Ένα ξεχωριστό βιβλίο που διάβασες τον τελευταίο καιρό; Ένα βιβλίο που πρέπει να διαβάσει κανείς «οπωσδήποτε»;

Μου αρέσει αρκετά η αστυνομική λογοτεχνία, ελληνική και ξένη, τα βιβλία ιστορίας και πολιτικής ανάλυσης. Διαβάζω όμως και ελαφριά λογοτεχνία ή κόμικ, παλιό κλασικό αλλά και σύγχρονο. Θα ήθελα να αναφερθώ σε έναν σύγχρονό μας πολιτικό γελοιογράφο, τον Πάνο Ζάχαρη και τις συλλογές του «Working Dead» που διάβασα πρόσφατα. Το βιβλίο που θα έλεγα πως πρέπει να διαβάσει οπωσδήποτε κάποιος είναι σίγουρα το «Κομμουνιστικό μανιφέστο» του Κ. Μαρξ. Άσχετα με το αν και που συμφωνούμε ή διαφωνούμε, θεωρώ ότι πρέπει να το διαβάσουμε ώστε να μπορούμε να συζητήσουμε μετά, για την κοινωνία που οραματίζεται ο καθένας μας

Μουσικές που αγαπάς; Το τελευταίο τραγούδι-εμμονή;

Δεν νιώθω ότι έχω κάποιο αγαπημένο είδος. Μου αρέσουν πολύ οι πλούσιες ηχοχρωματικά μουσικές. Μου αρέσουν οι μουσικές που δείχνουν τις καταβολές της κάθε περιοχής αλλά και οι συνδυασμοί πολύ μακρινών και ξένων φαινομενικά παραδόσεων. Μου αρέσει πολύ η κλασική τζαζ αλλά και η ελληνική μελοποιημένη ποίηση και ο έξυπνος πολιτικός στίχος.

Το αστείο στην απάντηση για το τραγούδι εμμονή, είναι πως συνήθως για έναν δημιουργό, τραγούδι εμμονή είναι το τελευταίο τραγούδι που έφτιαξε. Είναι φοβερά εμμονική διαδικασία και χάνεις ώρες, βράδια και πολλές προσωπικές στιγμές, απομονωμένος σε μια συγκεκριμένη ψυχική κατάσταση μέχρι να το ολοκληρώσεις. Μπορώ να πω όμως ότι η επιστροφή, για μια δεύτερη ανάλυση, σε παλαιότερα, πολύ σημαντικά τραγούδια του Θανάση Παπακωνσταντίνου, όπως το “San Michele”, μου δημιουργεί τελευταία μια μικρή εμμονή, κυρίως στιχουργικά.

Μια ταινία για να δει κανείς απόψε;

Ισπανική κωμωδία “Toc toc”. Δυστυχώς, ζούμε σε μια περίοδο μεγάλης έξαρσης ψυχολογικών θεμάτων.

Μια θεατρική παράσταση που θυμάσαι;

Η πρώτη σκέψη είναι, «πόσο μου έχει λείψει να πάω θέατρο». Μετά αυθόρμητα μπορώ να πω ότι μου έρχεται μια από τις πρώτες παραστάσεις θεάτρου που με κέρδισαν ως πιτσιρίκι, που ακόμα δεν καταλάβαινε και πολλά, το «Μαγειρεύοντας με τον Έλβις» με την Ελένη Ράντου, τον Αντώνη Λουδάρο, την Κατιάνα Μπαλανίκα και τον Βασίλη Χαραλαμπόπουλου. Είχαμε πάει να το δούμε με τη μητέρα μου στη Θεσσαλονίκη όταν ήμουν νομίζω 12 χρονών και με άγγιξε αρκετά.

Ένα ξεχωριστό ταξίδι;

Μου αρέσουν τα ταξίδια πολύ. Δεν μου είναι εύκολο να δείξω μεγαλύτερη προτίμηση σε αυτά του εσωτερικού ή του εξωτερικού, αλλά θα επιλέξω ένα από τα πιο μακρινά μου στο εξωτερικό, λίγο πριν την πανδημία, στη Νέα Υόρκη.  Μια τεράστια πόλη, γεμάτη από πολιτιστικές εκδηλώσεις και ταυτόχρονα τόσο συγκρουσιακή και σκληρή, που δεν ξέρεις αν χαίρεσαι ή αν λυπάσαι που ζεις μέσα της

Μια ξεχωριστή βόλτα στην πόλη;

Η Θεσσαλονίκη είναι μια πολύ όμορφη πόλη. Εγώ μένω στην Άνω Πόλη, μια περιοχή που έχει κρατήσει το κλασικό της στυλ και σου δίνει την αίσθηση ότι δεν είσαι χωμένος μέσα σε μια μεγαλούπολη. Ξεχωριστές βόλτες είναι όλες οι «βόλτες ανάγκης» πάνω ψηλά στα κάστρα, για να δεις από κάτω την πόλη να απλώνεται (κυρίως τη νύχτα) και να αδειάσει το μυαλό σου. Από την εφηβεία μέχρι τώρα η ίδια ανάγκη, η ίδια διέξοδος.

Πότε και πως ξεχνάς τον χρόνο που περνάει;

Δεν ξεχνάω τον χρόνο που περνάει. Προσπαθώ όσο μπορώ να περνάω όμορφα και να μην ασχολούμαι παραπάνω με τον χρόνο. Ο χρόνος κυλάει σχετικά έτσι και αλλιώς. Είναι πολύ όμορφες οι στιγμές πάντως που μέσα από μεγάλη ψυχολογική ένταση χαράς παγώνει ο χρόνος. Η στιγμή που μοιράζεσαι τον έρωτα με τον άνθρωπό σου, η στιγμή που μοιράζεσαι την κοινή ανάγκη, πάνω ή κάτω από μια καλλιτεχνική σκηνή, η μοναχική στιγμή της δημιουργίας και της γέννας, είναι κάποιες τέτοιες συνθήκες. Συνήθως θεωρώ πως είναι στιγμές συναισθηματικής μοιρασιάς πάντως.

Για ποιο λόγο χαμογέλασες τελευταία φορά;

Χαμογελάω κάθε φορά που βλέπω τον δίπλα μου να χαμογελάει. Αν μπορώ να είμαι και ο λόγος που χαμογελάει, τότε νιώθω διπλά χαμογελαστός. Από τη σύντροφό μου, μέχρι τον άγνωστο στο δρόμο.

Τι σου δίνει ανακούφιση στην καθημερινότητα;

Η στιγμή που νιώθω και που είμαι πραγματικά παραγωγικός, μου δίνει πολύ μεγάλη ανακούφιση και ικανοποίηση. Για να το συνδέσω και με την προηγούμενη ερώτηση, ανακούφιση και ευχαρίστηση μου δίνει επίσης η στιγμή που νιώθω πως και ο δίπλα μου είναι καλά και έχω συμβάλει κι εγώ σε αυτό.

Τι κάνει την καθημερινότητά σου ενδιαφέρουσα;

Η μουσική και γενικά η ενασχόληση με την τέχνη, το διάβασμα και η μελέτη. Ο ποιοτικός χρόνος με τους ανθρώπους που αγαπάω. Μια βόλτα στην πόλη. Μου αρέσουν οι πειραματισμοί στην καθημερινότητα. Δεν θέλω τη ρουτίνα, παρότι πολλές φορές με κερδίζει. Ειδικά την περίοδο του εγκλεισμού, δεν υπήρχαν πολλές διαφυγές, αλλά το προσπαθώ και το παλεύω, μαζί με τους ανθρώπους που έχω επιλέξει δίπλα μου για συνοδοιπόρους.