Ένα ξεχωριστό βιβλίο που διάβασες τον τελευταίο καιρό; Ένα βιβλίο που πρέπει να διαβάσει κανείς «οπωσδήποτε»;

Όχι και τόσο τελευταία, αλλά το τελευταίο ξεχωριστό ήταν: “Το οριζόντιο ύψος” του Αργύρη Χιόνη. Οπωσδήποτε: “Του λιναριού τα πάθη- Ο μέγας μυρμηγκοφάγος”, μια συλλογή πεζών της Νίκης-Ρεβέκκας Παπαγεωργίου. Ένα άγνωστο, μικρό διαμάντι που έχω διαβάσει αμέτρητες φορές, ό,τι κοντινότερο έχω βρει σε “γραπτό” όνειρο.

Μουσικές που αγαπάς; Το τελευταίο τραγούδι-εμμονή;

Το τελευταιο μου κόλλημα ήταν με τους New York Gypsy All Stars, το τραγούδι το “G Street”, βασικά όλος ο δίσκος “Dromomania”. Πιο πριν Jan Johansson και πριν από αυτό, Yom. Γενικά, με γοητεύει πολύ η παραδοσιακή μουσική από όλο τον κόσμο, προφανώς η ελληνική, αλλά και αραβική, κλασική τουρκική, τα βαλκανικά, η αφρικανική. Επίσης, με συγκινούν πολύ οι πολυφωνίες και τα χορωδιακά.  Μεγάλωσα με κλασική ροκ από το μπαμπά μου και κλασική μουσική από το ωδείο, οπότε και τα δύο αυτά είδη παίρνουν μεγάλο συνθηματικό χώρο και σήμερα.

Μια ταινία για να δει κανείς απόψε;

Αν δεν το έχεις δει,  “The hunt”, του Thomas Vinterberg.  Φοβερή ταινία που θίγει δύσκολα θέματα, κυρίως τον κοινωνικό κανιβαλισμό, με αφορμή την ιστορία ενός δασκάλου που κατηγορείται για παιδεραστία.

Μια θεατρική παράσταση που θυμάσαι;

“Το δαχτυλίδι της μάνας”, του Καμπύση, σε ανέβασμα της ομάδας “C for circus”. Το πως ζωντανευε μέσω της αφήγησης και της μουσικής η ιστορία για τον νέο, το τι εκείνος ονειρεύεται ενώ αργοπεθαίνει, ο τρόπος με τον οποίον αποδόθηκαν οι θρύλοι και τα παραμύθια – ήταν όλα μαγικά. 

Ένα ξεχωριστό ταξίδι;

Στο Βέλγιο, το οποίο δεν ειναι μεν τόσο ουαου και εξωτικό μέρος, αλλά ήταν το πρώτο μου ταξίδι στο εξωτερικό: τότε άνοιξε ένας ολόκληρος νέος κόσμος μπροστά μου, γεμάτος δυνατότητες. Επίσης, ήταν με μια πολύ αγαπημένη φίλη, πρόθυμη από παλιά συνεργό και σύμμαχο σε όλες τις τρέλες που ήθελα να κάνω.

Μια ξεχωριστή βόλτα στην πόλη;

Η συνέχεια της Ερμού, με τον αρχαιολογικό χώρο  του κεραμεικού από τη μία, είναι ένα πολύ όμορφο μέρος. Ο λόφος του Φιλοπάππου επίσης- έχω κάνει γενέθλια, πρόβες, ραντεβού, γλέντια!

Πότε και πως ξεχνάς τον χρόνο που περνάει;

Συνέχεια, επειδή κάνω πολλά χάνομαι εύκολα. Νομίζω με τη μουσική χάνομαι πιο πολύ. Και όταν κουβεντιάζω με κάποια άτομα, ο χρόνος πετάει.

Για ποιο λόγο χαμογέλασες τελευταία φορά;

Κοιτώντας μια φωτογραφία που τράβηξα χθες σε μουσική πρόβα:  ήταν μια στιγμή γελοίας απελπισίας για όλους τους τρομπετίστες της μπάντας μπροστά σε ένα δύσκολο κομμάτι. Ο ένας αυτο-φασκελωνόταν, ο άλλος εκλαιγε από τα γέλια, αλλος κοιτούσε  απελπισμένα γύρω του, ήταν πολύ αστεία.

Τι σου δίνει ανακούφιση στην καθημερινότητα;

Οι αγκαλιές, να παίζω και να ακούω μουσική, τα γλέντια, το θέατρο, οι πρόβες, η φύση, οι κουβέντες με αγαπημένα άτομα, το να γράφω στο ημερολόγιο μου, τα φιλιά.

Τι κάνει την καθημερινότητά σου ενδιαφέρουσα;

Η καθημερινότητα μου έχει, καλώς ή κακώς, τεράστια ποικιλία, κάνω πολλά και διαφορετικά πράγματα, γουστάρω και βασανίζομαι την ίδια στιγμή. Σίγουρα δεν υπάρχει έλλειψη ενδιαφέροντος! Αν έπρεπε να απαντήσω με μερικές λέξεις θα έλεγα  οι άνθρωποι, η τέχνη και η τυχαιότητα.

Η Κατερίνα Κωνσταντίνου συμμετέχει στην παράσταση του έργου Όνειρο καλοκαιρινής νύχτας του Ουίλιαμ Σαίξπηρ που παρουσιάζεται από την Ομάδα Loxodox σε σκηνοθεσία Αλκίνοου Δωρή στο ΠΛΥΦΑ.