Στο κέντρο της Αθήνας, οδός Αθηνάς. Μια οδός που καθημερινά περνούν άπειροι άνθρωποι για να πάνε στην δουλειά τους, για να ψωνίσουν από τις πιο κεντρικές αγορές, για να βγουν. Για να προλάβουν, για να καταλάβουν, για να ερωτευτούν. Η Ηλέκτρα Ελληνικιώτη με τους συνεργάτες της παρ-ακολούθησαν τις διαδρομές των ανθρώπων στην οδό Αθηνάς και αποτύπωσαν την διαχρονική ταυτότητά της στην παράσταση Καλλιόπη, ο δρόμος των τεράτων που μετά των πρώτο της κύκλο στο Φεστιβάλ Αθηνών, παρουσιάζεται στο Θέατρο Χώρος. Ο ηθοποιός Ιώκο Ιωάννης Κοτίδης μοιράστηκε μαζί μας τις δικές του διαδρομές και συναντήσεις μέχρι την παράσταση.

Βρίσκεστε στο τέλος του δεύτερου κύκλου της παράστασής σας. Πως ξεκίνησε αυτή η διαδρομή και πως είναι τώρα; 

Στον πρώτο κύκλο θυμάμαι πως ήμουν πολύ αγχωμένος γιατί μεταξύ των προβών και της πρεμιέρας μεσολάβησε ένα ταξίδι! Στον δεύτερο κύκλο που βρισκόμαστε τώρα είχαμε κάποιες αλλαγές στην διανομή -δυστυχώς δεν ήταν μαζί μας η Κάτια Γουλιώνη, την οποία αντικατέστησε η Ηρώ Σοφία Σμυρνιούδη, ένα υπέροχο πλάσμα με αμεσότητα και δοτικότητα-. Καθώς είχαμε καινούργιο μέλος στην ομάδα, αποφασίσαμε να ανασυντάξουμε το υλικό μας και δουλέψαμε εκ νέου πάνω στο τι είναι αυτό που θέλουμε να πούμε για την οδό Αθηνάς. Για κάποιο λόγο κινηθήκαμε προς το κομμάτι των σχέσεων, πως συναντιούνται οι άνθρωποι σε αυτή την οδό, πως το έχουμε ζήσει όλα αυτά τα χρόνια που ζούμε στην Αθήνα. Το υλικό μας συνδυάστηκε με το αρχειακό υλικό που είναι προϊόν έρευνας, αλλά και με τα κομμάτια του Χατζηδάκι ή της Λένας Πλάτωνος. Είναι μια καινούργια παράσταση.

Τι νέο έμαθες για τον εαυτό σου σε αυτή την πορεία;

Ότι το σώμα αντέχει και πέρα από εκεί που νομίζουμε ότι μπορεί να φτάσει. Δεν είναι πάντα αυτό το ζητούμενο αλλά είναι καλό να βρίσκεσαι σε μία κατάσταση ετοιμότητας που προϋποθέτει και μία ισορροπία. Επίσης, πάντα μαθαίνω από τις συναντήσεις με του ανθρώπους. Σε αυτή την περίπτωση είχα εξαιρετικούς συνεργάτες, οι οποίοι κατά την διαδικασία μετουσίωναν οτιδήποτε αρνητικό για να γίνει αυτή η δουλειά. Πάντα ο στόχος των καλλιτεχνών είναι να πουν μία ιστορία και όταν αυτό γίνεται με τέτοιο τρόπο, με τροφοδοτεί αναμφίβολα.

Ποια είναι η πιο ισχυρή σου εικόνα από την οδό Αθηνάς;

Είναι πολλές. Υπήρξε μία στιγμή, όταν κάναμε οδοιπορικά για την παράσταση, όπου είδαμε έναν χρήστη και μια κυρία που του φώναζε να φύγουν. Πλησιάσαμε τελείως αμήχανα μήπως χρειάζονται βοήθεια, αλλά οι άνθρωποι που δούλευαν γύρω μας είπαν ότι δεν χρειάζεται να κάνουμε τίποτα γιατί ήταν μητέρα και γιος. Η εικόνα είναι η μητρική παρουσία. Με όλη αυτή την έρευνα που κάναμε, συνειδητοποίησα ότι η οδός Αθηνάς κρατάει έναν χαρακτήρα με έναν τρόπο, σταθερό στο πέρασμα του χρόνου. Έχει ένα στοιχείο που μοιάζει αμετάβλητο. Είναι ένας δρόμος ορόσημο για την Αθήνα νομίζω.

Ποιος άλλος δρόμος της Αθήνας σου τραβάει την προσοχή;

Η Πέτρου Ράλλη απ΄όπου περνάω με τους φίλους μου μόνο με αυτοκίνητο. Έχει κάτι που με κάνει να νιώθω ότι δεν βρίσκομαι στην Αθήνα και παράλληλα μια ισχυρή βιομηχανική ταυτότητα που μοιάζει κι αυτή να κρατάει κάτι από το παρελθόν.

Ο δρόμος αποκτά αξία από του που φτάνεις και πόσο μακριά είναι αυτό ή από το τι συναντάς στη διαδρομή;

Και για τα δύο. Δεν είμαι ο άνθρωπος που δεν θα βάλει στόχους και θα αφήσει να πάνε τα πράγματα όπου βγει. Ο στόχος μου οργανώνει κάπως την σκέψη -χωρίς να υπερσκέφτομαι και αν υπεραναλύω- και αναπόφευκτα με οδηγεί στην διαδρομή που περιλαμβάνει τις συναντήσεις. Στη διαδρομή, η δύναμη του στόχου είτε μεγεθύνεται είτε μειώνεται. Σε κάθε περίπτωση γειώνεται.

Πως γίνεται και στην τέχνη ξεκινάει να μιλήσει κανείς για κάτι τελείως προσωπικό και καταλήγει να αφορά πολύ κόσμο;

Γιατί η τέχνη ανέκαθεν αποτελεί τον τρόπο να κατανοήσει ο άνθρωπος τον κόσμο και τον εαυτό του. Άρα εκ των πραγμάτων αφορά και άλλους. Κάθε μορφή τέχνης είναι μία αφήγηση ιστορίας και προϋποθέτει το μαζί.

Τι αναζητάς μέσα απ την τέχνη που υπάρχει στην ζωή σου και εκφράζεται με διάφορους τρόπους; Τι χαρίζει στη ζωή σου;

Σίγουρα συναντήσεις με ανθρώπους. Υπάρχει ένα υλικό που με καίει να μοιραστώ και το αποτέλεσμα είναι η επικοινωνία. Δεν θα αγαπήσω ούτε θα μισήσω όλο τον κόσμο, αλλά σίγουρα θα επικοινωνήσω. Το ζήτουμενό μου είναι η συνύπαρξη. Σε κάποιες περιπτώσεις έρχεται και η συμπόρευση. Εάν ο τρόπος που αντιλαμβάνομαι και κάνω τα πράγματα συγκινήσει έστω κι έναν άνθρωπο, τότε το θεωρώ κέρδος.

Τι νομίζεις ότι χρειάζεται η τέχνη στην εποχή μας;

Ένα τεράστιο άνοιγμα στον κόσμο. Χρειάζεται μια προετοιμασία σωστή και από τις δύο πλευρές -δημιουργούς και θεατές. Έμφαση στην εκπαίδευση και στο τρόπο που επιλέγουμε να κάνουμε κάτι. Και σίγουρα δεν πρέπει να θεωρείται ο πολιτισμός πολυτέλεια. Πρέπει η τέχνη να είναι ενταγμένη στην καθημερινότητά μας.

Ποια είναι επαναστατική πράξη στην εποχή μας;

Το να φυτεύεις ένα δέντρο και να το φροντίζεις. Κυριολεκτικά. Και το να φροντίζεις τα αδέσποτα.

Τι σε φοβίζει;

Ο σωματικός πόνος.

Και τι σου δίνει χαρά και δύναμη στην καθημερινότητα;

Οι άνθρωποι που αγαπώ και οι στιγμές που ανταλλάζουμε κουβέντες και δράσεις. Και η ευγένεια.

Μετά την ολοκλήρωση των παραστάσεων, τι ακολουθεί;

Ακολουθούν πρόβες με τον Γιάννη Σκουρλέτη και του Bijoux de Kant για την παράσταση Ερωτόκριτος Travel σε κείμενο της Γλυκερίας Μπασδέκη με τους εξαιρετικούς Ανθή Ευστρατιάδου και Ντένη Μακρή που θα παρουσιάζεται στο Θέατρο Νέου Κόσμου από τον Φεβρουάριο. Τον Απρίλιο θα συμμετέχω στην παράσταση του έργου Έτσι πεθαίνουμε του Christopher Brett Bailey με την Ομάδα Επτάρχεια που θα παρουσιαστεί στο Skrow Theater σε σκηνοθεσία Αργύρη Ξάφη.

Καλλιόπη, ο δρόμος των τεράτων από την Εταιρεία Θεάτρου «Θέρος» στο Θέατρο Χώρος

Σύλληψη ιδέας – Σκηνοθεσία – Φωτισμοί : Ηλέκτρα Ελληνικιώτη
Σύμβουλος δραματουργίας : Αλέξανδρος Μιστριώτης
Μουσική : Γρηγόρης Ελευθερίου
Σκηνογραφία – Εικαστική Επιμέλεια : Αριστομένης Θεοδωρόπουλος
Συνεργάτης σκηνοθέτης : Αλέξανδρος Παπαϊωάννου
Βοηθός Σκηνογράφου: Έλενα Μπούγου
Υπεύθυνη Παραγωγής: Κατερίνα Κούρτη
Φωτογραφίες: Karol Jarek
Ερμηνεύουν (αλφαβητικά) : Γιώργος Βουρδαμής, Ιώκο Ιωάννης Κοτίδης, Μαρία Μαμούρη, Ηρώ
Σοφία Σμυρνιούδη