Ένα ξεχωριστό βιβλίο που διάβασες τον τελευταίο καιρό; Ένα βιβλίο που πρέπει να διαβάσει κανείς «οπωσδήποτε»;

Πριν μερικές μέρες τελείωσα το βιβλίο Ματωμένη Τζαζ της Bernice L. Mcfadden που είναι εμπνευσμένο από την αληθινή ιστορία του Χάρολντ Άιζακ Μακφάντεν, κιθαρίστα της τζαζ και παππού της συγγραφέως. Είχε ιδιαίτερο ενδιαφέρον για μένα, όπως όλα αυτά που βασίζονται σε αληθινές ιστορίες και υπαρκτά πρόσωπα του παρελθόντος, ήταν συγκινητικό με κάποιες σπαρακτικές πινελιές καθώς πρόκειται για την ιστορία δυο Αμερικανών μουσικών της τζαζ που συλλαμβάνονται από τους Ναζί στο Παρίσι στη διάρκεια του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου και καταλήγουν στο Μπούχενβαλντ, το περιβόητο στρατόπεδο συγκέντρωσης της Βαϊμάρης και προσπαθούν να επιβιώσουν έχοντας σαν αποκούμπι τις νότες της τζαζ.

Ένα βιβλίο όμως που πιστεύω ότι είναι από αυτά που πρέπει οπωσδήποτε να διαβάσει κανείς πριν πεθάνει είναι Η Δίκη του Φραντς Κάφκα. Ένα μυθιστόρημα που διεισδύει στα βαθύτερα στρώματα της σκέψης και μπορείς μέχρι σήμερα να ταυτιστείς με πράγματα και καταστάσεις από τη δική σου ζωή και καθημερινότητα. Μοναξιά, αποξένωση, απόγνωση και παραλογισμός είναι μια πραγματικότητα που λίγοι από μας παραδεχόμαστε. Λίγοι από εμάς αποδεχόμαστε ότι δεν είμαστε ευτυχισμένοι με αυτό το μοτίβο ζωής.

 Μουσικές που αγαπάς; Το τελευταίο τραγούδι-εμμονή;  

Η μουσική δεν έχει όρια, σύνορα, τίτλους και καλούπια. Αγαπώ όλες τις μουσικές του κόσμου κι αυτές που ξέρω κι αυτές που δεν ξέρω, αλλά με κάνουν να ανατριχιάζω και να ταξιδεύω και ενίοτε να λικνίζομαι. Η μουσική είναι συντροφιά, ενώνει εσένα με τον εαυτό σου και εσένα με τους γύρω σου. Είναι ηδονή και πάθος. Είναι τρόπος ζωής. Κατά περιόδους μου «κολλούν» διάφορα τραγούδια. Τώρα τελευταία σιγοτραγουδώ το Νερό και Χώμα της Μελίνας Ασλανίδου. «Σ’ έχω αγαπήσει, Σ’ έχω ποθήσει… νερό εγώ, χώμα εσύ κάτι θ’ ανθίσει…μα η καρδιά μου φοράει ένα σώμα και τα φιλιά μου έχουν ένα στόμα…» Καταλαβαίνετε…κάτι πεταλούδες στο στομάχι μου το έμαθαν…Ας μην ξεχνάμε, η μουσική γεννήθηκε για να σώσει τον άνθρωπο από δύσκολες στιγμές, αλλά και για να τον συντροφεύει σε ξεχωριστές περιστάσεις.

Μια ταινία για να δει κανείς απόψε;

Αν δεν έχει δει κάποιος Σινεμά ο Παράδεισος, Ο Κύκλος των Χαμένων Ποιητών, τον Πολίτη Κέιν, την Καζαμπλάνκα τον Νονό, το Αποκάλυψη τώρα να το βάλει στο πρόγραμμα. Ανήκουν στις ταινίες που πρέπει να δεις, ίσως και παραπάνω από μια φορά. Εγώ πάντως χτες είδα την ταινία Παρίσι, 13^ο Διαμέρισμα του Γάλλου σκηνοθέτη Jacques Audiard και ομολογώ μου άρεσε πολύ. Την συστήνω σε όποιον έχει μια αδυναμία στον ευρωπαϊκό κινηματογράφο.

Μια θεατρική παράσταση που θυμάσαι;

Έχω δει τόσο πολύ θέατρο που δυσκολεύομαι να διαλέξω. Είναι κάποιες παραστάσεις που έχουν χαραχτεί όμως στη μνήμη μου και νιώθω ευγνώμων που τις είδα. Θα ξεχωρίσω το μονόλογο της αείμνηστης Ντίνας Κώνστα «Σωτηρία Μπέλλου – Η περιπλανώμενη ζωή μιας ρεμπέτισσας». Μια παράσταση που με άγγιξε, με έκανε να κλάψω πολύ, να συμμεριστώ τον πόνο της ηρωίδας. Χτύπησε κατευθείαν την φλέβα της καρδιάς μου.

 Ένα ξεχωριστό ταξίδι;

Τον Ιανουάριο του 2020, έχοντας ολοκληρώσει τις παραστάσεις στο θέατρο Άβατον με  το έργο Ο ΑγώνΑΣ Τους – Οι Κούκλοι, που είχε να κάνει με πραγματικές ιστορίες ομοφυλόφιλων μέσα στα στρατόπεδα συγκέντρωσης του Χίτλερ, επισκέφθηκα το Βερολίνο. Ήθελα να δω από κοντά μνημεία που αφορούν εκείνη την περίοδο, μουσεία Ναζί, μουσεία Εβραίων…Να περπατήσω στην οδό Friedrichstraße, όπως η ηρωίδα που υποδυόμουν. Ομολογώ πως παρόλες τις άσχημες καταστάσεις που έχει ζήσει η γερμανική πρωτεύουσα, μόλις τρεις δεκαετίες έχει που έπεσε το τείχος, έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον και ομορφιά. Μια πολυπολιτισμικότητα που συνάντησα και μου άρεσε, στους ανθρώπους, στα κτίρια, στα φαγητά, στην διασκέδαση. Την βρήκα πολύ ζωντανή, πολύ «νεανική» και άνετα θα την επισκεπτόμουν ξανά.

Μια ξεχωριστή βόλτα στην πόλη;

Ακρόπολη – Θησείο – Μοναστηράκι – Πλάκα είναι πάντα η ποδαράτη βόλτα που δεν βαριέμαι να κάνω ξανά και ξανά. Σαν να έχουν μια ιδιαίτερη ενέργεια αυτά τα μέρη, που σου παίρνει κάθε τι αρνητικό και σου δίνει μόνο δύναμη και αισιοδοξία. Σαν να γεμίζουν τα πνευμόνια σου μόνο από ένα θετικό αίσθημα που φωνάζει ότι όλα θα πάνε καλά.

Πότε και πως ξεχνάς τον χρόνο που περνάει;

Μονίμως, συνεχώς και αδιαλείπτως. Δεν τα πάω καλά με τον χρόνο. Συνεχώς μου «γλιστρά» μέσα από τα χέρια. Δεν καταλαβαίνω πώς περνάει, γιατί περνάει, πότε περνάει… Γενικώς δεν με ρωτάει και είμαστε χρόνια «μαλωμένοι». Αν κοιτάξω δε και καμιά φωτογραφία, εκεί να δεις γλέντια. Μα, λέω, αυτό έγινε χτες… και έχουν περάσει 10 χρόνια. Κάνει τέτοια μαγικά κόλπα που δεν τα βρίσκω χαριτωμένα…Δεν το βλέπω να συμφιλιωνόμαστε στον αιώνα τον άπαντα.

Για ποιο λόγο χαμογέλασες τελευταία φορά;

Ένα όμορφο πρωινό μήνυμα που πήρα σήμερα με έκανε να χαμογελάσω, το τηλεφώνημα με τη μαμά και τον μπαμπά που με πειράζουν για διάφορα και κάθε φορά που κοιτάω τον σκύλο μου με τις ανοησίες που κάνει και τις εκφράσεις που παίρνει.  

Τι σου δίνει ανακούφιση στην καθημερινότητα;

Μια αγκαλιά και ένας καλός λόγος, αλλά και ένα ζεστό  μπάνιο μετά από μια γεμάτη μέρα.

Τι κάνει την καθημερινότητά σου ενδιαφέρουσα;

Ο έρωτας, σε όλες τις φάσεις και τις εκφάνσεις του.

Να μοιράζομαι σκέψεις και ιδέες, με ανθρώπους που αγαπώ και εκτιμώ.

Να φροντίζω εμένα και τους γύρω μου με όποιον τρόπο…

Το να πειραματίζομαι και να αφήνω την φαντασία μου ελεύθερη, ακόμα κι αν πρόκειται για μαγειρική…

Η Μαρίνα Παντελάκη συμμετέχει στην παράσταση του έργου Αγαμέμνων του Γιάννη Ρίτσου που παρουσιάζεται στο Θέατρο Άλμα σε σκηνοθεσία Δημήτρη Γεωργαλά.