Ένα ξεχωριστό βιβλίο που διάβασες τον τελευταίο καιρό; Ένα βιβλίο που πρέπει να διαβάσει κανείς «οπωσδήποτε»;

Διάβασα το: Ιστορία (κωμικοτραγική) του Νεοελληνικού κράτους του Βασίλη Ραφαηλίδη. Να διαβάσει κανείς οπωσδήποτε  ιστορία, από όποια πηγή νομίζει αξιόπιστη. Στα “οπωσδήποτε” βάζω και το “Μετρ και Μαργαρίτα”  του Μπουλγκάκοφ.

Μουσικές που αγαπάς; Το τελευταίο τραγούδι-εμμονή;

Είναι μεγάλο το κεφάλαιο η Μουσική. Τι να πρωτοπώ… η μουσική μας κινεί. Με συνεπαίρνουν οι ιερές μουσικές(παραδοσιακές,εκκλησιαστικές, κλασικές , προκλασικές),οι εκστατικές, οι μουσικές της πολής, της διαμαρτηρίας, οι ησυχίες, εξαρτάται την περίοδο , τη μέρα και τη συνθήκη. Αγαπημένο μου σχήμα ήταν οι Neubauden, τελευταία άκουσα και μου άρεσε: Matmos( περίεργα εγκεφαλικό). Εμμονικά (επαναληπτικά) μπορώ να ακούσω (αυτήν την περίοδο) το Passacaglia Cm J.S. Bach , εμμονικά ακούω τη μουσική που χορεύουμε, τη μουσική των παραστάσεων, αυτών που έγιναν και αυτών που θα γίνουν. Είμαι πολύ τυχερή, έχω συναντήσει και συνεργαστεί με καταπληκτικούς /μεγάλους έλληνες μουσικούς.

Μια ταινία για να δει κανείς απόψε;

Μια παλιά, λέγεται: Τρέξε Λόλα Τρέξε, μου άρεσε πολύ το σενάριο. Ο Διαβολάκος του Μπενίνι για τη γλύκα του, Στάλκερ και Σολάρις για την ποίηση και την τέχνη τους.

Μια θεατρική παράσταση που θυμάσαι;

Murmel Murmel του Γερμανού σκηνοθέτη Herbert Fritsch (Χέρμπερτ Φριτς). Μία μόνο λέξη, κραυγές και γέλια. Για το γούστο μου, καταπληκτική.

Ένα ξεχωριστό ταξίδι;

Μ΄αρέσει η θάλασσα.

Μια ξεχωριστή βόλτα στην πόλη;

Ο Ελαιώνας στη δύση του ήλιου. Μυστηριώδης και όμορφα άδειος.

Πότε και πως ξεχνάς τον χρόνο που περνάει;

Όπως όλοι φαντάζομαι, με την αφιέρωση, όταν κάτι με συνεπαίρνει.

Για ποιο λόγο χαμογέλασες τελευταία φορά;

Με τα νάζια ανθρώπων, ζώων, φυτών και ουρανού.

Τι σου δίνει ανακούφιση στην καθημερινότητα;

Το μακρινό βλέμμα. Να βλέπεις λίγο πιο γενικό κάδρο.

Τι κάνει την καθημερινότητά σου ενδιαφέρουσα;

Αυτές τις δύο ερωτήσεις θα τις απαντήσω μαζί. Εχουμε μία ζωή. Κάποιες φορές φαντάζει μική, κάποιες ατέλειωτη. Θα ήθελα να αξίζει τον κόπο. Να μπορώ να αφήνομαι και να πηγαίνω στα ουσιώδη. Να μην ενδώσω στην αδράνεια, αλλά ούτε και να καταναλωθώ στην υστερία της αδιάκοπης πράξης. Να αγαπήσω, να αγαπηθώ και να διασκορπιστώ στο τέλος ήσυχη, χωρίς πόνο. Ακούγεται σαν προσευχή. Αμήν, λοιπόν.

Η Χριστίνα Σουγιουλτζή συμμετέχει στην παράσταση Μάστερ και Μαργαρίτα που παρουσιάζεται στο Θέατρο Ροές, τις Τρίτες 12, 19 και 26 Φεβρουαρίου και Δευτέρα 4 και Τρίτη 5 Μαρτίου, στις 21.00, από την Ομάδα χορού και ακροβασίας Κι όμως κινείται.