Λυκίδα, 2002. Η αιματηρή εξαφάνιση της δεκαπεντάχρονης Μίνας Περτινιάτη πυροδοτεί καταιγιστικές αποκαλύψεις μυστικών από το παρελθόν. Η αστυνόμος Ζερμπινέτα Στρατόκους, επικεφαλής των ερευνών μαζί με τον βοηθό της Αποστόλη, εκπλήσσεται όταν συνειδητοποιεί ότι εμπλέκεται και η ίδια στην υπόθεση που ανέλαβε να διαλευκάνει. Θέτοντας τη ζωή της σε κίνδυνο, επιχειρεί να ξετυλίξει το μπερδεμένο κουβάρι των εγκληματικών ενεργειών κακοποιών και πολιτών υπεράνω πάσης υποψίας.

Είναι πολύ εύκολο να περάσεις την αόρατη διαχωριστική γραμμή του καλού και του κακού, του νόμιμου και του παράνομου και να γίνεις δολοφόνος μέσα σε μια στιγμή. Χωρίς επιστροφή. Εκτός κι αν υπάρξει μια δεύτερη ευκαιρία…

Η συγγραφέας Μαρία Γιαννακοπούλου-Δακτυλίδη μας μίλησε για το αστυνομικό μυθιστόρημα Το άνθος της Ιεριχούς που κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις Αγγελάκη, για την εμπειρία της συγγραφής και τη δύναμη της ανάγνωσης. Τις αντιφατικές δυνάμεις που ενυπάρχουν στον άνθρωπο και καθορίζουν την πορεία του στη ζωή.

Τι κινητοποίησε την συγγραφή του νέου σας βιβλίου; Τι σας κατηύθυνε προς τον χώρο του αστυνομικού μυθιστορήματος;

Η συγγραφή είναι ένα πάθος, μια ασταμάτητη ανάγκη για γραπτή έκφραση. Όταν γράφω χάνομαι από τον υπαρκτό κόσμο και αναδύομαι στη σφαίρα της φαντασίας όπου μπορώ να στροβιλιστώ σαν την Οντέτ σε μια ατέλειωτη πιρουέτα, χωρίς να έχω χορέψει μπαλέτο ποτέ στη ζωή μου. Αυτή τη δραπέτευση από τη ρουτίνα που μας επιβάλλει η βιωτή, μου την προσφέρει απλόχερα η συγγραφή και για μένα δεν υπήρχε τίποτε πιο δημιουργικό και απελευθερωτικό από το να ξεκινήσω τη συγγραφή του νέου μου βιβλίου, το Άνθος της Ιεριχούς. Δεν είχα όμως υπολογίσει ότι θα γράψω ένα αστυνομικό μυθιστόρημα. Προέκυψε εντελώς φυσικά, από μια σπίθα που άναψε στο μυαλό μου μια τυχαία γνωριμία με έναν κύριο. Ξεκινώντας το γράψιμο, μόνες τους ξεχύθηκαν οι εικόνες που με είχαν πλημμυρίσει και γέμισαν με λέξεις το χαρτί για να γεννηθεί η αστυνομική ιστορία που ζωντανεύει στο Άνθος της Ιεριχούς.

Τι νέο μάθατε για τον εαυτό σας κατά τη συγγραφή αυτού του βιβλίου;

Έμαθα ότι πρέπει να κυνηγάμε τα όνειρά μας, τις επιδιώξεις μας και να μην σταματάμε ακόμη κι αν νομίζουμε ότι έχουμε ηττηθεί. Η κεντρική ηρωίδα του βιβλίου είναι μαχητική κι αυτό την ατσαλώνει για να αντιμετωπίσει τον βρώμικο κόσμο του εγκλήματος παράλληλα με τους προσωπικούς της εφιάλτες. Γενικά, όλοι οι άνθρωποι πρέπει να είμαστε δυνατοί και να τολμάμε να υψώνουμε το ανάστημά μας, να θέτουμε στόχους και να διεκδικούμε την επιτυχία τους. Ακόμη και τα πιο ουτοπικά όνειρα είναι θεμιτά, αρκεί να τα αγαπήσουμε όπως αγαπάμε να ανασαίνουμε την ίδια τη ζωή.

Τι καθορίζει αν ένας άνθρωπος θα γίνει καλός ή κακός; Τι συντελεί στο να πάρει λάθος δρόμο;

Τα βιώματά του, όσα έχει αποκομίσει από την κοιλιά της μάνας του ακόμη. Είμαστε ότι αναθρεφόμαστε, ότι μας διαμορφώνει η κοινωνία που αναπτυσσόμαστε και ότι μας σμιλεύει η επαγγελματική μας πορεία. Αυτό το πολυσύνθετο μωσαϊκό αξιών και ιδεών, διαμορφώνει τον χαρακτήρα και την προσωπικότητα μας. Επαφίεται βέβαια σε μας όπως ωριμάζουμε να απορρίψουμε ή να αποδεχτούμε τις όποιες προσλαμβάνουσες μας σημαδεύουν και να επιλέξουμε συνειδητά να είναι η πορεία μας προς το καλό. Αλλά αυτό δεν είναι εφικτό να το πράξουν όλοι, ίσως γιατί δεν έχουν την απαραίτητη παιδεία, την θέληση, το κίνητρο, τις ευκαιρίες ή απλά γιατί δεν μπορούν ή δεν θέλουν να μπουν στη διαδικασία να σκεφτούν ότι το καλό ωφελεί, ενώ το κακό βλάπτει.

Δυνάμει κάθε άνθρωπος είναι ικανός να διαπράξει έγκλημα;

Σαφέστατα. Δεν θέλει πολύ να περάσει κανείς τη διαχωριστική γραμμή του καλού και του κακού και να δολοφονήσει κάποιον. Είναι πολύ λεπτό το σχοινί της λογικής και σπάει πανεύκολα, αν οι συνθήκες το επιτρέψουν.

Ποιους συγγραφείς αγαπάτε; Ποιοι σας έχουν καθορίσει;

Είναι πολλοί οι αγαπημένοι μου συγγραφείς. Θα ήθελα να υπήρχε ο χώρος να τους αναφέρω όλους αλλά θα περιοριστώ σε μερικά ονόματα, όπως την Άγκαθα Κρίστι, την Μαργκερίτ Ντυράς, τον Χόρχε Λουίς Μπόρχες, τον Αχμάντ Σαλμάν Ρούσντι, τον Αλέξανδρο Παπαδιαμάντη και τον Κάρλος Ρουίθ Θαφόν. Διαβάζω οτιδήποτε μου τραβήξει το ενδιαφέρον και θεωρήσω ότι έχει κάτι θετικό να προσφέρει στην πνευματική μου εξέλιξη, στη διασκέδαση του νου και στην ευφορία της ψυχής μου.

Τι σας δίνει δύναμη, πίστη και κουράγιο;

Η πεποίθηση ότι υπάρχει κάτι πολύ ανώτερο από την εγωιστική γήινη αντίληψη της υπέρτατης ανωτερότητας του ανθρώπινου είδους. Αναγάγω ότι μου συμβαίνει στην πρόνοια μιας θείας δύναμης, ακόμη και τα αρνητικά γεγονότα, γιατί έχω παρατηρήσει ότι κάτι θετικό υπάρχει και σε αυτά. Χρειάζεται όμως διορατικότητα και διάθεση για να αναλύσεις τα άσχημα που σου συμβαίνουν, να τα αποδεχτείς και να εξελιχθείς μέσα από τις δυσάρεστες εμπειρίες. Συνήθως μας τυφλώνει ο εγωκεντρισμός και η επιθυμία να μας έρχονται όλα όπως τα θέλουμε και εκεί χάνεται η δύναμη, η πίστη και το κουράγιο.

Το βιβλίο Το άνθος της Ιεριχούς της Μαρίας Γιαννακοπούλου-Δακτυλίδη κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις Αγγελάκη