Ο Βόυτσεκ είναι τόσο αληθινός που δεν μπορεί κανείς να τον ανα-γνωρίσει, δεν μπορεί να βρει πως πρέπει να ζήσει, δεν μπορεί να βρει την θέση του στον κόσμο που ζει. Ο Βόυτσεκ δεν είναι ούτε απολύτως καλός, ούτε απολύτως κακός, είναι κομμάτι του εαυτού μας, μέρος των σκέψεων με τις οποίες ερχόμαστε αντιμέτωποι κάθε μέρα. Ο Βόυτσεκ κρύβει μέσα του τις αλήθειες όλων των εποχών και κάθε φορά βρίσκει την νέα μορφή του για να μας πλησιάσει, να μας αγγίξει, να μας μιλήσει. Ο Συμεών Τσακίρης μας μίλησε για το έργο την, παράσταση που παρουσιάζεται σε σκηνοθεσία Ελένης Παργινού στο Θέατρο Ροές και τα βαθιά μυστικά τους όπως αποκαλύφθηκαν σε εκείνον.

Τι σε συγκινεί στο συγκεκριμένο έργο του Μπύχνερ;

Το έργο αυτό, όπως το συναντάμε από τα ποικίλα ανεβάσματά του, είναι αποτέλεσμα σύνθεσης σκόρπιων χαρτιών που βρέθηκαν στο γραφείο του συγγραφέα, καθώς ο θάνατός του διέκοψε την δημιουργική διαδικασία. Αυτή η αποσπασματικότητα της αφήγησης είναι ένα χαρακτηριστικό που με συγκινεί, με ενεργοποιεί. Ο Βόυτσεκ είναι ένας ήρωας άθελά του αποξενωμένος από το κοινωνικό περιβάλλον αλλά και από τον ίδιο του τον εαυτό, μια κατακερματισμένη παιδική ψυχή στο σώμα ενός ενήλικα, ένα πνεύμα και ένα σώμα που τρέχει ακατάπαυστα και σχεδόν παραβατικά σε υψηλές ταχύτητες. Η αγάπη με την οποία κινεί τον ήρωά του ο Μπύχνερ, σκληρή και τρυφερή ταυτόχρονα, με συγκινεί επίσης πολύ.

Πως δουλέψατε για την παράσταση; Τι νέο έμαθες για τον εαυτό σου μέσα από αυτή τη διαδικασία μέχρι τώρα;

Η Ελένη Παργινού είχε δουλέψει στο παρελθόν αυτό το έργο, οπότε είχε εξαρχής μια πολλή ξεκάθαρη παρτιτούρα πάνω στην οποία θα στηριζόμασταν για τη δουλειά αυτή. Μέσα σε αυτήν την παρτιτούρα, τον πρώτο σκηνοθετικό σκελετό πάνω στον οποίο μας τοποθέτησε, ο καθένας μας κατά τη διάρκεια των προβών κατέθετε προσωπικές προτάσεις και από τη ζύμωση προέκυψε αυτό που παρουσιάζουμε στο θέατρο Ροές. Μέσα από αυτή τη δημιουργική διαδικασία, με την εμπιστοσύνη της Ελένης, την καθοδήγηση και την ελευθερία που μου έδωσε, τα βράδια των παραστάσεων μπαίνω πια στο θέατρο με μια γαλήνη σε υπερδιέγερση, με μια εσωτερικευμένη φωνή που μου λέει πως και οι περίοδοι της σταθερής παρτιτούρας αλλά και αυτές του ελεύθερου αυτοσχεδιασμού- και κατά συνέπεια της μεγαλύτερης ευθύνης- θα πάνε αρκετά καλά και αυτό είναι αρκετό. Αυτή την εσωτερικευμένη φωνή θέλω να συνεχίσω να την ακούω και με το τέλος των παραστάσεων.

Γιατί ο Βόυτσεκ είναι διαφορετικός; Ποιο είναι το χάρισμά του ή ποια η αδυναμία του;

Νιώθω πως όλοι μας κυοφορούμε έναν Βόυτσεκ ή τον έχουμε στην πίσω τσέπη του παντελονιού μας, στη ντουλάπα ή στο πατάρι του σπιτιού μας και είναι όντως όλος δικός μας, ανά πάσα στιγμή έτοιμος αν του δώσουμε το ελεύθερο να πάρει τα χαλινάρια του αλόγου και να μας οδηγήσει εκεί που ξέρει. Ο ίδιος ο Βόυτσεκ του Μπύχνερ βέβαια είναι ανίκανος να κρυφτεί από τον αληθινό εαυτό του, είναι αυτός που είναι και κανένας άλλος. Ό,τι μπορεί να του αποδοθεί ως χάρισμα, μπορεί την ίδια στιγμή να του καταλογηθεί ως αδυναμία. Η βαθιά του πίστη στο μεγάλο θεϊκό μυστήριο, η φρενήρης εργατικότητά του, ο παθιασμένος στα όρια της απόγνωσης τρόπος με τον οποίο προσπαθεί να συνδεθεί με τους άλλους… Αφάνταστα γοητευτική υπενθύμιση της ανάγκης του μέτρου στη ζωή μας.

Ποια είναι επαναστατική πράξη στην εποχή μας;

Η τρυφερότητα; Η αποδοχή του εαυτού μου- και χωρίς βραβείο Χορν; Η ευγένεια προς τον άγνωστο άνθρωπο στο μετρό ή το λεωφορείο ή παντού; Η αυθόρμητη καλοσύνη; Το αβίαστο χαμόγελο; Ένα καθαρό πάτωμα σπιτιού ή μια παλλόμενη εσωτερική ζωή; Η αντίσταση στο να κορνάρω και να λερώνω δημόσιους χώρους; Η αντίσταση στο να γίνω και εγώ δάσκαλος, αλλά να παραμείνω μαθητής για όσο πάει; Δεν ξέρω.

Τι σου δίνει δύναμη στην καθημερινότητα;

Ο πρωινός ήλιος, ο πρωινός θυμός, τα λόγια αγάπης και σεβασμού, οι γάτες μου, οι ξηροί καρποί και τα φρούτα, το καυτό ντουζ στο γυμναστήριο, οι μεσημεριανές πρόβες και οι βραδυνές παραστάσεις, η επικοινωνία με τις ανηψιές μου στη Θεσσαλονίκη, η αναμονή εκπλήξεων, η αναμονή της κάθε Τετάρτης που έχω την ψυχοθεραπεία μου 8 χρόνια τώρα, η μουσική στο σπίτι, η μπύρα, οι αγκαλιές, το σεξ, οι κινηματογραφικές ταινίες, η κινητικότητα στα social media, τα ξαφνικά βουρκώματα, ο ύπνος 4 με 5 μ.μ. με μάσκα ματιών και κλειστό κινητό, το να παρακολουθώ σε επανάληψη αγώνες της Φόρμουλα 1 και το νερό, μεταξύ άλλων.

WOYZECK του G. Büchner σε σκηνοθεσία Ελένης Παργινού στο Θέατρο Ροές

Συντελεστές:

Μετάφραση: Κοραλία Σωτηριάδου

Σκηνοθεσία: Ελένη Παργινού

Μουσική/ Sound Design: Κώστας Φραντζής

Σκηνικά/ Κοστούμια: Μαρία Τερέζα Ντε Ροζάριο

Επιμέλεια κοστουμιών: Γιάννα Ρεσβάνη

Φωτιστικός Σχεδιασμός: Περικλής Μαθιέλης

Video projections: Κωνσταντίνος Νησίδης

Graphic Design: Φωτεινή Μασίκα

Φωτογραφίες παράστασης: Δήμητρα Παπαγεωργίου

Επικοινωνία: Μαριάννα Παπάκη – Νώντας Δουζίνας

Παραγωγή: «Κεντρομόλος» ΙΚΕ

Ηθοποιοί:

Συμεών Τσακίρης, Εμμανουέλα Κορκή, Λευτέρης Παπακώστας, Νεφέλη Ανανιάδη, Θεμιστοκλής Καρποδίνης, Μαριλένα Γερμανού

Live Percussion: Αλέξης Γεωργόπουλος

Info
Τοποθεσία: Θέατρο “Ροές”, Ιάκχου 16, Γκάζι (μετρό Κεραμεικός)

Ημερομηνία: Δευτέρα & Τρίτη 2&3 / 9&10 / 16&17 Δεκεμβρίου 2019 και

13&14/ 20&21/ 27&28 Ιανουαρίου 2020. Ώρα έναρξης: στις 21:15. Διάρκεια: 65΄

Πληροφορίες – Κρατήσεις: 6944581205