Μία σκηνική σύνθεση περιπλάνησης, ξενάγησης στα ανθρώπινα, με πρωταγωνιστές ήρωες μικρούς και οικείους, βαρετούς και ξεχωριστούς μαζί, τραγικούς και κωμικούς την ίδια στιγμή.
Ιστορίες σύντομες και ηχηρές, που με αφορμή μικρές στιγμές της καθημερινότητας, θα φωτίσουν το φθαρτό, ηττημένο και αδύναμο κομμάτι μας υπενθυμίζοντας την παράλογη φύση της ύπαρξης μας. Παράλληλα το σήμερα -μέσα από documentary στοιχεία και υλικό προσωπικών εξομολογήσεων – έρχεται να υπενθυμίσει τον αέναο κύκλο της ανθρώπινης ύπαρξης και να συνδεθεί με τον απόηχο του παρελθόντος. Ένα νεαρό κορίτσι νυστάζει αλλά οι εξαντλητικές συνθήκες ζωής του δεν του επιτρέπουν ούτε αυτό,το δικαίωμα στον ύπνο. Ένας άντρας στήνει μια ιστορία τρόμου μέσα στο μυαλό του χάνοντας την επαφή με την πραγματικότητα. Ένα ζευγάρι ελπίζει πως έχει κερδίσει το λαχείο αλλά η απόλυτη χαρά μετατρέπεται ξάφνου σε εφιάλτη.
Μια νεαρή κοπέλα και ένας νεαρός άντρας εγκλωβίζονται σε μία σχέση ρουτίνας και ανελευθερίας δίχως περιθώρια διαφυγής.

Η παράσταση βασίζεται στα διηγήματα: Λαχείο, Νύστα, Αριθμός, Αννιούτα ,τι κάνει ο φόβος, του Άντον Π. Τσέχωφ καθώς και σε υλικό από τον έντυπο τύπο ,το διαδίκτυο και καταθέσεις προσωπικών εξομολογήσεων.

Η Μυρτώ Πανάγου μας μίλησε για την παράσταση που βασίστηκε σε κείμενα που αγαπά, την συνεργασία της με τους συνοδοιπόρους της και για ένα θέατρο που θα διατηρεί και θα κινητοποιεί την πίστη μας.

Από που αντλήσατε τις ιστορίες της παράστασής σας; Τι αποτέλεσε έμπνευση;

Οι ιστορίες είχαν κοινό παρονομαστή το συγγραφέα τους. Ο Τσέχωφ πάντα με συγκινεί, η βαθιά ανθρωπιά και η τόσο ανεπεξέργαστα οικεία και συγχρόνως καθάρια αίσθηση που έχει στα κείμενά του είναι μοναδική. Παράλληλα, αγαπώ πολύ τη λογοτεχνία και ειδικά τα διηγήματα. Οπότε, η όλη σύλληψη ήρθε σαν ένα πάντρεμα αυτών των δύο “αγαπημένων”. Οι ιστορίες αυτές καθαυτές πάλι έχουν κάτι τόσο καθημερινό, είναι σα να ανοίγεις ξαφνικά μια πόρτα και να βλέπεις το μικρόκοσμο ενός ανθρώπινου δωματίου. Νομίζω αυτό ήταν το βασικό κίνητρο έμπνευσης. Αυτό το τόσο οικεία ανθρώπινο, πονεμένο, κωμικό και ανά στιγμές τραγικό μαζί.

Τι προσέδωσε στην εμπειρία σου η διαδικασία της σκηνοθεσίας;

Δεν θα έλεγα ότι ήταν μια καθαρή διαδικασία σκηνοθεσίας γιατί δουλέψαμε αρκετά ομαδικά και σε κάποια πράγματα πιο πολύ με ενδιέφερε η ομάδα και μετά η μονάδα του σκηνοθέτη. Μάλλον αυτό συμβαίνει γιατί δεν με αφορά καθόλου η σκηνοθεσία. Απλά πήρα την ευθύνη να οδηγώ κάποια πράγματα για να γίνει πιο εύκολη η όλη διαδρομή. Και ναι, από αυτή την άποψη, η όλη εμπειρία μου έμαθε την ευθύνη και την οργάνωση που φέρει ο ρόλος αυτός. Ίσως για αυτό και να μην μου αρέσει κιόλας τελικά.

Οι ιστορίες της ζωής μας είναι κοινές σε όλους; Αλλάζει μόνο ο τρόπος ή και η ουσία;

Η διαδρομή του καθένα είναι προσωπική. Άλλα δωμάτια θα επισκεφτείς εσύ και άλλα εγώ. Οι ανθρώπινες ιστορίες επομένως μπορούν να ποικίλουν. Και όμως, πολλές φορές οι αντιδράσεις μας, η συναισθηματική μας εμπλοκή, η σκέψη μας, όλα  μπορούν να γίνουν τόσο οικεία με έναν άλλον άνθρωπο. Τρομακτικά οικεία. Και είναι μεγάλη παρηγοριά αυτό θεωρώ. Εγώ προσωπικά όταν το συναντώ αυτό νιώθω λιγότερο μόνη μου. Συνδέομαι με τον άλλον ακόμα και αν δεν τον ξέρω καν. Και αυτό μου φαίνεται τρομακτικά γοητευτικό.

Η φύση της ζωής είναι κατά βάθος κωμική ή τραγική;

Στα δικά μου μάτια η λέξη κλαυσίγελως τα περικλείει όλα. Το ένα ενυπάρχει στο άλλο. Μου έχει συμβεί να ζω κάτι πολύ σκληρό και την ίδια στιγμή να πιάνω τον εαυτό μου σε στιγμές απόλυτα κωμικής διάστασης. Δεν ξέρω, ίσως είναι ένας τρόπος να αντέχεις για να βγάλεις τη μέρα και αυτός. Τα έχει πει όλα ο μέγας Σάμιουελ άλλωστε : “Ναι, ναι, είναι το πιο κωμικό πράγμα στον κόσμο. Στην αρχή γελάμε, γελάμε με την καρδιά μας. Αλλά η ιστορία επαναλαμβάνεται. Είναι σαν το ανέκδοτο που τ’ ακούμε κάθε τόσο και μ’ όλο που μας αρέσει, δεν μπορούμε πια να γελάσουμε”.

Τι χαρίζει το θέατρο στη ζωή σου; Ποιο θέατρο επιλέγεις; Ποιο σε συγκινεί;

Το θέατρο μου προσφέρει ένα φευγιό από την καθημερινότητα και την υπενθύμιση πως όπου χωράει το παιχνίδι όλα τελικά είναι κάπως καλύτερα. Και σίγουρα μου προσφέρει μια βαθιά αυτογνωσία. Σκληρή συχνά, δεν είναι και ιδιαίτερα ευχάριστο να βλέπεις κατάματα τις τρύπες και τις ανεπάρκειές σου, αλλά και πολύ πλούσια ταυτόχρονα. Γενικά πάντως δεν επιλέγω ένα είδος θεάτρου σώνει και ντε, με συγκινεί όμως ένα θέατρο ζωντανό με έμφαση στο λόγο και την ιστορία.

Τι σου δίνει δύναμη στην καθημερινότητα;

Η ευγένεια, η προσφορά, το χιούμορ, η λογοτεχνία και η επαφή με τα παιδιά.

POCKET STORIES, Ένα όρθιο αναλόγιο για τα καθ’ ημάς

Μικρή Σκηνή του θεάτρου Άλμα

Συντελεστές :

Σκηνοθεσία : Μυρτώ Πανάγουμε τη βοήθεια του θιάσου

Ερμηνεία : Αθανασία Αγοράκη ,Γιούλη Καρναχωρίτη , Ιφιγένεια Μακρή , Μυρτώ Πανάγου.

Επιμέλεια κίνησης : Κατερίνα Τούμπα, Στάθης Παπαναγιώτου.

Επιμέλεια μουσικής : Ιφιγένεια Μακρή.

Σύμβολος κουστουμιών : Δανάη Ελευσινιώτη.

Σύμβουλος σκηνικού χώρου: Δανάη Ελευσινιώτη.

Φωτογραφίες: Βασίλης Βασιλείου

Graphic Design: Komodo Design Studio.

19 – 20 Μαρτίου και 25 – 26 Μαρτίου. Για τέσσερις παραστάσεις.

Διεύθυνση: Ακομινάτου 15, Αθήνα

Τηλέφωνο κρατήσεων: 2105220100

Ημέρες και ώρες παραστάσεων: Τρίτη – Τετάρτη στις 20:00 και Δευτέρα – Τρίτη στις 20:00

Τιμές εισιτηρίων: Κανονικό 12€, Μειωμένο 10€ (φοιτητικό, άνω των 65 ετών)

Η προπώληση εισιτηρίων γίνεται μέσω του δικτύου viva και στο ταμείο του θεάτρου

https://www.viva.gr/tickets/theater/alma/pocket-stories/