Η δίκη

Αθώος ή ένοχος αυτός που επέλεξε να σώσει 70.000 ζωές φιλάθλων κατά τη διάρκεια αγώνα εις βάρος 164 επιβατών αεροπλάνου υπό καθεστώς ομηρίας; Εν μέσω επιχειρημάτων για το αν κάποιος έχει δικαίωμα να επιλέγει ποιά ζωή έχει μεγαλύτερη αξία και για το αν μπορούμε να αποφύγουμε το χειρότερο παίρνοντας την ευθύνη εξ ονόματος άλλων, η μαρτυρία της Μάιζερ μας βουτάει στα βαθιά.

Ο άνδρας της ήταν ανάμεσα στα θύματα του αεροπλάνου. Το μόνο που μπορεί να έχει από αυτόν είναι ένα παπούτσι του. Και το τελευταίο του μήνυμα ότι όλα θα πάνε καλά. Το φέρετρο του ήταν κενό. Τα ερωτήματα της μικρής τους κόρης πολλά, οι απαντήσεις θολές.

Η απώλεια

Είναι το βίωμα της απώλειας που τα αφήνει όλα μετέωρα. Αλλά ταυτόχρονα δεν αφήνει περιθώριο για διλήμματα. Τουλάχιστον στην αρχική της επεξεργασία, όπου όλα είναι εμποτισμένα με το άρωμα του κενού.

Πώς μπορεί να πάψει να υπάρχει ο σύντροφός μου, ενώ τα ρούχα του είναι στοιβαγμένα στη ντουλάπα μας, δίπλα απ’ τα δικά μου; Πώς μπορεί να μην είναι, ενώ όλα τα υπόλοιπα πράγματά του είναι εδώ, ζωντανά, συνεχίζουν με τη δική τους ιστορία; Τι νόημα έχει να συνεχίζουν να αναπνέουν τα βιβλία του στα ράφια και η οδοντόβουρτσά του να διεκδικεί χώρο στη νυχτερινή μου ρουτίνα; Πόσα πράγματα μας ανήκουν όσο είμαστε ζωντανοί; Και εκείνη η κούπα από το ταξίδι μας; Σταματούν οι αναμνήσεις πετώντας τα αντικείμενα; Αν τα κρατήσω στην ίδια θέση, ακέραια; Θα κρατήσω κάτι από τον άνθρωπό μου ζωντανό; Αυτή η κούπα αν την εγκαταλείψω, θα είναι μια κοινή κούπα, σαν όλες τις άλλες; Δεν θα θυμίζει πια όλα τα βιαστικά πρωινά μας, με τον καφέ στο χέρι, πριν τη δουλειά;

Μέσα σε μια στιγμή χάνονται οι γνώσεις του, οι συνήθειές του, τα χαρίσματά του. Πώς σταματάει η κίνηση, τα γέλια, οι λύπες σε κάποιον που είναι ζωντανός; Πόσα δύσκολα ερωτήματα γυρεύουν επιτακτικά απάντηση;

Το πένθος

Με το πένθος ερχόμαστε αντιμέτωποι με τη διεργασία αυτών των ερωτημάτων. Προσπαθούμε να δώσουμε νόημα σε μια απώλεια, να αναλογιστούμε τη σχέση που είχαμε και να εφεύρουμε νέους τρόπους να τη φέρουμε μέσα μας. Χρειάζεται χρόνος και αναστοχασμός. Πολλές φορές παίρνουμε το μονοπάτι της ακινησίας. Δεν επεξεργαζόμαστε, στην προσπάθειά μας να διατηρήσουμε άθικτο το αγαπημένο μας πρόσωπο. Δημιουργείται μια κρύπτη μέσα μας που μας βαραίνει. Κλείνουμε εκεί όλες τις εμπειρίες και τις σκέψεις μας για τη σχέση μας μαζί του, αλλά δεν μπορούμε να συνομιλήσουμε, να επεξεργαστούμε. Γιατί αν αυτός ο μυστικός, καλυμμένος χώρος ανοίξει φοβόμαστε τις αποκαλύψεις του. Ωστόσο, ολοκλήρωση του πένθους δε σημαίνει λησμονιά και διαγραφή, αλλά προσπάθεια να ξαναβρούμε το χαμένου πρόσωπο εντός μας με έναν ολοκληρωμένο τρόπο.

Γράφει η Ψυχολόγος – Ψυχοθεραπεύτρια Αγγελική Κουτελιά

Πληροφορίες για την παράσταση εδώ.