Η Κίττυ Παϊταζόγλου πατάει σταθερά στο θέατρο. Νιώθει τα κείμενα, κινείται αντλώντας δύναμη από την ενέργειά τους, επικοινωνεί μέσω αυτών. Ανήκει σε ομάδες, πιστεύει σε συνεργασίες και δημιουργεί την προσωπική της πορεία. Μια πορεία με ανθρώπους και κοινές εμπειρίες, βήματα και πλούτο. Ανάμεσα στις πρόβες για τον Κύκλο του Έρωτα του Άρθρουρ Σνίτσλερ που έρχεται στο Δημοτικό Θέατρο Πειραιά σε σκηνοθεσία Θωμά Μοσχόπουλου και την Θεογονία του Ησίοδου που θα παρουσιαστεί στο πλαίσιο του Φεστιβάλ Αθηνών με την Ομάδα Patari Project σε σκηνοθεσία Σοφίας Πάσχου, μας μίλησε για αυτά που έμαθε και μαθαίνει από την δουλειά της, για αυτά που πιστεύει και ονειρεύεται, για τον έρωτα που εξακολουθεί να υπάρχει ανά τις εποχές και την ορμή της ζωής που εξακολουθεί να μας κινεί ακόμα κι όταν όλα σκληραίνουν. 

Τι σου αρέσει στο έργο του Σνίτσλερ; Τι νέο έμαθες από την δουλειά σας πάνω σ΄αυτό και μέχρι τώρα;

Αυτό που με γοητεύει στον Σνίτσλερ είναι πως στους χαρακτήρες του υπάρχουν ταυτόχρονα η κωμωδία, η χυδαιότητα και μια βαθιά μελαγχολία. Έχω την αίσθηση πως είναι βασικό χαρακτηριστικό του αυστριακού λαού, αυτό το άλλοτε αποστασιοποιημένο, άλλοτε προκλητικό, κριτικό και μελαγχολικό χιούμορ, το βλέπεις και στον Τσβάιχ, τον Ρίλκε, πιο μετά και στον Μπέρνχαρντ…

Για τον Έλληνα ηθοποιό, η βύθιση στο έργο του θέλει άλλου είδους εργαλεία, και την κατανόηση μιας ιδιοσυγκρασίας λαού, πιο βραδυφλεγούς, πιο κρατημένου και λιγότερο εκτονωμένου απ’ ότι ο ελληνικός.

Που μας συναντά σήμερα; Μας αφορά ακόμα ο προβληματισμός του;

Εξαρτάται πώς θα το δει κανείς. Το έργο είναι πολύ παραπάνω από ένα έργο για το «ταμπού του σεξ». Η ερωτική πράξη καθεαυτή ποτέ δεν δείχνεται, αφήνεται στη φαντασία του θεατή να ολοκληρωθεί. Σημασία έχει πώς συμπεριφέρονται αυτοί οι 10 άνθρωποι που, άσχετα από τη μόρφωση και την κοινωνική τους τάξη, αλλάζουν πριν και μετά τον έρωτα. Το σεξ τούς ξεφουσκώνει την ανάγκη, αλλά δεν τους ικανοποιεί, γι αυτό και πέφτουν με την ίδια ψευδαίσθηση στον επόμενο ερωτικό σύντροφο.

Ο Σνίτσλερ ο ίδιος ήταν και ψυχίατρος, έχει σημασία, επίσης ανδρώθηκε κι έγραψε σε μια Βιέννη που ήταν το κέντρο της ψυχαναλυτικής έρευνας εκείνη την περίοδο. Ο Φρόυντ τον θεωρούσε alter ego του, σε μια επιστολή μάλιστα τού έγραφε: «Έχω την εντύπωση πως μάθατε μέσα από τη διαίσθησή σας όλα όσα εμένα μου πήραν χρόνια έρευνας για να ανακαλύψω».

Για να επιστρέψω στην ερώτησή σου, ναι, η ερωτική επιθυμία μπαίνει στο κέντρο του έργου, για να δηλωθεί όμως το ακριβώς ανάποδο, πόσο κενοί μένουν οι άνθρωποι, πόσο αδυνατούν να συνδεθούν πραγματικά.

Υπάρχουν κοινά στοιχεία στον έρωτα όπως τον βιώνουν οι άνθρωποι ανά τις εποχές; Στην δική μας πως είναι;

Ε, το κοινό στον έρωτα ανά τους αιώνες είναι το χάσιμο του εαυτού. Έρωτας χωρίς τη δίψα να χαθείς μέσα στον άλλον ή να τον ρουφήξεις κι εσύ ολοκληρωτικά δεν υφίσταται.

Στην εποχή μας, από την ταχύτητα και την ευκολία νομίζω οι άνθρωποι δυσκολεύονται- δε θα πω καν να ερωτευτούν- αλλά και το βασικό, να απολαύσουν (και να θυμούνται) την ερωτική συνεύρεση.

Και στην Θεογονία που θα συμμετέχεις το καλοκαίρι κέντρο είναι ο έρωτας. Είναι ένα συναίσθημα που μπορούν να νιώσουν όλοι;

Διαφωνώ λίγο πως κέντρο της Θεογονίας είναι ο έρωτας. Βέβαια είναι ένα τόσο ανοιχτό κείμενο που καθένας μπορεί να κάνει τις δικές του προβολές. Για μένα άλλα πράγματα είναι πιο καίρια, όπως π.χ ότι είμαστε πεταμένοι σε ένα Σύμπαν και παλεύουμε να ορίσουμε και να ονοματίσουμε το τυχαίο, αλλά όλα ξαναγυρνούν ανά πάσα στιγμή στο Χάος… Ή ότι ο Ησίοδος έβαλε και επίσημα το τουβλάκι της πατριαρχίας. Δεν είναι τυχαίο που η λέξη «Δίας», που όλα τα κάνει καλά και σπουδαία, αναφέρεται 76 φορές στο κείμενο, ή ότι η κατασκευή της πρώτης γυναίκας έρχεται ξεκάθαρα ως ποινή για την ανθρωπότητα. Εννοώ το κείμενο αυτό καλώς ή κακώς είναι ένα πρώτο κοινωνικό συμβόλαιο, και ως τέτοιο το ερευνούμε με τη Σοφία Πάσχου και τους Patari Project, σίγουρα δεν είναι ένα αθώο ελληνικό παραμυθάκι για τη γέννηση του κόσμου…

Ποιο ήταν το προσωπικό κέρδος μέχρι τώρα από αυτήν την θεατρική χρονιά;

Να βρίσκω απόλαυση και χαρά ακόμα κι όταν τα πράγματα δεν πηγαίνουν όπως φανταζόμουν. Να αφήνω τον έλεγχο και τον εγωισμό μου και να μη σκληραίνω.

Ποια είναι επαναστατική πράξη στην εποχή μας;

Μεγάλα επαναστατικά λόγια που δεν συνοδεύονται από καμιά πράξη, με τέτοια γεμίσαμε…

Προτιμώ μια συνέπεια λόγων και έργων, ακόμα κι αν είναι πολύ μικρότερα… Να λες «θα κάνω αυτό» και να το κάνεις, κι αν δεν μπορείς, να πεις «δεν μπόρεσα», να πάρεις την ευθύνη.

Τι σε φοβίζει;

Η βία. Σωματική ή λεκτική. Θελημένη ή υποσυνείδητη.

Σε τι πιστεύεις; Τι σου δίνει δύναμη και χαρά;

Πιστεύω στη ορμή της ζωής και τη δύναμη που βρίσκουμε για να σηκωθούμε κάθε φορά που πέφτουμε. Στο ξεπέρασμα των ορίων.

Χαρά μου δίνουν οι αγκαλιές, τα παιδιά, και τα ταξίδια.

Πιστεύω στη ορμή της ζωής και τη δύναμη που βρίσκουμε για να σηκωθούμε κάθε φορά που πέφτουμε. Στο ξεπέρασμα των ορίων.

Ο κύκλος του έρωτα του Άρθουρ Σνίτσλερ σε σκηνοθεσία Θωμά Μοσχόπουλου στο Δημοτικό Θέατρο Πειραιά

Ταυτότητα παράστασης
Σκηνοθεσία: Θωμάς Μοσχόπουλος
Μετάφραση: Κοραλία Σωτηριάδου
Σκηνικά: Ευαγγελία Θεριανού
Κοστούμια: ΚλαιρΜπρέσγουελ
Φωτισμοί: Νίκος Βλασόπουλος
Διεύθυνση παραγωγής: Κατερίνα Διακουμοπούλου
Βοηθός σκηνοθέτη: Ρωμανός Μαρούδης

Παίζουν:
Πυγμαλίων Δαδακαρίδης
Αυγουστίνος Κούμουλος
Άννα Μάσχα
ΚίττυΠαϊταζόγλου
Ευδοκία Ρουμελιώτη
Σίσσυ Τουμάση
Κώστας Φιλίππογλου
Νικόλας Παπαγιάννης
Γαλήνη Χατζηπασχάλη
Αλέξανδρος Χρυσανθόπουλος

ΗΜΕΡΕΣ / ΩΡΕΣ
Τετάρτη, Πέμπτη & Παρασκευή 20:30
Σάββατο 18:00 και 21:00
Κυριακή 19:00

Εισιτήρια

Διακεκριμένη: 30 €- Φοιτητικό-Ανέργων: 25 € | Α’ Ζώνη: 25 € – Φοιτητικό-Ανέργων: 20 € | B’ Ζώνη: 20 € – Φοιτητικό-Ανέργων: 15 € | Γ’ Ζώνη: 15 € – Φοιτητικό-Ανέργων: 10 €

Προπώληση εισιτηρίων: ταμείο Δημοτικού Θεάτρου Πειραιά : 210 4143 310,
www.viva.gr, 2109213310

Ώρες Ταμείου Δημοτικού Θεάτρου Πειραιά:
Δευτέρα: ΑΡΓΕΙ
Τρίτη έως Παρασκευή: 10.00 – 14.00 και 18:00 – 21:00
Σάββατο: 16.00 – 21.00
Κυριακή: 16.00 – 20:00

Θεογονία, ένα μεγάλο γλέντι 
Εμπνευσμένο από τη Θεογονία του Ησίοδου από την Ομάδα Patari Project σε σκηνοθεσία της Σοφίας Πάσχου

Φωτογραφίες: Cue