Ένα ξεχωριστό βιβλίο που διάβασες τον τελευταίο καιρό; Ένα βιβλίο που πρέπει να διαβάσει κανείς «οπωσδήποτε»;

Το ‘’Στη γη είμαστε πρόσκαιρα υπέροχοι΄΄ του Ocean Vuong. Είναι ένα βιβλίο που έγραψε ο συγγραφέας με όλα όσα θα ήθελε να πει στη μητέρα του, ενώ εκείνη,  ούσα αναλφάβητη δεν πρόκειται ποτέ να διαβάσει. Μου υπενθύμισε πόσο ποιητική μπορεί να γίνει η ζωή ακόμα και μέσα στις δυσκολίες της.

Μουσικές που αγαπάς; Το τελευταίο τραγούδι-εμμονή;

Έχω πολύ αντικρουόμενες μουσικές προτιμήσεις. Συνήθως κλίνω περισσότερο στα παραδοσιακά, τα χάλκινα και σε ήχους που νιώθω ότι μπορούν να με συνδέσουν με μια πιο ‘’πρωτόγονη’’ αίσθηση. Τελευταία ακούω ξανά συχνά το Bad decisions του Rami Winston.

Μια ταινία για να δει κανείς απόψε;

‘’Τα πνεύματα του Ινισέριν’’.  Πάντα μου άρεσε η δουλειά του Μάρτιν ΜακΝτόνα, αλλά αυτή η ταινία συγκεκριμένα με σημάδεψε με πολλούς τρόπους. Παρόλο που έχω ακούσει διάφορες θεωρίες ως προς τον βασικό της άξονα, πιστεύω πως πρώτα και κύρια είναι μια ταινία για την φθορά του αθώου μας στοιχείου όταν εμπλεκόμαστε σε τοξικές σχέσεις.

Μια θεατρική παράσταση που θυμάσαι;

‘’Ο διχοτομημένος υποκόμης’’ του Ιταλό Καλβίνο. Είχε ανέβει πριν αρκετά χρόνια από τον Κώστα Γάκη. Ήταν μια παράσταση ζωντανή. Την είχα δει τρεις φορές μέσα σε λίγο καιρό και ακόμα θυμάμαι τα συναισθήματα που μου προξένησε.

Ένα ξεχωριστό ταξίδι;

Είχα την τύχη πριν μερικά χρόνια να ταξιδέψω στην Κόστα Ρίκα. Ήταν, ως τώρα, η μοναδική φορά που βγήκα εκτός Ευρώπης. Με φιλοξένησαν φίλοι από εκεί και είχα την ευκαιρία να ζήσω την χώρα στην λιγότερο τουριστική της μορφή. Ήταν όλα τόσο διαφορετικά απ’ ότι είχα δει. Σίγουρα θα ξαναπήγαινα.

Μια ξεχωριστή βόλτα στην πόλη;

Όταν έχω το χρόνο, τριγυρνάω στα ‘’αθέατα’’ διάφορων γειτονιών της Αθήνας. Μικρά δρομάκια, αυλές, μπαλκόνια και παράθυρα.

Πότε και πως ξεχνάς τον χρόνο που περνάει;

Όταν διαβάζω, όταν κρατάω μια κούπα με ζεστό τσάι και όταν δημιουργώ. Είτε πρόκειται για μια μικρή κατασκευή είτε για τις πρόβες ενός έργου.

Για ποιο λόγο χαμογέλασες τελευταία φορά;

Σκέφτηκα ότι τελειώνει ο χρόνος και έχω ό,τι φανταζόμουν πέρυσι τέτοιο καιρό.

Τι σου δίνει ανακούφιση στην καθημερινότητα;

Αγκαλιές από τους αγαπημένους μου, ο γάτος μου να κάθεται δίπλα μου, να κάθομαι να κοιτάω το κενό για λίγη ώρα. Στιγμές παύσης όταν όλα τρέχουν.

Τι κάνει την καθημερινότητά σου ενδιαφέρουσα;

Οι άνθρωποι που συναντώ, οι ιστορίες τους και το που βρίσκω τον εαυτό μου μέσα σε όλα αυτά. Πάντα ήμουν εξωστρεφής, με την έννοια ότι χρειάζομαι αρκετά εξωτερικά ερεθίσματα για να παράγω σκέψη. Κατ’ επέκταση, οι άνθρωποι γύρω μου είναι σημαντικό κομμάτι του πρίσματος υπό το οποίο βλέπω τον κόσμο.

Η Μιράντα Ζησιμοπούλου αυτή την περίοδο πρωταγωνιστεί στην παράσταση του έργου «ΛάΣΠΗ» του Βαγγέλη Χατζηγιαννίδη, σε σκηνοθεσία Ευθύμη Χρήστου, στο Θέατρο Σφενδόνη. 

Θα τη βρούμε, επίσης, στην παράσταση της Ομάδας Τόπι  «Καρυοθραύστης» του Ε.Τ.Α. Χόφμαν , σε σκηνοθεσία του Δημήτρη Πλειώνη, στο Bios.