Ο λόγος που το θέατρο ενυπάρχει πάντα μέσα στον άνθρωπο και διαρκώς ανθεί είναι γιατί αποτελεί τρόπο να μοιραζόμαστε, να συνυπάρχουμε, να συμπορευόμαστε. Το θέατρο αποτελεί έναν από τους ελάχιστους χώρους που μπορεί κανείς να νιώσει ότι ανήκει σε μια ομάδα, σε έναν τρόπο σκέψης, σε άλλους ανθρώπους. Είναι μια βαθιά και πάρα πολύ ουσιαστική συνάντηση. Με ρόλους που κινητοποιούν την φαντασία, κείμενα που πλουτίζουν τον αναγνώστη και ανθρώπους που τολμούν να αποδεχτούν την αλήθεια τους για να γνωριστούν πραγματικά. Η Άλκηστη Πουλοπούλου μας μίλησε για την δυνατή και δυναμική συνάντησή της με την Lulu του Φρανκ Βέντεκιντ που παρουσιάζεται στο Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης σε σκηνοθεσία Γιάννη Χουβαρδά, την συνάντησή της με το θέατρο, την συνάντησή της με την φυσικότητα της ζωής.

Τι σε συγκινεί στο έργο του Βέντεκιντ;

Με συγκινεί η ίδια η ιστορία. Αυτή η πορεία ενός κακοποιημένου κοριτσιού, που το βρίσκουν στον δρόμο να πουλάει λουλούδια και το εκμεταλλεύονται. Κι εκείνη εκμεταλλεύεται την κατάσταση, αλλά με σκοπό να βρει προστασία. Η πρώτη επαφή της με το ανδρικό φύλο είναι στο πλαίσιο αυτής της εκμετάλλευσης. Ταυτίζει την σχέση με το άλλο φύλο με αυτή την κατάσταση και την συνεχίζει σε όλη της τη ζωή σε ένα σύστημα με έναν άνδρα προστάτη που προβάλει πάνω της αυτά που θέλει να βλέπει. Έχει κάποια στιγμή μία άνοδο ταξική, αλλά καταλήγει εκεί ακριβώς όπου άρχισε. Είναι τραγική ηρωίδα. Η ιστορία της είναι τραγική και συγκινητική.

Είναι χαρισματική όμως.

Είναι. Λέει κάποια στιγμή ο άνδρας που την βρήκε στον δρόμο πρώτος -που τον υποδύεται ο Νίκος Χατζόπουλος- ότι η Lulu δεν έχει ταλέντο για την δουλειά της πόρνης γιατί δεν μπορεί να ζήσει από τον έρωτα γιατί είναι ο έρωτας. Νομίζω πως είναι μαχήτρια του έρωτα. Ρισκάρει τα πάντα για να μπορέσει να κατακτήσει τον άνδρα που αγάπησε και να πετύχει τον στόχο της. Είναι χαρισματική επίσης, γιατί είναι πραγματικά ζωντανή. Παίζει με την ζωή και τα ρισκάρει όλα για όλα διαρκώς. Είναι εντελώς ακέραια σ΄αυτό που είναι. Μόνο για λόγους επιβίωσης λέει ψέμματα.

Και σκοτώνει τον μόνο άνδρα που αγάπησε.

Τον σκοτώνει. Αυτό το έργο δεν είναι ένα έργο για την Lulu, είναι ένα έργο για τους άνδρες, για το πόσο εγκλωβισμένοι είναι μέσα σ΄αυτή την πατριαρχική κοινωνία και χρειάζονται την γυναίκα για να προβάλουν την ζωή που επιθυμούν. Όταν πάνε να γίνουν ισότιμοι και παντρεύονται, αυτός δεν μπορεί να λειτουργήσει πια. Τεμαχίζει την σχέση τους και αυτό φέρνει την καταστροφή του και την καταστροφή της.

Όλοι οι άνδρες που σχετίζονται με την Lulu προβάλουν πάνω της την δική τους εικόνα για εκείνη. Υπάρχει κάποιος που την αγαπά και την γνωρίζει πραγματικά;

Νομίζω με τον τρόπο τους όλοι την αγαπούν. Απλά είναι εγκλωβισμένοι μέσα σε μία κοινωνία που λειτουργεί μέσω της εκμετάλλευσης και δεν αφήνει χώρο για φυσικότητα και αγάπη. Αγαπούν με τον τρόπο τους, όπως αγαπάει όλος ο κόσμος. Η Lulu είναι ένα φυσικό πλάσμα που θέλει να ζήσει τον έρωτα 100%, στην πληρότητά του. Ζητάει εναγωνίως την επαφή. Αυτό δεν μπορεί να γίνει γιατί όλοι την τεμαχίζουν και παίρνουν από εκείνη αυτό που θέλουν. Και στην φύση, όταν την καταστρέφουμε, μας καταστρέφει κι εκείνη. Όταν καταστρέφεις κάτι φυσικό, καταστρέφεσαι και ο ίδιος. Κάθε πράξη έχει αντίκτυπο.

Ο Γιάννης Βαρβέρης αντιμετωπίζει τον κόσμο της Lulu ως ¨έναν κόσμο που το ένστικτο, η βία και το συμφέρον ρυθμίζουν τα πάντα¨. Ζούμε σε έναν κόσμο κακό, όπως τον είδε ο Βέντεκιντ;

Ναι. Σε ένα πολύ σκληρό, πατριαρχικό κόσμο. Έναν κόσμο που έχει χαθεί η φυσικότητα. Η Lulu χάνει την φύση της. Πρέπει να ντυθεί, να ονομαστεί, να κάνει συγκεκριμένα πράγματα για να μπορέσουν οι άλλοι να λειτουργήσουν, διότι δεν έχουν συμφιλιωθεί με την φύση. Και με την γυναικεία φύση μέσα τους και απέναντί τους. Το πολύ αφύσικο βρίσκεται δίπλα από την ζωή και δίπλα από τον έρωτα.

Από τους ρόλους που έχεις υποδυθεί, υπάρχει κάποιος που σκέφτεσαι ξεχωριστά;

Είμαστε φτιαγμένοι από όλους τους ρόλους που έχουμε συναντήσει, αφήνουν αποτυπώματα μέσα μας. Είναι φοβερό γιατί κάθε φορά έρχεται ένας ρόλος σε σχέση με αυτό που είσαι εκείνη τη στιγμή για να σου μιλήσει, να σου φωτίσει κάτι, να σε πάει παραπέρα. Οπότε, δεν μπορώ να διαλέξω γιατί πάντα συμβαίνει αυτό. Αυτή τη στιγμή είναι η Lulu για μένα.

Πως διαλέγεις ρόλους; Και πως δουλεύεις για αυτούς; Με ένστικτο ή μελέτη;

Δεν διαλέγω -τουλάχιστον όχι συνειδητά. Με βρίσκουν οι ρόλοι. Δεν έχει τύχει να θέλω κάτι συγκεκριμένο και να το ζητήσω. Την Lulu βέβαια, την είχα σκεφτεί στο παρελθόν και ήρθε. Δουλεύω και με ένστικτο και με μελέτη. Το ένα τροφοδοτεί το άλλο. Στην πρώτη ανάγνωση έχω ένα ένστικτο, που συχνά είναι σωστό. Μετά μπορεί να πάω σε άλλον δρόμο με τον σκηνοθέτη. Μετά πάντα μελετάω. Μου αρέσει. Και μου αρέσει να αφήνω την ιστορία να ανοίξει και να μπορώ να φαντάζομαι τον ρόλο. Και έτσι βαθαίνει και το ένστικτο.

Τι νέο έμαθες για σένα από την συγκεκριμένη δουλειά μέχρι τώρα;

Καταρχάς έμαθα ότι μπορώ να αντεπεξέλθω στις σωματικές απαιτήσεις της παράστασής μας! Νόμιζα ότι δεν θα μπορούσα! Έμαθα ότι είμαι πιο δυνατή και πιο τολμηρή από όσο πίστευα. Είχα αντιστάσεις να μπω σ΄αυτόν τον ρόλο και τελικά, κατάλαβα ότι έχω πιο πολλές αντοχές απ΄ότι νόμιζα και ότι δεν είμαι τόσο κάθετη. Κατάλαβα και την ανδρική πλευρά και τον πόνο με τον οποίο έρχονται αντιμέτωποι κι εκείνοι στην καθημερινότητα.

Τι χαρίζει το θέατρο στη ζωή σου;

Πολλά χαρίζει και πολλά κλέβει! Χαρίζει όλες αυτές τις ζωές που ζω εξαιτίας του. Χαρίζει τα σκοτάδια που ανακαλύπτω και τις ευκαιρίες να δω νέες περιοχές μέσα μου και μέσα στους άλλους ανθρώπους, να εξερευνήσω την ανθρώπινη ψυχή και να καταλάβω λίγο καλύτερα τη ζωή. Έχει μεγάλο κόστος αυτό και μεγάλο κέρδος, όπως έχουν όλα τα μεγάλα πράγματα.

Τι χρειάζεται το θέατρό μας αυτήν την περίοδο;

Το πρώτο που σκέφτομαι είναι αλήθεια. Χρειάζεται να λέμε την αλήθεια μας και να το κάνουμε για τους σωστούς λόγους.

Τι φοβάσαι;

Τη ζωή. Να εκτεθώ ολοκληρωτικά σ΄αυτή. Για αυτό κάνω και θέατρο. Η Lulu με έχει βοηθήσει να αγαπώ και να εμπιστεύομαι την ζωή περισσότερο.

Τι σου δίνει πίστη και χαρά;

Η αγάπη, η επαφή και ο έρωτας. Η σύνδεση με τους ανθρώπους. Να συμπορευόμαστε.

Lulu του Φρανκ Βέντεκιντ σε σκηνοθεσία Γιάννη Χουβαρδά στο Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης

Φωτογραφίες Cue