Ένα ξεχωριστό βιβλίο που διάβασες τον τελευταίο καιρό; Ένα βιβλίο που πρέπει να διαβάσει κανείς «οπωσδήποτε»;

Μία από τις τελευταίες μου αναγνώσεις είναι το βιβλίο του Σάμιουελ Μπέκετ «Πρώτος Έρωτας». Περίμενα καιρό να το διαβάσω και το διάβασα το καλοκαίρι. Πέρασα υπέροχα με αυτό το βιβλίο. Πολλά είναι τα βιβλία που πρέπει να τα διαβάσουμε, αλλά θα σου πω αυτό που μου ήρθε πρώτο: το «Εάν αυτό είναι ο άνθρωπος» του Primo Levi. Ανατριχιαστικό και βιωματικό.

Μουσικές που αγαπάς; Το τελευταίο τραγούδι-εμμονή;

Τη μουσική την αγαπώ! Δεν γίνεται να μην αγαπάει κανείς τη μουσική. Ποιος ζει χωρίς μουσική; Μου αρέσει να ανακαλύπτω μουσική, μουσική από το παρελθόν αλλά και νέες μουσικές, νέους δημιουργούς. Ένα κομμάτι που μου έμεινε πολύ και θέλω να το βάζω και να το ξαναβάζω είναι το “Only the winds” του Olafur Arnalds.

Μια ταινία για να δει κανείς απόψε;

Αμέτρητες και οι ταινίες. Πολύ δύσκολο να επιλέξω μόνο μία. Θα σου πω μια γαλλική λοιπόν: το «Μικρά αθώα ψέμματα» (Les petits mouchoirs) του Guillaume Canet. Μια ταινία ουσιαστική για τις ενήλικες ανθρώπινες σχέσεις. Πικρή, γιατί παρά τον τίτλο, βγάζει τη μεγαλύτερη αλήθεια, αυτή για τη δυσκολία και την πολυπλοκότητα των σχέσεων μεταξύ των ανθρώπων. Δεν υπάρχει περίπτωση να μη βρεις τον εαυτό σου κάπου ανάμεσα σε αυτούς τους ήρωες.

Μια θεατρική παράσταση που θυμάσαι;

Μια θεατρική παράσταση που θα μου μείνει για πάντα χαραγμένη μέσα μου, είναι «Τα ερωτευμένα άλογα». Δεν ήταν μια θεατρική παράσταση, ήταν μια εμπειρία πρωτόγνωρη. Δεν μεταφέρεται, δεν περιγράφεται. Εύχομαι να γυρίσει όλη την Ελλάδα να τη δει όλος ο κόσμος.

Ένα ξεχωριστό ταξίδι;

Ξεχωριστό ταξίδι… αυτό του 2019 μέσω ενός προγράμματος στην Τουρκία. Συνυπήρξαμε τόσες διαφορετικές κουλτούρες, τόσοι διαφορετικοί άνθρωποι.  Περάσαμε 10 μέρες μαζί κάνοντας τόσα πολλά, μαθαίνοντας τόσα πολλά, γελώντας, συζητώντας. Συνειδητοποιήσαμε ότι ήμασταν πολύ διαφορετικοί και ταυτόχρονα τόσο ίδιοι. Στο τέλος κανείς δεν ήθελε τον αποχωρισμό.  Ξεχωριστή εμπειρία που εύχομαι να την ξαναζούσα για χρόνια.

Μια ξεχωριστή βόλτα στην πόλη;

Είναι μοναδικό να βρίσκεις ομορφιές στην πόλη που ζεις. Καθώς την έχεις συνηθίσει σου φαίνονται όλα ίδια. Δεν ενθουσιάζεσαι για τίποτα. Κι όμως πάντα υπάρχει αυτό το κάτι που δεν έχεις δει ακόμα. Ακόμα και στην πόλη σου. Εμένα πάντα με γοήτευαν οι στοές. Τι κρύβουν οι στοές. Μπαίνεις σε μια στοά και χάνεις την εξωτερική εικόνα, τις πολυκατοικίες, τη βαβούρα, τα πάντα. Πάντα σε κάθε στοά κάτι θα βρεις πολύ ενδιαφέρον, πάντα η κάθε στοά έχει και μια ιστορία.

Πότε και πως ξεχνάς τον χρόνο που περνάει;

Ο χρόνος ο πονηρός περνάει πολύ γρήγορα. Εκεί που τον ξεχνάω και δεν με νοιάζει που περνάει, είναι στα ταξίδια. Στα ταξίδια ο χρόνος χάνεται. Έτσι κι αλλιώς είναι σαν να τον έχεις παγώσει. Ζεις κάπου αλλού, εντελώς αλλού για λίγο. Είναι όλα διαφορετικά, «ξένα» και εσύ αλλάζεις.

Για ποιο λόγο χαμογέλασες τελευταία φορά;

Χαμογέλασα πολύ στην τελευταία μου βόλτα στο βουνό. Σε ένα μεγάλο βουνό της Αττικής περπατώντας πολύ και φτάνοντας σε σημεία που η θέα είναι συγκλονιστική βλέποντας από ψηλά μια ολόκληρη πόλη.

Τι σου δίνει ανακούφιση στην καθημερινότητα;

Η αγκαλιά. Η αγκαλιά δεν είναι μόνο τρυφερότητα, δεν είναι μόνο ένδειξη αγάπης. Είναι παρηγοριά, είναι ανάσα, είναι ζωτικής σημασίας η αγκαλιά. Λες και σου δίνει ένεση ενέργειας, αισιοδοξίας, τα πάντα. Να αγκαλιαζόμαστε, πολύ!

Τι κάνει την καθημερινότητά σου ενδιαφέρουσα;

Μια μέρα αποκτά παραπάνω ενδιαφέρον με ένα θέατρο ή με ένα σινεμά. Αφιερώνεις σχεδόν δύο ώρες σε μια ιστορία. Σε μια ιστορία που έμμεσα τη ζεις κι εσύ. Βλέπεις κάπου, κάπως τον εαυτό σου, μια κατάσταση που έχεις βιώσει αλλά παράλληλα βλέπεις και κάτι καινούριο.

H Φωτεινή Καλογεροπούλου συμμετέχει στην παράσταση της ομάδας Miserdé που συστήνεται στο κοινό παρουσιάζοντας το «Το τρένο» του Λένου Χρηστίδη, ένα εκρηκτικό έργο με θέμα το ταξίδι προς την ενηλικίωση, σε σκηνοθεσία Άρτεμης Βρεττού από τις 12 Δεκεμβρίου και για 8 παραστάσεις στο θέατρο Άβατον.