Μικρές Ταπεινώσεις από την Νεφέλη Φασούλη και τον Πάνο Παπαδόπουλο στο BAUMSTRASSE / Μια τρυφερή ματιά στις ταπεινώσεις μας

Μικρές ταπεινώσεις στη ζωή μας έχουμε όλοι. Είναι αναπόφευκτο. Γιατί μπορεί να μην πάρουμε τη δουλειά που τόσο επιθυμήσαμε, γιατί μπορεί το όνειρο να μην είναι τελικά αυτό που μας ταιριάζει, γιατι μεγαλώνουμε και οι δυνατοτητές μας αλλάζουν, γιατί η ζωή προχωρά ακάθεκτη και κάποια πράγματα δεν είναι κατανοητά. Για τέτοιες μικρές, σιωπηλές, πολύ προσωπικές -ωστόσο κοινές- ταπεινώσεις με τις οποίες ερχόμαστε αντιμέτωποι στην καθημερινότητά μας, μιλά η παράσταση Μικρές Ταπεινώσεις που παρουσιάζεται κάθε Δευτέρα, Τρίτη και Τετάρτη στο Baumstrasse, σε σύλληψη και σκηνοθεσία Πάνου Παπαδόπουλου και Νεφέλης Φασούλη.

Ο Πάνος Παπαδόπουλος μοιράζεται μαζί μας -σε συνεργασία, στην επιμέλεια του κειμένου, με την Λένα Κιτσοπούλου- το ημερολόγιο του παππού του Νίκου, ο οποίος κατέγραφε γεγονότα της καθημερινότητάς του σαν ένα είδος εξομολόγησης ή προσωπικής ψυχανάλυσης. Η παράσταση ανα-καλύπτει την περίοδο μεταξύ του ’80 και του 2011 και ξεκινά αμέσως μετά την απώλεια της επί 40 χρόνια συζύγου του. Το πηγαία τρυφερό και ευγενικό του κείμενο αποκαλύπτει ιδιωτικές στιγμές, βαθιές σκέψεις, οδυνηρές συνειδητοποιήσεις και βρίσκει άμεσα και ατόφια τον δρόμο προς τις ψυχές των θεατών σε μια παράσταση που κινείται μεταξύ λόγου και μουσικής, με τραγούδια που ερμηνεύει η Νεφέλη Φασούλη με την βελούδινη φωνή της και τους τζαζ ήχους των μουσικών Κωστή Χριστοδούλου και Κίμωνα Καρούτζου.

Οι Μικρές Ταπεινώσεις παρά την απλότητα της συνταγής τους, διαθέτουν μια ισχυρή αίσθηση που ακολουθεί τον θεατή για μέρες. Μια παρηγορία πως δεν είμαστε μόνοι, πως παλέυουμε για τα ίδια πράγματα μαζί στα μικρά μας συστήματα, αλλά και στο μεγάλο σύνολο. Μια υπενθύμιση ότι το μεγάλωμα δεν αφορά μόνο τους μεγάλους αλλά κάθε άνθρωπο που αναπνέει, πράγμα το οποίο οφείλουμε να θυμόμαστε στις συναναστροφές με μεγάλους και μεγαλύτερους ανθρώπους. Μια ανάσα γιατί υπάρχουν οι άνθρωποί μας και πάντα υπάρχει χώρος να τους γνωρίσουμε περισσότερο -καμιά φορά ακόμα και αφού έχουν φύγει-. Μια πίστη ότι μπορούμε να ξορκίσουμε τα κακά που συμβαίνουν και ίσως να καταφέρουμε να επουλωθούν και οι πληγές μας. Μια όμορφη αίσθηση που μένει όταν βλέπουμε μια καλή παράσταση, ακούμε ωραία μουσική και είμαστε παρέα.