνικές και τις δυνατότητες του βωβού κινηματογράφου. Στην καινούργια τους παράσταση, Επιστροφή στο Μπουντεγιοβίτσε, που παρουσιάζεται κάθε Δευτέρα και Τρίτη στο Θέατρο Olvio, αντλούν έμπνευση και δύναμη από την Παρεξήγηση του Αλμπέρ Καμύ. Με την αίσθηση των νουάρ ταινιών των δεκαετιών του ΄40 και του ΄50, ακολουθούμε την πορεία ενός άνδρα που επιστρέφει στο ερημωμένο από τους πολέμους χωριό του για να επισκεφτεί το ξενοδοχείο της μητέρας και της αδελφής του και να τις συναντήσει μετά από καιρό. Οι δύο γυναίκες επιβιώνουν πλέον κλέβοντας και σκοτώνοντας τους επισκέπτες του ξενοδοχείου τους. Οι ηθοποιοί της Ομάδας Art Vouveau μας μίλησαν για το έργο και το πως έγινε παράσταση.

ΔΑΝΑΗ ΤΙΚΟΥ: Από την αρχή της έρευνάς μας για την νέα δουλειά της ομάδας επικεντρωθήκαμε στο κινηματογραφικό είδος του νουάρ των δεκαετιών ’40-‘50. Αναζητώντας ένα έργο που να επικεντρώνεται στον υπαρξισμό και να είναι πλούσιο σε εικόνες και δράσεις ώστε να αποδοθεί βουβά. Έτσι στραφήκαμε στον Αλμπέρ Καμύ. Ο Καμύ γράφει το θεατρικό έργο «Η Παρεξήγηση» το 1942-43 κατά τη διάρκεια του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου
Το συγκεκριμένο έργο είναι μια εικονοποίηση της διαδικασίας του παράλογου. Αν ο Καμύ στο «Μύθο του Σίσυφου» και στο «Ο επαναστατημένος άνθρωπος» θεμελιώνει την θεώρηση του πάνω στο παράλογο, στην «Παρεξήγηση» την εικονοποιεί. Δείχνει ξεκάθαρα το παράλογο της ανθρώπινης ύπαρξης βάζοντας στο μικροσκόπιο κάτι που μπορεί ο αναγνώστης να αντιληφθεί: την παράλογη πραγματικότητα μιας εγκλωβισμένης οικογένειας.
Συνυπολογίζοντας την ατμόσφαιρα μυστηρίου που διατρέχει όλο το έργο, καθώς και τους τρομερά ενδιαφέροντες χαρακτήρες του, οι οποίοι είναι θύτες και θύματα την ίδια στιγμή, η επιλογή του έργου ήταν εύκολη.

Πως δουλέψατε για να γίνει παράσταση;

ΑΦΡΟΔΙΤΗ ΚΛΕΟΒΟΥΛΟΥ: Χρειάστηκε επιμονή και υπομονή. Για εμάς η υποκριτική με μάσκα ήταν ένα καινούργιο πεδίο προς εξερεύνηση. Περάσαμε μια πρώτη περίοδο χωρίς τις μάσκες για να ενεργοποιήσουμε το σώμα που είναι και το βασικό εργαλείο σε αυτό που κάνουμε. Μετά ήρθε το δεύτερο στάδιο που έπρεπε να κατασκευάσουμε τις μάσκες και να ασκηθούμε με αυτές. Αυτό ήταν και το πιο δύσκολο στάδιο αλλά η έμπειρη καθοδήγηση του Camilo Bentancor μας επέτρεψε να το διανύσουμε δημιουργικά και διασκεδαστικά.

Πως λειτουργεί η μουσική στις παραστάσεις σας;

ΔΑΝΑΗ ΤΙΚΟΥ: Η ζωντανή μουσική είναι βασικό συστατικό της παράστασής μας. Δίνει τον παλμό στην αναπαράσταση πλουτίζοντας την με εντάσεις και δυναμικές. Ταυτόχρονα, λειτουργεί ως παράλληλος αφηγητής της ιστορίας φωτίζοντας κρυμμένες σκέψεις, κίνητρα και συναισθήματα των ηρώων. Η μουσική υπάρχει σ’ όλες τις βουβές ταινίες άρα δε θα μπορούσε να λείπει και στη δικιά μας παράσταση μιας και η κύριά μας επιρροή είναι ο βωβός κινηματογράφος.

Τι σας αρέσει στο βωβό θέατρο;

ΦΟΙΒΟΣ ΣΥΜΕΩΝΙΔΗΣ: Το βωβό θέατρο είναι ένα είδος θεάτρου που εμένα προσωπικά με συγκινεί πολύ. Οι βωβές παραστάσεις μιλάνε κατευθείαν στο αίσθημα και το σώμα του θεατή και όχι τόσο στο μυαλό του, προσφέροντας μία εμπειρία λιγότερο εγκεφαλική και πιο “ολόκληρη”. Από την άλλη η δυσκολία της μη χρήσης λόγου ισχύει τόσο για τους συντελεστές της παράστασης όσο και για τους ίδιους τους θεατές της. Που σημαίνει ότι και από τους θεατές χρειάζεται μια εγρήγορση και ετοιμότητα για να ακολουθήσουν την ιστορία και να συμπληρώσουν με τις σκέψεις και τα συναισθήματά τους τα λόγια που δε λέγονται. Με αυτόν τον τρόπο μία βωβή θεατρική παράσταση δυνητικά μπορεί να είναι μία μοναδική εμπειρία για όλους.

Πως μπορούν να αποδωθούν οι φιλοσοφικές ανησυχίες του Καμύ μέσω της κίνησης του σώματος;

ΦΟΙΒΟΣ ΣΥΜΕΩΝΙΔΗΣ: Οποιαδήποτε φιλοσοφική ανησυχία, ή δραστηριότητα γενικότερα, απαιτεί χώρο και χρόνο. Στην παράστασή μας προσπαθούμε να διαχειριστούμε τον χώρο του θεάτρου και τον χρόνο της παράστασης με τέτοιο τρόπο ώστε να ενεργοποιήσουμε κάποιους προβληματισμούς που απορρέουν από τις φιλοσοφικές θέσεις του Αλμπέρ Καμύ. Φυσικά για να γίνει κάτι τέτοιο δεν έχουμε μόνο τα σώματά μας και την κίνησή τους. Ο “διάλογος” των ηθοποιών με την ζωντανή μουσική, τις μάσκες, τους φωτισμούς, τον σκηνικό χώρο, τα κοστούμια, τους υπέρτιτλους και η τελική σύνθεση όλων αυτών των στοιχείων ελπίζουμε να δημιουργήσουν τελικά το χώρο και το χρόνο για να αναδυθούν οι φιλοσοφικές ανησυχίες του Α.Καμύ.

Οι συγγενικές σχέσεις στηρίζονται σε δεδομένους δεσμούς ή χρειάζονται δουλειά όπως και οι υπόλοιπες σχέσεις;

ΑΦΡΟΔΙΤΗ ΚΛΕΟΒΟΥΛΟΥ: Οι συγγενικές σχέσεις στηρίζονται σε δεδομένους δεσμούς αλλά χρειάζονται δουλειά όπως οι υπόλοιπες σχέσεις. Ειδικά όμως αυτές οι σχέσεις επειδή ξεκινάνε τόσο δεδομένες και σίγουρες χρειάζονται διαρκώς δουλειά για να τις κρατήσεις γερές και υγιείς. Γιατί η συνήθεια είναι σπουδαίος σιγαστήρας, όπως έχει πει και ο Μπέκετ. Στην Παρεξήγηση του Κάμυ αυτό ισχύει σε μεγάλο βαθμό. Οι οικογενειακοί δεσμοί όχι μόνο γίνονται συνήθεια αλλά παγώνουν και φθίνουν μέσα στο χρόνο και μόνο στο τέλος θα καταφέρουν οι ήρωες να πάρουν αποφάσεις που όχι μόνο θα τους καθορίσουν αλλά και θα τους λυτρώσουν.

Η ανάγκη για επιβίωση δικαιολογεί πράξεις απελπισίας;

ΘΑΝΑΣΗΣ ΜΕΓΑΛΟΠΟΥΛΟΣ: Μια τέτοια πράξη φιλοσοφικά αναφέρεται σαν μια πράξη εκούσια. Μια πράξη εξ ανάγκης. Στη φύση τέτοιου είδους πράξεις είναι αποδεκτές, πλήρως δικαιολογημένες και δεν αποκαλούνται εγκλήματα γιατί κανείς δεν καλείται να τις κρίνει ως δίκαιες ή άδικες. Σε αυτό που αποκαλούμε έννομη τάξη στην κοινωνία μας, όμως, τα πράγματα είναι διαφορετικά.
Σήμερα έχουμε συνηθίσει να δικαιολογούμε πράξεις απελπισίας, αυτοκτονίες και εγκλήματα με πολύ ελαφρύτερα κριτήρια από αυτό της ανάγκης της επιβίωσης ή της αγάπης.
Ο Καμύ λέει πως : «Ζούμε στην εποχή της προμελέτης και του τέλειου εγκλήματος. Οι εγκληματίες της εποχής μας δεν είναι πλέον εκείνα τα αδύναμα παιδιά που επικαλούνταν ως δικαιολογία την αγάπη. Αντίθετα, είναι ενήλικες και το άλλοθί τους είναι αδιάσειστο : η φιλοσοφία μπορεί να βοηθήσει σε όλα, μπορεί ακόμη και να μεταμορφώσει τους δολοφόνους σε δικαστές».

Οι εποχές καθορίζουν τους ανθρώπους ή το αντίστροφο;

ΘΑΝΑΣΗΣ ΜΕΓΑΛΟΠΟΥΛΟΣ: Οι εποχές και οι συγκυρίες είναι αυτές, που καθορίζουν τους “αντικειμενικούς” παράγοντες που διέπουν τις κοινωνίες μας. Διαμορφώνοντας την εκάστοτε κυρίαρχη ιδεολογία. Οι άνθρωποι στην καλύτερη των περιπτώσεων, μέσω των επιλογών τους, απλά μπορούν να διαμορφώσουν ένα ρεύμα αμφισβήτησης αυτής της πραγματικότητας με την ελπίδα να την αλλάξουν.
Όμως η ”υποκειμενική ανθρώπινη επιλογή, είτε αυτή επάγεται από μια αναπτυγμένη κοινωνικοπολιτική συνείδηση, είτε από ένα διαμορφωμένο αξιακό κώδικα, είτε από καθαρή ανθρώπινη βλακεία ( που είναι και ο ισχυρότερος παράγοντας) δυστυχώς έρχεται πάντα τελευταία. Στη εποχή μας η ”αντικειμενική” αλήθεια είναι τόσο παράλογα κατασκευασμένη που ζούμε το θάνατο της “υποκειμενικότητας” .

Επιστροφή στο Μπουντεγιοβίτσε από την ομάδα «Art Vouveau» στο Θέατρο Olvio

Συντελεστές

Συντονισμός – Σκηνοθεσία: Camilo Bentancor
Μουσική σύνθεση: Γιάννης Σελέκος
Κοστούμια: Δέσποινα Μακαρούνη
Φωτισμοί: Κωνσταντίνος Μαργκάς
Κατασκευή μασκών: Camilo Bentancor, Alfredo Iriarte
Βοηθός Σκηνοθέτη: Μαρία Ψαρολόγου
Σχεδιασμός αφίσας/ flyer/ υπέρτιτλων: Μαργαρίτα Τζαννέτου
Φωτογραφίες/video: Μαρία Αγγελή

Παίζουν οι ηθοποιοί: Αφροδίτη Κλεοβούλου, Θανάσης Μεγαλόπουλος, Φοίβος Συμεωνίδης, Δανάη Τίκου.
Στο πιάνο: Γιάννης Σελέκος
Στο κουδούνι: Μαρία Ψαρολόγου

Θέατρο
Olvio
Ιερά Οδός 67 & Φαλαισίας 7 | Βοτανικός, 118 55

Πρεμιέρα: Τρίτη 2 Μαΐου 2017

– για 9 μόνο παραστάσεις-

Δευτέρα και Τρίτη στις 21.30

Διάρκεια: 85 λεπτά (χωρίς διάλλειμμα)

Τιμές εισιτηρίων: Κανονικό: 12 ευρώ, Φοιτητικό: 8 ευρώ, Ανέργων: 5 ευρώ

Πληροφορίες – Κρατήσεις: Τηλ: 210-3414118