Ένα ξεχωριστό βιβλίο που διάβασες τον τελευταίο καιρό; Ένα βιβλίο που πρέπει να διαβάσει κανείς «οπωσδήποτε»;

Αυτην την περίοδο διαβάζω το βιβλίο «Ο Κηπουρός και ο Θάνατος» του Georgi Gospodinov. Με τραβάει σα μαγνήτης, γιατί διαχειρίζεται απλά, αλλά ουσιαστικά, το θέμα της απώλειας του πατέρα, που αδυνατώ να «τακτοποιήσω» μέσα μου.

Μουσικές που αγαπάς; Το τελευταίο τραγούδι-εμμονή;

Αγαπώ ό,τι κινει το μέσα μου, κι αυτό διαφέρει από εποχή σε εποχή, αναλόγως της διάθεσης, της έξω/εσωστρέφειας, της απόστασης από την πολυπόθητη ισορροπία. Εμμονή τελευταίων μηνών : Don’t Go Back to Sleep του Phillip Glass (από την όπερα Monsters of Grace, που συνέγραψε με τον Robert Wilson), για την επιτακτικότητα της ζωής και το άφευκτο του θανάτου.

Μια ταινία για να δει κανείς απόψε;

Λατρεύω το σινεμά, μου λείπει τόσο πολύ. Πάντως το μόνο που με χαλαρώνει τελευταία, είναι βιντεάκια με ζώα που σώθηκαν από ελεεινές συνθήκες ζωής. Υποθέτω αν ήμουν πιο οργανωμένη, θα έβλεπα ταινίες του Μιγιαζάκι με μεγάλη χαρά.

Μια θεατρική παράσταση που θυμάσαι;

Η πρώτη Μήδεια του Δημήτρη Παπαϊωάννου με την Αγγελική Στελλάτου.

Και μια σόλο περφόρμανς της Julia Varley, ούτε θυμαμαι πώς τη λέγανε, αλλά μετά από αυτό ήμουν σίγουρη ότι μ’ ενδιαφερει το θέατρο όπου το σώμα εκφράζεται, ρισκάρει, μεταμορφώνεται. Ανάθεμα αν το καταφερα !

Ένα ξεχωριστό ταξίδι;

Από αυτα που έχω την τυχη να εχω κάνει, στο Νεπάλ. Ή τη Νέα Υόρκη.

Από αυτα που ονειρεύομαι να κάνω, στην Ισλανδία.

Μια ξεχωριστή βόλτα στην πόλη;

Η επαφή μου με την πόλη δεν είναι πολύ μεγάλη, με τρομάζουν η φασαρία και οι πολλοί άνθρωποι. Οπότε η καθημερινότητα της βόλτας στο Λόφο του Φιλοπάππου είναι η ανάσα μου, η στιγμή μου.

Πότε και πως ξεχνάς τον χρόνο που περνάει;

Στην καθημερινότητά μου, μόνο όταν κοιτώ ψηλά, τον ουρανό : λίγα κλάσματα ανοίγματος. Ή το αντίθετο, οταν σκαλίζω το χώμα, τα φυτά, τα λουλούδια.

Κι όταν είμαι με αγαπημένους ανθρωπους, οι φίλοι, οι φίλες είναι το γκλίτερ που φωτίζει τη ρουτίνα της καθημερινότητάς μου.

Για ποιο λόγο χαμογέλασες τελευταία φορά;

Είμαι λάτρης των μικρών θαυμάτων της καθημερινότητας, μ’ ενθουσιάζουν όλες οι λεπτομέρειες που συνηθως περνούν απαρατήρητες, ο καιρός, μια νέα συνταγή, ένα σκαθάρι, ένα βλέμμα. Οπότε, χαμογελώ πολύ. Τελευταία, με ένα απίθανο κολλάζ της κόρης μου, μ’ εξέπληξε !

Τι σου δίνει ανακούφιση στην καθημερινότητα;

Ο ύπνος. Η δροσιά. Οι φίλοι. Η ευγένεια. Η βραδύτητα.

Τι κάνει την καθημερινότητά σου ενδιαφέρουσα;

Η προσπάθεια να γίνω η καλύτερη εκδοχή του εαυτού μου, υποθέτω. Με την ελπίδα ότι αυτό ανοίγει νέες συντήσεις, νέα μονοπάτια, μια άλλη επιλογή δράσης ! 

Η Ρόζα Προδρόμου συμμετέχει στην παράσταση του έργου Νοχαβελάνδη, ένα western δωματίου του Γιάννη Αποσκίτη που παρουσιάζεται στο Θέατρο 104, κάθε Δευτέρα και Τρίτη σε σκηνοθεσία Γιώργου Βουρδαμή.