10- 14 Ιουνίου 2026 στις 21:00

ΦΙΑΤ, Λεωφόρος Ανδρέα Συγγρού 114, Κουκάκι

Για να μπορέσουμε να φανταστούμε ένα διαφορετικό μέλλον,

τι θα έπρεπε ίσως να θυμηθούμε, τι να ξεχάσουμε;

Στη διαδικασία δημιουργίας του χορογραφικού έργου Amnesiac-memory for the future κοιτάζουμε πίσω για να πάμε μπροστά. Πίσω, στα τέλη των 70s, στις απαρχές του πανκ. Πέρα από τη νοσταλγία, αυτή η ανασκαφή ανάμεσα στα φαντάσματα του πανκ αναζητά δυνατότητες που ξεχάστηκαν και ίσως χρειαζόμαστε σήμερα.

Σημείο αναφοράς, ένα από τα πιο επιδραστικά συγκροτήματα του αρχικού κύματος του βρετανικού πανκ The Clash- “η πολιτική συνείδηση του πανκ”. Σχηματίστηκαν το 1976, τη χρονιά που ξεκίνησε το πανκ στην Αγγλία, 50 χρόνια πριν. Συνέχισαν για περίπου μια δεκαετία, περίοδο κατά την οποία η Βρετανία οδεύει στον Θατσερισμό και καθιερώνει το νεοφιλελευθερισμό. Μια εποχή με πληθωρισμό, ανεργία, άνοδο εθνικισμού και βίας που ίσως συνομιλεί με τη σύγχρονη πραγματικότητα.

‘We’ are anti-fascist, we are anti-violence, we are anti-racist and we’re pro-creative.

The Clash, μουσικό εφημερίδα NME 1976

Οι Clash προχώρησαν πέρα από την οργή, τον μηδενισμό και τη γενικευμένη δυσαρέσκεια άλλων πανκ συγκροτημάτων, γράφοντας τραγούδια ενάντια σε συγκεκριμένα, πραγματικά προβλήματα, όπως η ανεργία (“Career Opportunities”), ο συστημικός ρατσισμός (“White Riot”) και η αστυνομική βία (“The Guns of Brixton”). Μέσα από τη μουσική, τους στίχους και τη στάση τους παρακινούσαν σε δράση και σκέψη, μετατρέποντας το αφήγημα του πανκ από το αδιέξοδο “No Future” (Δεν υπάρχει μέλλον) στο όλο δυνατότητες “The Future is Unwritten” (Το μέλλον είναι άγραφο).

Αυτό το ανοιχτό δυναμικό ενεργοποιείται, εισάγοντας το πανκ στον κεντρικό μηχανισμό της παράστασης Amnesiac: Memory for the Future. Υιοθετώντας μια προσωρινή αμνησία σε θεωρήσεις του μέλλοντος ως στάσιμου, ακυρωμένου ή απειλητικού, η παράσταση δημιουργεί και διεκδικεί ένα χώρο επανεφεύρεσης του Φαντασιακού. Έναν συλλογικό χορό, όπου σιγοβράζει το κοινωνικό και πολιτικό εν δυνάμει, ένα χορό που συνυπάρχει και συνομιλεί με τη ζωντανή μουσική και το live βίντεο. Κινήσεις, εντάσεις, άλματα. Διαπραγματεύσεις. Συναντήσεις. Σώματα ανοιχτά. Προσωρινές μορφές και ήχοι. Επιμένοντας στη μεταμορφωτική δύναμη της τέχνης. Μια προσπάθεια να ξεφλουδιστεί το παρόν (μαζί με τα φαντάσματα του παρελθόντος) για να φανερωθεί ένα δυνητικό μέλλον. Πρόκειται για μια κίνηση που γίνεται ξανά και ξανά. Προσπαθείς ξανά, δεν επαναλαμβάνεις. Αρχίζεις, κάθε φορά, ξανά. Μια επανεπινόηση. Τι ανάμνηση θα αφήσει αυτή η στιγμή, άραγε, για το μέλλον;

ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ

Σύλληψη/Χορογραφία: Μαριέλα Νέστορα

Συν-δημιουργία: Χριστίνα Καραγιάννη, Μαρία Μανουκιάν, Πετρίνα Γιαννάκου, Δήμητρα Βλάχου

Περφόρμερς: Ερατώ Τζαβάρα, Μαριέλα Νέστορα, Αντιγόνη Αυδή, Χριστίνα Καραγιάννη, Μαρία Μανουκιάν, Πετρίνα Γιαννάκου, Δήμητρα Βλάχου

Μουσική σύνθεση/live performance: Θάλεια Ιωαννίδου

Σχεδιασμός βίντεο/ live video: Ερατώ Τζαβάρα

Σκηνογραφία: Χριστίνα Κατσάρη

Φωτισμοί: Μαρία Αθανασοπούλου

Επιμέλεια κοστουμιών: YELP danceco.

Σύμβουλοι δραματουργίας: Τζωρτζίνα Κακουδάκη, Mårten Spångberg

Βοηθός παραγωγής/χορογράφου: Μυρτώ Καραβουσάνου
Φωτογραφίες: Μαρία Αθανασοπούλου, Μαρία Χειλιοπούλου
Σχεδιασμός αφίσας: Μαρία Έλενα Μύρκα

Επικοινωνία: Ευαγγελία Σκρομπόλα

Ευχαριστούμε θερμά τους Frédéric Pouillaude, Μυρτώ Κατσίκη και Αντιγόνη Αυδή.

Η παραγωγή πραγματοποιείται με την οικονομική υποστήριξη

του Υπουργείου Πολιτισμού.

Πληροφορίες

Παραστάσεις: 10-14 June, 21:00
Χώρος: ΦΙΑΤ, Λεωφόρος Ανδρέα Συγγρού 114, Κουκάκι

Διάρκεια: 60 minutes

Εισιτήρια: ticketservices.gr 15 ευρώ/ 12 ευρώ

YELP danceco./ Μαριέλα Νέστορα

Η ομάδα χορού YELP danceco. ιδρύθηκε το 2000 με έδρα την Αθήνα. Με χορογράφο τη Μαριέλα Νέστορα έχει στο ιστορικό της πάνω από 22 παραγωγές, και συνεργασίες με οργανισμούς: Φεστιβάλ Αθηνών, Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών, Διεθνές φεστιβάλ χορού Καλαμάτας, MIR festival. Με σταθερή παρουσία στην Ελλάδα και στο εξωτερικό, το έργο της, έχει υποστηριχθεί μέσα από επιχορηγήσεις, αναθέσεις και συμπαραγωγές με διάφορους  οργανισμούς. Η YELP danceco. εξελίσσει τη χορογραφική της ταυτότητα μέσα από τη διεπιστημονική έρευνα. Συνδυάζοντας τις παραστατικές τέχνες με πεδία όπως η βιολογία, η φιλοσοφία, οι φυσικές και οι κοινωνικές επιστήμες, προσεγγίζει το σώμα ως φορέα κριτικής σκέψης. Διαμορφώνει για κάθε έργο εξειδικευμένα χορογραφικά εργαλεία και πρακτικές αντιμετωπίζοντας το σώμα ως μια ολότητα κίνησης, αντίληψης, παρουσίας και σκέψης. Η ομάδα πειραματίζεται με την συνθήκη θέασης, ανανεώνοντας την προκαθορισμένη μετωπική σχέση με το κοινό,  επιλέγοντας συχνά μη θεατρικούς χώρους ή το δημόσιο χώρο για τις παραστάσεις της. Τα έργα της YELP danceco. θέτουν ερωτήματα, κινητοποιούν τη σκέψη και ευαισθητοποιούν την αντίληψη του σώματος, προσκαλώντας τον θεατή σε μια συλλογική εμπειρία αισθήσεων και αναστοχασμού. Σταθερή πρόθεση της ομάδας είναι η επαναδιεκδίκηση ζωτικού χώρου για την ερευνητική χορογραφική πρακτική, ενισχύοντας τη θέση της πειραματικής δημιουργίας στο σύγχρονο παραστατικό τοπίο.

PRESS RELEASE

YELP danceco.

Amnesiac

memory for the future

10- 14 June 2026 at 21:00

_phiat, Falirou 97 & Syggrou Ave. 114, Athens, Greece 11741

What should we perhaps remember, what should we forget

 in order to be able to imagine a different future?

In the creation Amnesiac: Memory for the Future, we look back in order to move forward. Back to the late ’70s, to the inception of punk. Sifting through the ghosts of punk, this excavation seeks forgotten potentials we might still need today, outgrowing nostalgia. Our point of reference is one of the most influential bands of the original wave of British punk: The Clash, “the political conscience of punk.” They formed in 1976, the year punk ignited in England, 50 years ago. They continued for about a decade, a period during which Britain headed toward Thatcherism and established neoliberalism. It was an era marked by inflation, unemployment, tendencies toward extremism and nationalism, increase in public and domestic violence, an era that resonates with our contemporary reality.

‘We are anti-fascist, we are anti-violence, we are anti-racist and we’re pro-creative.’

 The Clash, NME music newspaper, 1976

The Clash went beyond the rage, nihilism, and discontent of other punk bands, writing songs about specific, real-world issues such as unemployment (“Career Opportunities”), institutional racism (“White Riot”), and police violence (“The Guns of Brixton”). Through their music, lyrics, and stance they incited action and critical thought, transforming the punk narrative from the impasse of “No Future” to the teeming with possibility “The Future is Unwritten.”

This open potential is activated, inserting punk into the central mechanism of the performance Amnesiac: Memory for the Future. By adopting a temporary amnesia toward contemporary conceptualizations of the future as stagnant, cancelled, exhausted, or threatening, the performance creates and reclaims a space for reinventing the Imaginary. A collective dance, where social and political potential simmers; a dance that entangles and negotiates with live music and live video. Movements, intensities, leaps. Negotiations. Encounters. Open bodies. Temporary forms and sounds. Insisting on the transformative power of art. An effort to strip away the present, alongside the ghosts of the past, in order to allow a potential future to manifest. A movement done over and over again. You try again; you do not repeat. You begin, each time, anew. A reinvention. What memory will this moment leave, I wonder, for the future?”

CREDITS
Concept/Choreography: Mariela Nestora
Co-creation: Christina Karagianni, Maria Manoukian, Petrina Giannakou, Dimitra Vlachou

Performance: Erato Tzavara, Mariela Nestora, Antigone Avdi, Christina Karagianni, Maria Manoukian, Petrina Giannakou, Dimitra Vlachou

Live music / original composition: Thalia Ioannidou

Video design / live video: Erato Tzavara

Set design: Christina Katsari

Lighting design: Maria Athanasopoulou
Costumes: YELP danceco.

Dramaturgy collaboration: Mårten Spångberg, Georgina Kakoudaki

Production/ choreographer’s assistant: Myrto Karavousanou

Photos: Maria Athanasopoulou, Maria Cheilopoulou
Poster design: Maria Elena Myrka

Press: Evangelia Skrobola            

With many thanks to Frédéric Pouillaude, Myrto Katsiki and Antigone Avdi.

The production was financially supported by The Ministry of Culture.           

Information

Performances: 10-14 June, 21:00
Venue: _phiat, Falirou 97 & Syggrou Ave. 114, Athens, Greece 11741

Duration: 60 minutes
Tickets: ticketservices.gr 15 euros /12 euros

YELP danceco. /Mariela Nestora

Mariela Nestora is an Athens-based choreographer and researcher whose practice is defined by a multi-disciplinary approach to performance. As the founder of YELP danceco. and an independent maker, her work spans stage, site-specific and public space projects and interventions. Supported by institutions like the Onassis Cultural Center and the Athens & Epidaurus Festival, Nestora navigates the dance field as a choreographer and co-curator, constantly evolving the boundaries of the local dance community.

At the heart of her practice is a deep commitment to collectivity and shared intelligence. She has been a founding member in artist-led initiatives, including the Collective Choreography Project (CCP) and from stage to page, a platform dedicated to the Greek dance scene. Her experience is rooted in the energy of collective movements, having been an active member of collectives and assemblies such as Green Park, Kolektiva Omonoia, and the Embros Theatre occupation.Her work views choreography as a speculative space for new modes of coexistence, influenced by Post-Humanism and her diverse academic background ranging from Biology and Human Molecular Genetics to the Feldenkrais method. Nestora’s “molecular choreography” methodology emerges from this rich history of gathering which is her main concern. Her particular intersection allows her to treat movement as both a scientific and social inquiry.

With YELP danceco., she has toured in Europe, from London and Berlin to Brussels and Bucharest. Her collaborative reach extends into theater as a movement director for the Greek National Theatre and international festivals, bridging the gap between theory and praxis. Through teaching and institutional collaborations, she continues to cultivate an ecosystem where dance serves as a tool for collective emancipation and social rehearsal.