Μάνος Βαβαδάκης / Σχέδια και σχεδιάσματα του φωτός
Με οδηγό το βιβλίο του Γιώργου Γραμματικάκη, “Η Αυτοβιογραφία του Φωτός”, ο Μάνος Βαβαδάκης επιχειρεί μια προσπάθεια κατανόησης του ρόλου του φωτός στην ζωή και την ανθρώπινη ψυχοσύνθεση. Βαδίζοντας στα μονοπάτια της τέχνης και της φιλοσοφίας συνομιλεί με τα επιστημονικά επιτεύγματα και αναζητά το σκοτάδι και το φως της καθημερινότητας, παρουσιάζοντας στην Κάμιρο την παράσταση ΦΩΣ, σχεδίασμα Α’ με μία ομάδα ξεχωριστών συνεργατών. Μας μίλησε για το ταξίδι της παράστασής του από και προς το σήμερα, για τις φωτεινές στιγμές της ζωής, τα σχέδια και τα σχεδιάσματα του φωτος.
Τι κινητοποίησε τη νέα σου παράσταση; Πως δούλεψες για αυτή;
Το 2016 βρισκόμουν για παραστάσεις στις Βρυξέλλες και επισκέφθηκα το Μουσείο Magritte. Εκεί είδα από κοντά τον πίνακά του “Η αυτοκρατορία του φωτός”. Ένα εκπληκτικό έργο, όπου συνυπάρχουν η μέρα με τη νύχτα, το φως με το σκοτάδι, φυσικές και τεχνητές πηγές φωτός μαζί. Ενθουσιάστηκα και συγκινήθηκα βαθιά. Εκείνη τη στιγμή γεννήθηκε η ιδέα μιας παράστασης για το Φως και από τότε δουλεύω δραματουργικά τούτη την ιδέα, η οποία πέρασε από πολλά στάδια για να καταλήξει στο σημερινό πρώτο σχεδίασμα που δίνει χώρο στη σκέψη, και όχι στη εικόνα. Πριν μερικά χρόνια φλέρταρα κι εγώ με την εικόνα για το συγκεκριμένο θέμα, μα τώρα φάνηκε καθαρά πως μόνο ο λόγος μπορεί να μιλήσει για το Φως δίνοντάς του βάθος. Λέει ο Καζαντζάκης για τον Νου “άλλο αργαστήρι να κάνω το σκοτάδι φως δεν έχω”. Και με βρίσκει απόλυτα σύμφωνο τούτη τη στιγμή. Στο σχεδίασμα Β’ μπορούμε να το ξανασυζητήσουμε.
Τι νέο έμαθες για τον εαυτό σου μέσα από αυτή τη δουλειά μέχρι τώρα;
Η ενασχόλησή μου με το φως είναι μακροχρόνια και οφείλω να εκμυστηρευτώ πως όσο περισσότερο βουτάω στην επιστήμη, τόσο μεγαλώνει και το ενδιαφέρον μου για τη μεταφυσική και τη φιλοσοφία. Είναι εκπληπτικό πως πειράματα έρχονται να επιβεβαιώσουν εικασίες και δεισιδαιμονίες του παρελθόντος. Η νόηση έχει πολύ μεγάλες δυνατότητες και η ανθρώπινη φαντασία είναι ένα εκπληκτικό εργαλείο που στις μέρες μας, όπου κυριαρχεί ο ορθολογισμός, καταλήγει στο περιθώριο. Κι όμως με τη φαντασία οι φιλόσοφοι έδωσαν απαντήσεις που η επιστήμη τις επιβεβαίωσε πολύ αργότερα.
Στα ερωτήματα που θέτει η παράσταση στους θεατές έχετε δώσει τις προσωπικές σας απαντήσεις;
Η παράσταση δυστυχώς δεν έχει να προσφέρει καμία απάντηση. Ούτε εγώ. Καμιά φορά σκέφτομαι τον εαυτό μου σαν ένα περιφερόμενο ερωτηματικό. Τόσα έχω μάθει και συνεχίζω να μη ξέρω τίποτα. Μεγάλο βάσανο αυτό. Κι όμως γεμάτο ελπίδα, αν καταλαβαίνετε τι εννοώ. Οπότε η παράσταση καλεί τους θεατές να σκεφτούμε όλοι μαζί πάνω στα ζητήματα του φωτός και του σκότους, της ζωής και του θανάτου, της δημιουργίας και της αναπόφευκτης καταστροφής. Αν κάποιος από τους θεατές μας έχει απαντήσεις, πολύ θα ‘θελα να μου τις πει και να μου χαρίσει ένα κομμάτι λύτρωσης.
Στη συνείδησή μας το φως είναι κάτι καλό, ενώ το σκοτάδι κάτι κακό. Ισχύει;
Πόση αξία θα είχε το φως, αν δεν υπήρχε το σκοτάδι; Επειδή είναι αναπόφευκτα δύσκολο να ξεφύγουμε από τα δίπολα στη ζωή μας, θα πρότεινα να τα αγκαλιάσουμε. Είμαστε νοητικά αναγκασμένοι, κι αυτό είναι ένα απ’ τα ζητήματα που θίγει η παράσταση, να σκεφτόμαστε την ύπαρξή μας μέσω του διχασμού υποκειμένου – αντικειμένου. Άρα καλό και κακό δεν υπάρχει. Το φως είναι καλό, γιατί επιτρέπει στη ζωή να ανθίσει. Αλλά φανταστείτε έναν κόσμο που είναι μονίμως μέρα. Χωρίς την ξεκούραση, την παύση της νύχτας ποιος οργανισμός θα άντεχε την μόνιμη ανάπτυξη; Πράγμα που ισχύει και για τις ανθρώπινες κοινωνίες. Οι ρυθμοί ανάπτυξης που σημειώνουν μόνο άνοδο, δεν είναι απλά μη ρεαλιστικοί, αλλά και αφύσικοι, άρα απάνθρωποι.
Στην δική μας εποχή, τι είναι φωτεινό;
Έλα μου ντε. Μόνο προσωπικά μπορώ να απαντήσω. Για μένα φωτεινό παραμένει η πίστη στον Άνθρωπο. Πως έχουμε ο ένας τον άλλον. Οι φίλοι μου, που σε μια δύσκολη προσωπική στιγμή με αγκαλιάζουν. Η γάτα μου που με γλείφει, μόλις νιώθει πως είμαι στεναχωρημένος. Η πίστη πως το θέατρο μπορεί ακόμη να συγκινήσει και να αλλάξει την κοινωνία. Το φως της αγάπης που αγκαλιάζει την πλάση ολόκληρη.
ΦΩΣ, σχεδίασμα Α’
αφιερωμένη στη μνήμη του Γιώργου Γραμματικάκη
Δραματουργία/Σκηνοθεσία: Μάνος Βαβαδάκης
Εικαστική εγκατάσταση: Λουκάς Ζιάρας, Χρήστος Καλαϊτζόγλου
Πρωτότυπη μουσική σύνθεση: Γιώργος Στεφανάκης
Μουσική παραγωγή: Σταύρος Μαλαγαρδής
Εκτέλεση Παραγωγής: RMS MATAROA
Παίζουν: Ειρήνη Μπαζάνη, Μαρίνα Νικητοπούλου, Κωνσταντίνος Τριαντακωνσταντής
ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗΣ
Περίοδος Παραστάσεων: Από 08 έως 18 Φεβρουαρίου 2024
Μέρες και Ώρες παραστάσεων: Πέμπτη – Κυριακή στις 21:00
Διεύθυνση: Κάμιρος | Σκηνικό Πεδίο, Ιθάκης 32, Κυψέλη
Διάρκεια παράστασης: 70 λεπτά
Εισιτήρια: Κανονικό 15 ευρώ, Μειωμένο (φοιτητικό, άνεργοι, Α.μεΑ.) 10 ευρώ, Ατέλειες 5 ευρώ
Πληροφορίες – Κρατήσεις: 2117251384, 6989945228
