Η αίθουσα των αποδυτηρίων προσωπικού του δημοτικού κολυμβητηρίου μας εισάγει σε ένα πεδίο αψεγάδιαστο, απαλλαγμένο από μικρόβια, με κανόνες που το διατηρούν καθαρό. Στο αποστειρωμένο περιβάλλον διεισδύουν σιγά σιγά μολυσματικές τακτικές, ανεξέλεγκτες ορμές, επιθυμίες που αντικρούονται στους απαράβατους κανονισμούς, αυθόρμητες κινήσεις που προσκρούουν στον τοίχο των καθώς πρέπει συμπεριφορών.

Αυτή η αίθουσα που με τη πρώτη ματιά διαβεβαίωσε για την καθαρότητά της, μετατρέπεται σταδιακά σε μιαρό τοπίο. Η σύγκρουση των κανόνων, του ελέγχου, της τάξης, του καθαρού με τις ορμές, τις επιθυμίες, το ανεξέλεγκτο, το βρώμικο μπορεί να τοποθετηθεί σε όλες τις εκφάνσεις της καθημερινότητάς μας. Από το απλό τελετουργικό καθαριότητας του σώματός μας, που ελέγχει τις βρώμικες εκκρίσεις μας, μέχρι την ανάγκη περίφραξης ανθρώπων που είναι διαφορετικοί, απειλώντας να εξαπλώσουν την “αρρώστια” τους.

Όσο πιο πολλοί κίνδυνοι χωρούν στην αναπαράσταση μας για τον κόσμο, τόσο μεγαλύτερη είναι η ανάγκη να ελέγξουμε, να “απολυμάνουμε” για να νιώσουμε ασφάλεια. Αυτή η χλωρίνη σκοτώνει στο καταστροφικό διάβα της ποιότητες που χρειαζόμαστε για να ζήσουμε δημιουργικά.

Όλα μοιάζουν τακτοποιημένα αν τα βάλουμε σε κουτάκια. Η ανάγκη μας να αποδώσουμε όσο πιο γρήγορα γίνεται μια ταμπέλα, να χωρέσουμε ένα υποκείμενο και την ιστορία του σε μια λέξη, να αποφασίσουμε “αθώος ή ένοχος” στην προκειμένη περίπτωση του προπονητή της παράστασης, μας προσφέρει την ψευδαίσθηση της ασφάλειας.

Μοιάζουμε σαν να έχουμε υιοθετήσει σε όλες τις διαστάσεις της ζωής μας την ευκολία του πατήματος ενός κουμπιού like ή της μη έγκρισης ή του αστείου ή του θυμωμένου. Πατάμε σχεδόν αυτόματα ένα κουμπί αποκλείοντας το ενδεχόμενο αμφιθυμίας, τη δυνατότητα περαιτέρω χρόνου και σκέψης. Σαν να εκπαιδευόμαστε στο να τασσόμαστε υπέρ ή κατά, ψυχαναγκαστικά, αυτοματοποιημένα, χωρίς περαιτέρω εμπλοκή ή ευθύνη για αυτή την έκφραση.

Αν ήρθαμε προετοιμασμένοι να καταδικάσουμε τον Τζόρντυ, με την πρώτη ανάγνωση της υπόθεσης του έργου, διαπιστώσαμε πως φανήκαμε βιαστικοί. Η παράσταση ήταν ο χρόνος που δόθηκε για να ξεδιπλωθούν όλες οι οπτικές. Όπως σε μια ψυχοθεραπεία. Ενώ με ευκολία μπορείς να δώσεις διάγνωση σε έναν θεραπευόμενο στις πρώτες συνεδρίες, όσο δίνεται χρόνος και εξελίσσονται οι συνεδρίες, τόσο πιο δύσκολο είναι να στριμωχτεί η πολυπλοκότητά του, η ιστορία του, οι κρυφές του πτυχές, οι δυνατότητές του, η μοναδικότητά του σε έναν στεγνό χαρακτηρισμό. Αποστραγγισμένο από τη μαγεία του μοιράσματος και της συνδιαλλαγής.

Γράφει η Ψυχολόγος – Ψυχοθεραπεύτρια Αγγελική Κουτελιά

Πληροφορίες για την παράσταση εδώ.