Τρία νεαρά ετεροθαλή αδέρφια μεγαλώνουν με την μητέρα τους σε ένα διαμέρισμα στο Λίβερπουλ. Όταν εκείνη τους εγκαταλείπει, καλούνται να ορίσουν εκ νέου τι σημαίνει οικογένεια και ποια η λειτουργία της στη ζωή μας σε έναν κόσμο που είναι κατά κύριο λόγο επιθετικός και εχθρικός. Για πρώτη φορά στη χώρα μας παρουσιάζεται το βιογραφικό έργο του Laurence Wilson, Blackberry Trout Face, στο Θέατρο Σταθμός με μία ομάδα νέων καλλιτεχνών και σε σκηνοθεσία Αθηνάς Δελιάδη. Μας μίλησε για το έργο που κέρδισε τις εντυπώσεις στην παρουσίασή του στο Λονδίνο, την παράσταση που ετοίμασε με φροντίδα με τους συνεργάτες της και τους δρόμους προβληματισμού που αδιαμφισβήτητα διάνοιξε σε αυτή την πορεία προς την ενηλικίωση.

Τι κινητοποίησε την παράστασή σας; 

Tο Blackberry Trout Face είναι ένα έργο τολμηρό, σκληρό και παράλληλα πολύ αστείο. Τόσο σκληρό όσο και αθώο, τόσο άγριο όσο και βαθιά ανθρώπινο. Δείχνει τις “δυο όψεις της ζωής, που έλκονται και απωθούνται“. Αυτό το στοιχείο είναι που με γοήτευσε τόσο διαβάζοντας το και κινητοποίησε την όρεξη μου να το παρουσιάσω. 

Τι νέο μάθατε για τον εαυτό σας μέσα από αυτή τη δουλειά μέχρι αυτή τη στιγμή;

Μου επιβεβαίωσε κάτι που γνωρίζω και προσπαθώ και παλεύω: να μην αφήνω τα πράγματα για την τελευταία στιγμή γιατί τότε δημιουργείται ένα χάος και το χάος, με τη σειρά του, δημιουργεί άγχος.

Το περιβάλλον καθορίζει τους ανθρώπους ή το αντίστροφο;

Κάπου διάβαζα πως υπάρχει πολύ περιορισμένη έρευνα για αυτόν τον διάλογο, γιατί οι μόνοι κατάλληλοι υποψήφιοι για την έρευνα είναι δίδυμα μονοζυγωτικά αδέρφια που έχουν χωριστεί στη γέννα. Μου ακούγεται πιο αισιόδοξο το να παίζουν οι εμπειρίες της ζωής μεγαλύτερο ρόλο στη διαμόρφωση της προσωπικότητας μας απ´ ότι τα κληρονομικά χαρακτηριστικά. Φαντάζομαι, ωστόσο, ότι τα περισσότερα χαρακτηριστικά μας επηρεάζονται από την αλληλεπίδραση φύσης και ανατροφής.

Πως μπορούμε να αντισταθούμε στο περιβάλλον που μας «έτυχε»;

Νομίζω ότι αν η δυναμική με κάποιο μέλος του περιβάλλοντος σου είναι εξαντλητική πρέπει να βρεις το σθένος να απομακρυνθείς. Αυτό είναι σίγουρα πολύ πιο σύνθετο να γίνει όταν με τον άνθρωπο που διαταράσσει τη συναισθηματική σου ισορροπία είστε μέλη της ίδιας οικογένειας. Θέλω να πιστεύω, όμως, πως με την ενηλικίωση, ο καθένας μας μπορεί να αλλάξει οτιδήποτε γύρω του αισθάνεται ότι δεν τον εκφράζει πλέον.

Με τα ανήλικα παιδιά, ωστόσο,  τα πράγματα είναι διαφορετικά. Είναι πρακτικά δύσκολο για ένα παιδί να φύγει από το σπίτι του ακόμα και αν η κατάσταση που αντιμετωπίζει είναι πολύ προβληματική. Μια τέτοια περίπτωση βλέπουμε και στο Blackberry Trout Face: τρία παιδιά, γονέων ανώριμων με ανεπαρκή έλεγχο των παρορμήσεων τους, τα οποία αναγκάζονται να μεγαλώσουν απότομα ακολουθώντας τα ρυθμό των μεγάλων, να μεγαλώσουν δηλαδή πριν την ώρα τους.  

Η οικογένεια αποτελεί καταφύγιο ή βάρος;

Εξαρτάται, τόσο από την χρονική στιγμή όσο και από την κάθε οικογένεια. Νομίζω πως οι οικογένειες μπορούν να είναι ταυτόχρονα τόποι αναψυχής, αλλά και τόποι εξορίας. 

Σε αυτή την τόσο ταραγμένη εποχή μας και μετά από δύο απαιτητικά και ιδιαίτερα χρόνια πως βιώνετε την θεατρική πραγματικότητα; Ποιες σκέψεις κάνετε;

Το Θέατρο είναι μια Τέχνη συλλογική και γι’ αυτό η συνάντηση με τον άλλον άνθρωπο είναι καθοριστική για την ύπαρξη του. Όλες οι συλλογικές δραστηριότητες βάλλονται πλέον σε μια εποχή όπου αφενός ιδιωτεύουμε με την «ευκολια» του online, αφετέρου το συλλογικό ίσως για κάποιους φαντάζει επικίνδυνο. Το Θέατρο πρέπει να επιμένει και θα επιμένει με χώρο για όλες και όλους. Αν κάτι θα το πάει μπροστά είναι η ίδια του η φύση που είναι συλλογική. 

Τι σας δίνει δύναμη και πίστη στην καθημερινότητα;

Είμαι φύσει αισιόδοξη και περισσότερα πράγματα μου δίνουν δύναμη και πίστη παρά μου παίρνουν. Οι φίλοι μου, ο αδερφός μου, οι γονείς μου, η δουλειά μου, οι βόλτες, τα Κύθηρα και τα ωραία μπαρ, μεταξύ άλλων. Θα έλεγε κανείς πως βλέπω το ποτήρι μισογεμάτο. Ξυπνάω ας πούμε στις 6.30 το πρωί κάθε μέρα και όσο κουρασμένη και αν είμαι, ενθουσιάζομαι από το πρωινό φως και την σκέψη του καφέ που θα πιώ μόλις σηκωθώ από το κρεβάτι. 

Ταυτότητα Παράστασης

Μετάφραση: Τζούλια Διαμαντοπούλου

Σκηνοθεσία: Αθηνά Δελιάδη

Βοηθός Σκηνοθέτις – Κίνηση: Ελιάν Ρουμιέ

Μουσική: Johnie Thin (Γιάννης Ιόλαος Μανιάτης) 

Σκηνικό-Κοστούμια: Αλέγια Παπαγεωργίου

Φωτισμοί: Χάρης Δάλλας

Φωτογραφία: Ελίνα Γιουνανλή

Video: Γιάννης Αντωνόπουλος

Παραγωγή: LET’S TALK ABOUT

Ερμηνεύουν: Ανδρέας Γιαννακούλας, Μαντώ Παπαρρηγοπούλου, Γιάννης Τσουμαράκης

ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ

ΠΑΡΑΣΤΑΣΕΙΣ : από 25 Σεπτεμβρίου έως και 17 Οκτωβρίου, κάθε Δευτέρα και Τρίτη στις 21:00

ΕΙΣΙΤΗΡΙΑ : 15 ευρώ και 13  ευρώ (μειωμένο)

ΔΙΑΡΚΕΙΑ: 75 λεπτά

ΠΡΟΠΩΛΗΣΗ: https://www.more.com/theater/blackberry-trout-face-mouri-gemati-moura/

Θέατρο Σταθμός

Βίκτωρος Ουγκώ 55, Μεταξουργείο Αθήνα (πλησίον του ΜΕΤΡΟ ΜΕΤΑΞΟΥΡΓΕΙΟ)

τηλ. 210 52 30 267