Η νέα παράσταση της Άννας Κοκκίνου REM/κήπος  πραγματοποιήθηκε σε συνεργασία με την «Αθήνα 2018 – Παγκόσμια Πρωτεύουσα Βιβλίου» του δήμου Αθηναίων. Συνομιλεί με κείμενα σπουδαίων συγγραφέων, αφήνοντας να ακουστεί ο αληθινός ήχος της ποίησής τους, ενώ ανοίγει την πόρτα του κήπου της φαντασίας. Ενός κήπου που αποκαλύπτει την βαθύτερη ουσία μας, εκείνη που βρίσκεται στην παιδικότητά μας. Η Άννα Κοκκίνου μας μίλησε για την παράσταση που παρουσιάζεται στο Θέατρο Σφενδόνη, πως ξεκίνησε, πως εξελίσσεται και που οδεύει.

Τι κινητοποίησε την ιδέα της παράστασής σας; 

Ένας ηλεκτρισμένος συνειρμός με πέταξε πολύ μακρυά- στην αρχή. Από κει ξεκίνησε ένα περιπετειώδες ψάξιμο μέχρι να βρούμε τα υλικά που θα χτίζανε τη παράστασή μας και που πρέπει να πω πως ακόμα δεν έχουν εντελώς οριστικοποιηθεί. Είναι το ίδιο το θέμα έτσι που δεν μπορείς να καταλήξεις οριστικά.

Πως δουλέψατε για να πραγματοποιηθεί;  Πως συνομιλούν τα υλικά από τα οποία φτιάχτηκε;

Δουλέψαμε με βουλιμία και για καιρό. Είναι μια συνεχής δοκιμασία να γίνει να συνομιλήσουν αυτά τα υλικά- κι έχω απόλυτη ανασφάλεια- αλλά συγχρόνως είναι και μια διαρκής περιέργεια κι ευχαρίστηση..

Η ζωή και η καθημερινότητά μας αποτελούνται από πολλών ειδών ήχους και φωνές. Πρέπει να τα ακούμε όλα;

Ακούμε επιλεκτικά και σπάνια καθαρά- βέβαια αλλιώς ακούει κανείς σε μια μεγάλη πόλη κι αλλιώς στη φύση- στη φύση είναι πιο έντονη η αίσθηση του εαυτού μας ως ενεργού δέκτη- ακούμε επεξεργαζόμαστε, συνδέουμε πράγματα. Στον εκκωφαντικό θόρυβο της πόλης δεν μπορεί να γίνει αυτή η διεργασία. Η ακοή είναι η πιο κοντινή αίσθηση στη φαντασία. Αυτή επιλέγει αυτό που θα την κινητοποιήσει. Εμείς δεν μπορούμε να επέμβουμε.

Τι συμβολίζει ο κήπος;

Αυτό που λέτε πως έλεγε για το θέατρο ο Γιάννης Βαρβέρης- που με ρωτάτε παρακάτω. Κήπος είναι η απελευθέρωση από τον χρόνο. Κήπος είναι το τέλος και είναι η αρχή. Κήπος είναι ο μαγικός χώρος που σου παρέχει τη δυνατότητα να συνδιαλέγεσαι ελεύθερα με το καθετί μέσα σου που σ’ έχει διαμορφώσει και να ξεχνιέσαι σε αυτή τη συνάντηση. Κήπος είναι να ξανασυναντάς τη χαμένη σου αθωότητα.

Ποιο ήταν το προσωπικό κέρδος από την συγκεκριμένη δουλειά; Τι νέο μάθατε;

Ασχολήθηκα με πράγματα που αγαπώ. Και είχα το χρόνο να τα ξαναδώ και να τα ανακαλύψω ξανά.

Ο Γιάννης Βαρβέρης λέει ότι στο θέατρο το προσδοκώμενο είναι η απελευθέρωση από τον χρόνο. Συμφωνείτε; Σας έχει συμβεί;

Φαντάζομαι πως εννοούσε να είσαι μέσα στο χρόνο, να κολυμπάς μέσα του η καλύτερα να αναπνέεις μέσα του. Αυτό για τον ηθοποιό είναι ευδαιμονία. Ναι, ίσως καμιά φορά το γεύτηκα.

Τι σας φοβίζει;

Να μη μπορώ ν’ αγαπώ.

Τι σας ανακουφίζει; Τι σας δίνει δύναμη;

Οι μικρές καθημερινές νίκες. Η πίστη, η αγάπη, η ελπίδα.

REM/κήπος σε σκηνοθεσία Άννας Κοκκίνου στο Θέατρο Σφενδόνη