Τί είναι η Οδύσσεια για τον καθένα; Η αφήγηση της αντανακλά την ανάγκη μας να αναπαριστούμε τις αγωνίες μας, να αποστρεφόμαστε τα κενά μας δίνοντάς τους ένα περιεχόμενο.

Ο Οδυσσέας με το ταξίδι της επιστροφής του σκιαγραφεί, ενδεχομένως, την πρωταρχική φαντασίωση επιστροφής μας στο μητρικό σώμα. Την οικουμενική ασυνείδητη επιθυμία επανένωσης στον φιλόξενο, γαλήνιο και τόσο αρμονικό μητρικό κόσμο, αντίστοιχη με την ανάγκη επιστροφής στην πατρίδα του.

Η στιγμή της γέννησης, ωστόσο, σηματοδοτεί και τον πρώτο αποχωρισμό. Αυτή η αμφιθυμία μας συντροφεύει μια ζωή. Αυτός ο αποχωρισμός ενέχει οδύνη, αλλά καθορίζει παράλληλα τη δυνατότητα εξατομίκευσής μας.

Οι περιπέτειες κατά την επιστροφή του Οδυσσέα από την Τροία θα μπορούσαν να ειδωθούν ως την εσωτερική μας πάλη: να αυτονομηθούμε αλλά να μην ξεχαστούμε, να επιβιώσουμε και να μην παρασυρθούμε από την αρχή της ηδονής, τις παρορμήσεις και τις ασυνείδητες επιθυμίες μας. Να μην ξεμυαλιστούμε από τις Σειρήνες.

Ωστόσο, στην παράσταση ερχόμαστε αντιμέτωποι με τις ποιότητες αυτής της διαδικασίας αυτονόμησης. Πώς διαχειριζόμαστε τις επιθυμίες μας, με ποιόν τρόπο φτάνουμε στον σκοπό μας; Η σοφία και η δυνατότητα του Οδυσσέα να τα βγάζει πέρα ενέχει και την πλευρά της επιβολής, του εγωισμού, της ανάγκης κυριαρχίας προς εξυπηρέτηση του συμφέροντός του.

Θυμίζει πολύ τον τρόπο που διαχειριζόμαστε τα ταξίδια των ανθρώπων γύρω μας. Πώς θα ήταν αν ο Οδυσσέας άφηνε χώρο να ακουστούν οι φωνές των συντρόφων του; Αν συμπεριλαμβάνονταν οι επιθυμίες όλων; Πώς θα ήταν για εμάς να κοιτάξουμε με νοιάξιμο τους συν-ταξιδιώτες μας; Να αφήσουμε τα παράθυρα μας ανοιχτά, να μην κλειστούμε; Να μην μας απειλήσει η ανάγκη του άλλου;

Ο κύκλος, η αγκαλιά, το τραγούδι: αυτά τα στοιχεία στο τέλος της παράστασης μας αφήνουν μια γλυκόπικρη γεύση. Γευόμαστε τη χαρά της ενοποιητικής αγκαλιάς, της δυνατότητας του ανθρώπου να συν-δημιουργεί. Χωρίς να ξεχνάμε παράλληλα πως ταξιδεύουμε σε έναν κόσμο διαχωρισμών.

Γράφει η Ψυχολόγος – Ψυχοθεραπεύτρια Αγγελική Κουτελιά

Πληροφορίες για την παράσταση εδώ.