Ένα ξεχωριστό βιβλίο που διάβασες τον τελευταίο καιρό; Ένα βιβλίο που πρέπει να διαβάσει κανείς «οπωσδήποτε»;

Το τελευταίο βιβλίο που διάβασα είναι η “Γραμμή του Ορίζοντος” του Χρήστου Βακαλόπουλου, που μου το χάρισε ένας άνθρωπος που αγαπώ και απέκτησε ακόμα μεγαλύτερη σπουδαιότητα ο λόγος όλου του βιβλίου. Ένα βιβλίο που θα έπρεπε να διαβάσει κανείς είναι το “Τα κεραμίδια στάζουν” του Χρόνη Μίσσιου. Ή απλώς, όλα τα βιβλία του Μίσσιου.

Μουσικές που αγαπάς; Το τελευταίο τραγούδι-εμμονή;

Μου αρέσουν πολύ οι μουσικές της Λατινικής Αμερικής και τις βάζω συχνά σαν παρηγοριά. Το τελευταίο τραγούδι που δεν μπορώ να σταματήσω να ακούω όμως είναι το ‘Μοιάζεις και συ σα θάλασσα’ του Μανώλη Χιώτη.

Μια ταινία για να δει κανείς απόψε;

Το “Paris, Texas” του Wim Wenders. Ξανά και ξανά.

Μια θεατρική παράσταση που θυμάσαι;

Η πρώτη θεατρική παράσταση που μου έρχεται στο μυαλό είναι η ‘Κομμώτριες / Μεταπολίτευση’ του Μιχαήλ Μαρμαρινού. Την είχα δει λίγες μέρες πριν την πρώτη καραντίνα το χειμώνα του ’20 και μετά την παράσταση περπατούσα για δύο ώρες μόνη μου στην πόλη μέχρι να συνειδητοποιήσω τι είχα δει.

Ένα ξεχωριστό ταξίδι;

Τον Οκτώβριο του 2019 ταξίδεψα με ένα ευρωπαϊκό πρόγραμμα στα παράλια της Τουρκίας, όπου με μια θεατρική ομάδα από το Αϊδίνι επισκεφτήκαμε τα αρχαία θέατρα της περιοχής και συμμετείχα σε δράσεις που είχαν οργανώσει σε αυτά μαζί με άλλους καλλιτέχνες από την Ελλάδα. Η αλληλεπίδραση με τα παιδιά από εκεί που ήταν τόσο δοτικά και ανοιχτά σε όλα, όσο και τα απίστευτα μέρη που μπορέσαμε να δούμε από κοντά, έκαναν την όλη εμπειρία μαγική.

Μια ξεχωριστή βόλτα στην πόλη;

Από όταν ήρθα από τη Θεσσαλονίκη στην Αθήνα, μένω στο Παγκράτι και η παρηγοριά μου είναι το περπάτημα μέσα από το Μετς και το Κουκάκι μέχρι τα Άνω Πετράλωνα. Ήταν και η βόλτα που έκανα κάθε μέρα στις καραντίνες και την πάλεψα.

Πότε και πως ξεχνάς τον χρόνο που περνάει;

Κάθε φορά που βρίσκομαι κοντά στη θάλασσα, ο χρόνος είναι λίγο πιο υποφερτός. Εδώ στην Αθήνα προσπαθώ να την βρίσκω όσο πιο συχνά γίνεται, ακόμα και με μια βόλτα μόνη μου στον Άλιμο.

Για ποιο λόγο χαμογέλασες τελευταία φορά;

Στο τέλος της τελευταίας πρόβας μας με τη Shushan Kerovpyan για την παράσταση που ετοιμάζουμε, “The Land of Wanting More”, όπου άρχισαν πραγματικά όλες οι ιδέες μας να παίρνουν μορφή.

Τι σου δίνει ανακούφιση στην καθημερινότητα;

Οι φίλοι μου και οι αγκαλιές τους.

Τι κάνει την καθημερινότητά σου ενδιαφέρουσα;

Καταπιάνομαι συνέχεια με πολλά διαφορετικά πράγματα, οπότε καμία μέρα δεν είναι ίδια με την άλλη και αυτό, παραδόξως, με ηρεμεί. Προσπαθώ να αποφύγω τη ρουτίνα, δεν θα την άντεχα ποτέ.

Η Μαριάννα Ράντου παρουσιάζει την παράσταση The Land of Wanting More μία έρευνα πάνω στην απενοχοποίηση της γυναικείας σεξουαλικότητας στο ΠΛΥΦΑ. To The Land of Wanting More είναι μια mixed media θεατρική performance, η οποία συνδυάζει πρακτικές του θεάτρου της Επινόησης, της τεχνικής των Viewpoints και της Κινηματογράφησης.