Η ομάδα momentum παρουσιάζει στο Σύγχρονο Θέατρο την παράσταση Μητρόπολη, Χορός & Άγγελος από το πανάρχαιο δράμα σε σκηνοθεσία Αργύρη Πανταζάρα. Οι αγγελιαφόροι των τραγωδιών έρχονται επί σκηνής για να μοιραστούν με τους θεατές όσα είδαν, έζησαν, ένιωσαν. Οι ηθοποιοί της παράστασης έρχονται επί σκηνής για να μοιραστούν με τους θεατές την δική τους πορεία στα μονοπάτια του αρχαίου δράματος. Μία πορεία, μία ματιά προσωπική που καλεί σε μια κοινή εμπειρία. Μιλήσαμε με τον Γιώργο Κατσή για την δύναμη των αρχαίων κειμένων, της τέχνης και του λόγου. Για την παράσταση της σύμπραξης και της συνύπαρξης, για την επιλογή του ανθρώπου να μιλάει και την επιλογή του να ζει. 

Ο Κώστας Γεωργουσόπουλος λέει πως η έξοχη ελληνική λέξη «ερμηνεία» κατάγεται από τον θεό Ερμή, τον ψυχοπομπό, τον χαρισματικό ψεύτη, τον αγγελιαφόρο…Η δική σας ερμηνεία του αρχαίου δράματος τι επιθυμεί να αποκαλύψει;

Νομίζω περισσότερο απ’ όσα αναφέρει ο Γεωργουσόπουλος, μιας και τον αναφέρατε – και τον είχα και δάσκαλο – τον χαρισματικό ψεύτη! Μ’αρέσει να εξερευνώ την λεπτή γραμμή, που ένας ηθοποιός, ενώ σου υπενθυμίζει συνεχώς πως βλέπεις ένα ψέμα στην σκηνή, δεν μπορείς να καταλάβεις με ποιον τρόπο καταφέρνει κι ακουμπάει σε κάτι τόσο αληθινό μέσα σου.

Τι σε συγκινεί στο αρχαίο δράμα;

Οι πολιτικές, υπαρξιακές και θρησκευτικές αναζητήσεις ανθρώπων τότε, που συναντούν τις ίδιες ακριβώς ενός ανθρώπου που ζει σήμερα. Με αυτόν τον τρόπο αναιρείται η δύναμη του χρόνου, γιατί παρελθόν και μέλλον συναντιούνται.

Γιατί επιλέξατε να επικεντρώσετε το ενδιαφέρον σας στους αγγελιαφόρους των τραγωδιών;

Έχει μεγάλο θεατρικό ενδιαφέρον να βάλεις επί σκηνής ανθρώπους που αφηγούνται φρικτά γεγονότα τα οποία είδαν αλλά εσύ όχι. Γιατί αυτό σημαίνει πως πρέπει να υπάρξει μια υπέρβαση στην επικοινωνία μεταξύ αυτού και σένα, για να καταλάβεις τι σημάδια άφησε πάνω του, και κατ’επέκταση πάνω σου. Πρέπει να σημαδευτείς όπως εκείνος και να μυηθείς στον πόνο ενός ανθρώπου που δεν τον είδες ποτέ να υποφέρει μπροστά σου, γιατί είναι ουσιαστικά πολιτικό καθήκον να το κάνεις. Είναι βαθιά ανθρώπινο. Δεν είδα ποτέ μου έναν Εβραίο στο Άουσβιτς. Δεν σημαίνει πως δεν οφείλω να μοιραστώ τον πόνο του. Πρέπει να συμπάσχουμε. Είναι το λιγότερο που μπορούμε να κάνουμε.

Η μνήμη είναι εφόδιο ή φορτίο;

Φορτίο. Και τα φορτία που κουβαλάμε είναι τα μεγαλύτερα εφόδια μας.

Από τις αφηγήσεις μαρτύρων και τις ιστορίες μπορούμε να μάθουμε κάτι ή αυτό είναι εφικτό μόνο μέσω της εμπειρίας;

Για να πεις ότι θα μάθεις κάτι, προϋποθέτει να παραδεχτείς ότι δεν ξέρεις. Αυτό θέλει δύναμη και θάρρος. Κι εκεί είναι το μεγαλύτερο χάσμα μεταξύ των ανθρώπων. Πόσοι είναι αρκετά θαρραλέοι ώστε να το παραδεχτούν αυτό; Κι έτσι μέχρι σήμερα ο άνθρωπος μαθαίνει ακόμα σαν τον σκύλο. Παθαίνοντας.

Στην δική μας ακραία εποχή πού μπορεί να υπάρχει το θαύμα;

Θαύμα είναι μια μάνα που μεγαλώνει μόνη της τα παιδιά της πλένοντας πιάτα ή καθαρίζοντας σκάλες. Η δύναμη ενός πρόσφυγα να ρισκάρει τα πάντα, ταξιδεύοντας με τίποτα σε μια άλλη χώρα μήπως και ζήσει λίγο ακόμα. Έστω και αν κοιμάται στην πλατεία Βικτωρίας χιλιάδες μίλια μακριά απ’το σπίτι του. Δεν είναι αυτονόητη η ζωή. Είναι μια επιλογή που την κάνεις καθημερινά. Και παρά τους καιρούς μας, καθημερινά, οι άνθρωποι επιλέγουν να ζουν.

Ο Νίτσε λέει πως η τέχνη είναι φάρμακο. Συμφωνείς; Πρέπει η τέχνη να έχει συγκεκριμένο ρόλο;

Τόση τέχνη υπάρχει να δει κανείς! Δεν βλέπω να θεραπεύονται πολλοί. Αν υπάρχει φάρμακο, είναι το σχολείο. Κι όχι αυτό που έχουμε σήμερα, που’ναι ένα χριστιανικό εθνικιστικό παραλήρημα, μια εγκληματική οργάνωση – όπως λέει κι ο Βασίλης Παπαβασιλείου – αλλά ένα ιδανικότερο, που η τέχνη είναι αναπόσπαστο κομμάτι της ψυχικής εξέλιξης και μόρφωσης του άλλου. Γιατί στο σχολείο που πήγαινα εγώ, τον Νίτσε τον έλεγαν φασίστα. Με την εικόνα της Παναγίας πάνω απ’τον πίνακα που γράφανε. Ευτυχώς που ήμουν φρικτός μαθητής και δεν άκουγα και δεν υπάρχει κράτος σ’αυτή την χώρα, γιατί κανονικά θα πρεπε να μπουν φυλακή τόσο βλαμμένοι άνθρωποι.

Υπάρχει κάποιος στίχος του κειμένου σας που ξεχωρίζεις; Γιατί;

«Να τα έβλεπες όλα αυτά, τον Θεό που τώρα τον κατηγορείς, με προσευχές θα ικέτευες». Είναι η σήμα κατατεθέν φράση του Αγγελιαφόρου των Βακχών νομίζω. Είναι το απόσταγμα αυτών που λέει κάθε αγγελιαφόρος στην πραγματικότητα: «Να έβλεπες αυτά που είδα…»

ΜΗΤΡΟΠΟΛΗ

Σύλληψη-Σκηνοθεσία: Αργύρης Πανταζάρας
Δραματουργική Επεξεργασία-Διασκευή: Ελίνα Μαντίδη, Αργύρης Πανταζάρας
Σκηνικά: momentum set design
Κοστούμια: momentum
Φωτισμοί: Γιώργος Καρβέλας
Μουσική: Γιώργος Πούλιος
Κίνηση: Ηλίας Χατζηγεωργίου
Βοηθός σκηνοθέτη: Ελίνα Μαντίδη
Βοηθός σκηνογράφος-ενδυματολόγος: Γεωργία Μπούρα
Φωτογραφίες: Νίκος Πανταζάρας
Διεύθυνση παραγωγής: Κλεοπάτρα Γκίνη

Με τους: Χαρά Μάτα Γιαννάτου, Μελισσάνθη Μάχουτ, Πέπη Κώνστα, Γιώργο Κατσή, Αγησίλαο Μικελάτο, Κωνσταντίνο Πλεμμένο, Αργύρη Πανταζάρα

ΜΕΡΕΣ ΠΑΡΑΣΤΑΣΕΩΝ
Πέμπτη 1/6 έως Κυριακή 11/6
πλην Τετάρτης 7/6
ΏΡΑ: 21.00

ΔΙΑΡΚΕΙΑ
1 ώρα και 10 λεπτά

ΤΙΜΕΣ ΕΙΣΙΤΗΡΙΩΝ
Κανονικό: 18€
Mειωμένο: 12€ (Φοιτητικό, ΑμεΑ, ανέργων, άνω των 65)

ΣΥΓΧΡΟΝΟ ΘΕΑΤΡΟ
Ευμολπιδών 45, Αθήνα
118 54
210 346 4380