Ένα ξεχωριστό βιβλίο που διάβασες τον τελευταίο καιρό; Ένα βιβλίο που πρέπει να διαβάσει κανείς «οπωσδήποτε»;

Χμμμ…Ζώντας σε ένα σπίτι βιβλιοφάγων όπου, μικροί μεγάλοι, κρύβουμε κι από ένα βιβλίο στο προσκέφαλο μας, η επιλογή δεν είναι και τόσο εύκολη . Προσπαθώντας να διαλέξω όμως, θα πρότεινα « Το Κουρδιστό Πουλί» του Χ.Μουρακάμι και την « Ψυχή της γυναίκας» του μεγάλου ιταλού ψυχαναλυτή Άλντο Καροτεννούτο.

Μουσικές που αγαπάς; Το τελευταίο τραγούδι-εμμονή;

Οι μουσικές που αγαπώ ιδιαίτερα είναι σχεδόν πάντα μινιμαλιστικές, όπως του Mertens, γιατί μου επιτρέπουν να ονειρεύομαι τους μικρούς μου κόσμους μέσα τους.

 Όταν όμως πρόκειται για τραγούδι, ο στίχος είναι πολύ σημαντικός. Το τελευταίο τραγούδι που όλο και σιγομουρμουρίζω είναι το « Ανεβάσαμε» σε στίχους της θαυμαστής Λίνας Νικολακοπούλου που το τραγουδάει μάλιστα και η ίδια.

Μια ταινία για να δει κανείς απόψε;

«Άδοξοι μπάσταρδη» , ναι έτσι μεταφράστηκε, του one of a kind, Ταραντίνο!

Μια θεατρική παράσταση που θυμάσαι;

Τον «Γυάλινο Κόσμο» του T.Williams στο Θέατρο Εμπρός.

Την είχα δει 3 φορές τότε κι ακόμα με στοιχειώνει.

Ένα ξεχωριστό ταξίδι;

Το 2006 όταν μαζί με το Βασίλη Ροδίτη (συνδημιουργό του Θεάτρου Σκάλα) διασχίσαμε οδικώς την Ευρώπη για να παίξουμε και να εκπροσωπήσουμε την χώρα μας στο παγκόσμιο φεστιβάλ Κουκλοθεάτρου στην Πράγα. Πολίτες του κόσμου και της τέχνης μας αντάμα, περικυκλωμένοι από τόσους σπουδαίους συναδέλφους!  Ευτυχία…

Μια ξεχωριστή βόλτα στην πόλη;

Λατρεύω τις περιπλανήσεις στα μυστικά μέρη. Κυρίως εκεί που βρίσκονται ερημωμένα σπίτια , μιας άλλης αύρας κι εποχής. Προσπαθώντας να δω, μέσα από τις παραβιασμένες πόρτες, την ζωή όσων κάποτε ζούσαν εκεί , μέσα από τα προσωπικά τους αντικείμενα που έμειναν πίσω να τους περιμένουν…

Πότε και πως ξεχνάς τον χρόνο που περνάει;

Όταν γελάω και ονειρεύομαι με τους δικούς μου ανθρώπους, όταν πετυχαίνουμε μια εμπνευσμένη πρόβα ή καλύτερα παράσταση. Κυρίως όμως, όταν καθισμένη σταυροπόδι στο εργαστήριο μας, σκαλίζω πάνω σε έναν μυρωδάτο κορμό φλαμουριάς τις κούκλες μου.

Για ποιο λόγο χαμογέλασες τελευταία φορά;

Για κάποια σκανταλιά υποθέτω. Του γιού μου. Ίσως των μαθητών μου , μπορεί και για δική μου σκανταλιά. Ζώντας σε τόσο αλλοπρόσαλλους καιρούς, είμαι αποφασισμένη να κάνω επίθεση φιλίας στο κακό για να το ξορκίσω!

Τι σου δίνει ανακούφιση στην καθημερινότητα;

Η  Οικογένεια μου, η Τέχνη μου και οι εκλεκτοί φίλοι της καρδιάς.

Τι κάνει την καθημερινότητά σου ενδιαφέρουσα;

Ασυνείδητα το κάνω, αλλά πλέον το παρατηρώ: Να εφευρίσκω μορφές στα πιο απλά και καθημερινά αντικείμενα. Μια πόρτα που μοιάζει με ινδιάνικο προσωπείο αν την καλοκοιτάξεις. Μια σακούλα που παραδέρνει στον αέρα, σαν μέδουσα στον βυθό και η πόλη σαν υποβρύχια κατάδυση στην Ατλαντίδα του σήμερα. Τέτοιου τύπου, νόμιμες παραφροσύνες. Διαστροφή του επαγγέλματος- τι να πω;

Η Κυριακή Δοξαρά επιμελείται την ονειρική Κουκλο-Θεατρική παράσταση για μικρούς και μεγάλους Το παλιό σπίτι που παρουσιάζεται στο Θέατρο Radar. Ένας ύμνος στην Φιλία και την Αγάπη, που μιλάει κατευθείαν στην καρδιά και προάγει τη Συναισθηματική νοημοσύνη των Παιδιών σε ένα έργο όμορφο σαν…ζωγραφιά!