Ένα ξεχωριστό βιβλίο που διάβασες τον τελευταίο καιρό; Ένα βιβλίο που πρέπει να διαβάσει κανείς «οπωσδήποτε»;

Μπορώ τουλάχιστον να πω δύο;

Είναι ένα, που πρόσφατα σύστηθήκαμε αλλά το χω καταλάβει ήδη οτι είναι βιβλίο-συντροφος ζωής, το Eγκώμιο της απραξίας του Jullien Francois και ο παλίος επίσης μόνιμος και νόμιμος έρωτας μου Το βιβλίο της ανησυχίας του Φερνάντο Πεσσόα.

Μουσικές που αγαπάς; Το τελευταίο τραγούδι-εμμονή;

Εκτός απο τραγούδια της disney;

Οκ να σκεφτω …. όποτε ας πούμε με πιάνει μια μελαγχολία, μια μοναξιά, όποτε  ξετρυπώνει ένα σκοτεινό πλασματάκι από το στήθος μου και θρονιάζεται πάνω στο κεφάλι μου ενεργοποιώ κατευθείαν το αντίδοτο που ακούει στο όνομα Rage Against The Machine – Killing In the Name.

Μια ταινία για να δει κανείς απόψε;

Εγώ ο Ντάνιελ Μπλέικ του Κεν λόουτς. Μια καλή, πολύ καλή ταινία για απόψε και για πολλά απόψε.

Μια θεατρική παράσταση που θυμάσαι;

Αλήθεια δεν ξέρω … θυμάμαι στιγμες από τόσες πολλες, δεν είναι διπλωματική απάντηση.

Ένα ξεχωριστό ταξίδι;

Το ταξίδι μου τώρα στην Istanbul. Ενας τόπος με νερό, νερό που ταξιδευει φέρνοντας συνεχώς καινούρια στοιχεία, νερό λιμνάζον που αναμοχλεύει και ξεσηκώνει παλία -νεκρά κύτταρα, νερά που συναντιόνται και φτιάχνουν μαγεία έστω για μια στιγμή. Ένας τόπος οπού ενώνονται αρτηρίες εποχών, εθίμων και νοοτροπιων, σχεδόν αντιστικτικών και αδειάζουν ενώ γεμίζουν η μία μέσα στην άλλη. Αντιφάσεις .  Φτώχεια, καλύβες, τενεκεδένιες και χαμώσπιτα και ουρανοξύστες που δεν είχα δει από κοντα. Μπαχαρικά, χρώματα και αρώματα, αλλά η γυναίκα, μια γυναίκα, όποια γυναίκα ακόμα να παλεύει να σταθει. Ναι όπως κι εδω, αλλά κι εκεί.

Μια ξεχωριστή βόλτα στην πόλη;

Ξημερώματα στην πλατεία συντάγματος , άδεια… γεμάτη εμπειρία, ποδοπατημένη από βιαστικούς, σχεδόν πάντα περαστικούς (λίγο μελαγχολικό αυτό), πλούσια απο ιστορίες με διαδηλωτες, που θελησαν να σταθούν εκεί, αλλά τους διωξανε, πριν και μετα από σκηνες που στήθηκαν, προβληματισμούς που μοιραστηκαν δακρυγόνα που την βρώμησαν και μπουρμπουλήθρες που την γαργάλησαν, δεντρα ψηλα πλέον όλα τους ψευτικα που νομίζουν πως την στόλισαν, ραντεβού που εκεί ξεκίνησαν, συναυλίες που την ταρακούνησαν… Και πολλοι παρα πολλοί ταξιδευτες και ταξιδιώτες που της χαρισαν ένα κοπλιμέντο και την άφησαν.

Πότε και πως ξεχνάς τον χρόνο που περνάει;

Φροντίζω τον χρόνο που περνάει να μην τον ξεχνω για να μην με ξεχάσει και αυτός, άλλωστε είμαστε μια ερμηνεία αυτών που ζήσαμε. Η ιστορία -προσωπική και  συλλογική- είναι οι εργάτες που φτιάχνουν τις ράγες σήμερα για να περάσει το τραίνο του αύριο.

Για ποιο λόγο χαμογέλασες τελευταία φορά;

Θα έλεγα για την καρτα του μετρο αλλά αυτή ήταν μια άβολη και επίσης ανεπιτυχης (όπως σε όλους φαντάζομαι ..) στιγμή, οπότε καλύτερα ας αναφερθώ σε κάτι πιο γενικό. Το χαμόγελο είναι ένα τόσο πυρηνικό μου αντανακλαστικό που καταβάλω προσπάθεια ακόμα και να μειώσω, οπότε ναι τελευταία φορά χαμογέλασα πριν μισό λεπτό, όχι τωρα μάλλον που το θυμηθηκα, και τώρα, και τώρα…

Τι σου δίνει ανακούφιση στην καθημερινότητα;

Η αλληλεγγύη, το μοιρασμα, η φροντίδα. Οτι ποτέ σε μια διαδρομή δεν θα είσαι μόνος, ακόμα και αν είναι πολύ πολύ προσωπική .

α! κι ένας καφές, μόνη μου μεσημέρι Κυριακής στην καλλιδρομίου…

Τι κάνει την καθημερινότητά σου ενδιαφέρουσα;

Οι άνθρωποι μου. Οι επιλογές μου. Αυτό είμαστε.

Η Αντριάνα Ανδρέοβιτς συμμετέχει στην μουσικοθεατρική παράσταση Από… έρωτα που παρουσιάζεται σε σκηνοθεσία Ευθύμη Χρήστου στη Μουσική Σκηνή Σφίγγα.