Ο Βασίλης Βηλαράς, πιστός στην αγάπη του για τα ελληνικά κείμενα, σκηνοθετεί στο bios την Κερένια Κούκλα του Κωνσταντίνου Χρηστομάνου. Σε μια Αθήνα μιας άλλης εποχής, που θυμίζει τόσο πολύ τη δική μας, με μια γλώσσα διαφορετική, αλλά με το ίδιο συναίσθημα, η Βεργινία ενστικτωδώς  προσπαθεί να κρατηθεί στην ζωή, η δεκαεπτάχρονη Λιόλια που έρχεται να την βοηθήσει και γνωρίζει τον ανέλπιστο και κατακριτέο έρωτα και ο Νίκος που βρίσκει μια αγκαλιά που δεν τον χωρά. Τρεις άνθρωποι αληθινοί σε μια κλειστή κοινωνία, αφήνονται στην ζωή και αναζητούν αυτές τις λίγες στιγμές που νιώθει κανείς ότι κάπου ανήκει. Ο Γιάννης Κλίνης μας μίλησε για την παράσταση και την δυναμική του έργου, για το θέατρο, για τους έρωτες που μπορεί να μην ζήσουν ποτέ. 

Τι σε συγκινεί στο έργο του Χρηστομάνου;

Με συγκινεί πολύ η γλώσσα του, ο τρόπος που αφηγείται, οι λέξεις του. Μου υπενθυμίζει ότι υπήρξα παιδί και άκουγα τις γιαγιάδες μου να λεν τις ιστορίες τους και να γεμίζουν τα αυτιά μου με τέτοιες λέξεις που γίνονταν αμέσως εικόνες. Η πρώτη μου επαφή με την Κερένια Κούκλα ήταν σε ηλικία 10 χρόνων όταν παιζόταν στην κρατική τηλεόραση η μεταφορά του έργου σε σήριαλ. Νομίζω, το πρώτο ελληνικό αισθηματικό θρίλερ στα μάτια ενός παιδιού! Ακόμα έχω αυτή την αίσθηση διαβάζοντάς το σήμερα. Υπέροχο!

Πώς δουλέψατε για την παράσταση; Στο τελικό αποτέλεσμα βάρυνε περισσότερο το κείμενο, η πρόθεση του συγγραφέα ή η ενέργεια της ομάδας;

Εγώ έτυχε να είμαι το τελευταίο μέλος που ολοκλήρωσε την ομάδα. Έχασα ένα κομμάτι προβών. Παρ’όλα αυτά επειδή γνωριζόμαστε όλοι μεταξύ μας και έχω συνεργαστεί ξανά με τους περισσότερους, ήταν πολύ εύκολη και ευχάριστη η είσοδος μου στην πρόβα αυτή. Ως πιανίστας στην παράσταση αυτή, έπρεπε να μάθω κάποια τραγούδια στο πιάνο. Και μέρα τη μέρα, ο Βασίλης αναβάθμιζε το ρόλο αυτό, φτάνοντας να είμαι πια συναφηγητής. Για να είμαι ειλικρινής, στο τελικό αποτέλεσμα, πολύ ισχυρή είναι η πρόθεση του σκηνοθέτη μας. Αυτήν αναγνωρίζω, όσο μου επιτρέπεται να παρατηρώ αυτό που συμβαίνει στην παράσταση.

Τι νέο έμαθες για τον εαυτό σου μέχρι τώρα από την συγκεκριμένη δουλειά;

Τι νέο έμαθα για τον εαυτό μου μέσα από αυτή τη δουλειά… Δεν ξέρω. Ακόμα τουλάχιστον. Ίσως μου αποκαλυφθεί μετά από καιρό.

Γιατί έχει τόση σημασία τι σκέφτονται και τι λένε οι άλλοι για εμάς;

Γιατί έτσι είμαστε μαθημένοι. Να υπάρχουμε μέσα από τα μάτια των άλλων. Οι πράξεις μας έχουν αντίκτυπο. Από τη στιγμή που γεννιόμαστε μέχρι το θάνατο. Ζούμε σε μια κοινωνία ανθρώπων που ο ένας εξαρτάται από τον άλλο. Δυστυχώς δεν είμαστε τόσο αυτάρκεις.

Έχουμε διαρκώς την επιθυμία για επιβεβαίωση. Είναι στη φύση μας. Και στη φύση πολλών άλλων ζώων που ζουν σε κοινωνίες.

Ο έρωτας και η αγάπη δεν συνοδεύονται εκ των πραγμάτων από υποχρεώσεις; Δεν έχει και μια ομορφιά να περιμένουμε πράγματα από τους άλλους;

Όχι. Δεν μου αρέσει καθόλου η λέξη ‘υποχρέωση’. Προσπαθώ να απαλλαγώ εγώ ο ίδιος και να απαλλάξω και τους γύρω μου από κάθε είδους υποχρέωση. Σε ό,τι αφορά την αγάπη. Γι αυτήν μιλάμε. Ίσως η λέξη ‘προσδοκία’ να είναι πιο κοντά σε αυτό που πάμε να εξηγήσουμε. Φυσικά και είναι όμορφο να περιμένεις πράγματα από τον άλλο και ο άλλος από εσένα. Όχι όμως στο πλαίσιο της υποχρέωσης. Τότε,για μένα,δεν είναι έρωτας. Ούτε αγάπη.

Πρέπει (και μπορεί) να ζει κανείς την ζωή του όπως θέλει (χωρίς εκπτώσεις και συμβιβασμούς);

Άλλη μια λέξη που αν την αντικαταστήσουμε με τη λέξη ‘συμφιλίωση’ πολλά πράγματα, πιστέψτε με, θα γίνουν πολύ καλύτερα! Ας ξεκινήσουμε τη συμφιλίωση με τον εαυτό μας.

Ο έρωτας μπορεί να αποφευχθεί από συνειδητή επιλογή ή αν είναι αληθινός και πηγαίος δεν ανακόπτεται με τίποτα;

Χμ… Γνωρίζω αρκετούς ανθρώπους που καταφέρνουν και θάβουν τα αισθήματα τους. Δεν απαγορεύουν τη δημιουργία του έρωτα αλλά την εκδήλωση. Με όποιο προσωπικό κόστος.
Ο καθένας θυσιάζει διαφορετικά στο βωμό του φτερωτού θεού.

Τι χαρίζει το θέατρο στην ζωή σου; Τι λείπει από το δικό μας αυτή τη στιγμή;

Πέρα από τα ευχάριστα συμπτώματα που προκαλεί η ενασχόληση με το θέατρο (δημιουργικότητα, χαρά, επαφή, συγκίνηση, επικοινωνία, μαγεία κλπ) υπάρχουν και κάποιες παρενέργειες όπως: εκνευρισμός, κυκλοθυμία, ματαιοδοξία, θυμός, πονοκέφαλος, ναρκισσισμός, αδιαφορία, αϋπνία ή υπνηλία, εφιάλτες, ταχυπαλμία, μισαλλοδοξία, μισανθρωπιά, απώλεια ενδιαφέροντος για την έξω ζωή, φόβος, απώλεια ταυτότητας -όχι αστυνομικής, κρίσεις πανικού, αγένεια, φωτοφοβία, ανέχεια κ.α. Αν οι παρενέργειες υπερισχύουν των ευχάριστων συμπτωμάτων, διακόψτε αμέσως την ενασχόληση με το θέατρο και στραφείτε σε κάποια άλλη δραστηριότητα.

Τι σου δίνει πίστη ζωή;

Το ότι η φύση μπορεί, δεν ξέρω για πόσο ακόμα, και στέκεται ανώτερη από αυτό το αφύσικο πλέον πλάσμα που λέγεται άνθρωπος.

Η κερένια κούκλα / Ένα λαϊκό Αθηναϊκό μυθιστόρημα του Κωνσταντίνου Χρηστομάνου σε σκηνοθεσία Βασίλη Βηλαρά στο bios

ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ

Σκηνοθεσία: Βασίλης Βηλαράς

Δραματουργία: Κέλλυ Παπαδοπούλου

Επιμέλεια κίνησης: Άρης Παπαδόπουλος

Σκηνικά: Μυρτώ Μεγαρίτου

Κοστούμια: Νίκη Ψυχογιού

Φωτισμοί: Ελίζα Αλεξανδροπούλου

Βοηθ. φωτιστή: Βάσια Ατταριάν

Επικοινωνία: Ευαγγελία Σκρομπόλα

Φωτογραφίες: Σοφία Αντωνίου

Παίζουν: Ευδοξία Ανδρουλιδάκη, Ιωάννα Πιατά, Δημήτρης Τσιγκριμάνης, Αντιγόνη Φρυδά, Γιάννης Κλίνης

ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ

Προγραμματισμένη πρεμιέρα: Δευτέρα 10 Φεβρουαρίου 2020

Παραστάσεις:Από 10 Φεβρουαρίου έως 14 Απριλίου

Ημέρες & ώρες παραστάσεων: Δευτέρα, Τρίτη στις 21:00

Εισιτήριο: 12€ και 8€

Διάρκεια: 105’

Χώρος: ΒΙΟS.Main

Διεύθυνση: Πειραιώς 84, Αθήνα

Τηλέφωνο κρατήσεων: 210-3425335