“Ο άνθρωπος είναι λιγότερο ο εαυτός του όταν μιλάει ως ο εαυτός του. Δώσ’ του μια μάσκα και θα σου πει την αλήθεια” – Όσκαρ Ουάιλντ

Με μια ανάλογη απελευθερωτική δράση λειτούργησαν οι μάσκες των Μίμων στην παράσταση. Σαν να χρειάζεται ένα ενδιάμεσο εργαλείο για να μπορέσει να εξωτερικευτεί η ορμή των βαθύτερων επιθυμιών, των φόβων, των παθών και της φαυλότητας των ηρώων που μας αποκαλύπτονται.

Πρόκειται για αφηγήσεις καθημερινών ανθρώπων, γραμμένες σε ιαμβικό μέτρο τον 3ο αιώνα π.Χ., με μεγάλη δόση χιούμορ, ειρωνείας, μικροπρέπειας και σαρκασμού. Θα μπορούσαν να είναι ιστορίες της σύγχρονης καθημερινότητάς μας, διαπιστώνοντας πως τα ίδια πάθη και ανησυχίες μας κυβερνούν διαχρονικά.

Ωστόσο αυτό που συνειδητοποίησα πως διακόπτεται στην πορεία του χρόνου είναι η έκπληξη, η αναστάτωση, η εκτροπή από το ρεαλιστικό και το πρέπον. Η χαμένη παιδικότητα της εποχής μας αλλά και της πορείας μας ως ενήλικες.

Παρακολουθώντας όλα αυτά τα παιχνίδια των Μίμων, τις έντονες, πολύχρωμες φιγούρες τους, τις παιχνιδιάρικες κινήσεις τους, την κοροϊδευτική τους διάθεση, ένιωσα σαν να βγάζουν γλώσσα στη σοβαροφάνεια και τη θλίψη της εποχής μας. Σκέφτηκα πως μας λείπει η εξωτερίκευση των αδυναμιών και των παθών μας με έναν άλλον τρόπο. Χωρίς τη συγκάλυψη, το κρύψιμο, την ενοχή που μας διακρίνει, αλλά με τη στιβαρότητα της γνώσης των αδυναμιών και των σφαλμάτων μας, ώστε να μπορέσουμε έπειτα να τα αποδομήσουμε. Να συμφιλιωθούμε μαζί τους και να τα ξεπεράσουμε κοροϊδεύοντας τα.

Όπως οι Μίμοι. Που τα δεινά τους τα ξορκίζουν παίζοντας μαζί τους. Είναι η δυνατότητα του παιχνιδιού στις συναντήσεις μας με τους άλλους που μας χαρίζει ζωή και επιθυμία να σκεφτόμαστε και να εξελισσόμαστε. Παιχνίδι με την έννοια της δημιουργικότητας, της εξερεύνησης, του χιούμορ, της φαντασίας και του μοιράσματος.

Παιχνίδι ως αντίδοτο στην αδράνεια και σε μια πορεία ψυχαναγκαστικά προδιαγεγραμμένη, χωρίς την έκπληξη του απρόσμενου. Αυτή η συνάντηση με τους Μίμους του Ηρώνδα ήταν σαν μια υπενθύμιση : να μην υποκύπτουμε στη ρουτίνα μας. Να δημιουργούμε καταστάσεις -ενδιάμεσους χώρους- ανάμεσα στις εσωτερικές μας ανάγκες και την επιβολή της πραγματικότητας που να μας δίνουν την ευκαιρία να εξερευνούμε τα σκοτεινά κομμάτια του εαυτού μας.

Γράφει η Ψυχολόγος – Ψυχοθεραπεύτρια Αγγελική Κουτελιά

Πληροφορίες για την παράσταση εδώ.