Ένα ξεχωριστό βιβλίο που διάβασες τον τελευταίο καιρό; Ένα βιβλίο που πρέπει να διαβάσει κανείς «οπωσδήποτε»;

Έπεσε στα χέρια μου αναπάντεχα το βιβλίο του Μάτεσι “Η μητέρα του σκύλου”, τίτλο που ήξερα αλλά δεν είχα διαβάσει και εντυπωσιάστηκα. Ήξερα το Μάτεσι από τα θεατρικά του αλλά δεν είχα διαβάσει ποτέ λογοτεχνία του και τώρα θα τα διαβάσω όλα. Η επαφή με τον Ματεσικό κόσμο νομίζω δε μπορεί να αφήσει καμία γυναίκα ανεπηρέαστη. Τώρα ένα βιβλίο που νομίζω πρέπει όλοι να διαβάσουν είναι  “Τα απομεινάρια μια μέρας” του Κάζουο Ισιγκούρο, ανάγνωσμα που σε δονεί και σε συγκινεί βαθειά.

Μουσικές που αγαπάς; Το τελευταίο τραγούδι-εμμονή;

Απολαμβάνω τις μουσικές από την Λατινική Αμερική, τους κλασσικούς συνθέτες αλλά και τα έντεχνα ελληνικά. Προσπαθώ να κινούμε με ελευθερία και ανοιχτή διάθεση σε όλα τα μουσικά είδη γιατί πάντα υπάρχει κάπου κάτι που θα σε κερδίσει. Τελευταίο τραγούδι εμμονή είναι η διασκευή της Emel στο The man who sold the world του Bowie. Ακούστε το για επιβεβαίωση!

Μια ταινία για να δει κανείς απόψε;

Όποιος δεν έχει δει το φιλμ “Η ψυχή και το σώμα” της Ίλντικο Ένιεντι από την Ουγγαρία, τα ακυρώνει όλα για απόψε και τη βλέπει. Δε λέω τίποτα άλλο.

Μια θεατρική παράσταση που θυμάσαι;

Αγαπημένο έργο μου είναι οι “Βάκχες” του Ευριπίδη, και είχα την ευκαιρία πριν πολλά χρόνια (δε λέω πόσα μην καρφωθούμε ηλικιακά) να το δω κι ανεβασμένο σε μια παράσταση που για πολλούς λόγους μου έμεινε αξέχαστη. Πρόκειται για το ανέβασμα από τον Λούκα Ρόνκονι για το Πίκολο Τεάτρο στην Επίδαυρο. Αρμονία, πλαστικότητα, αισθητική, καλοκουρδισμένα σύνολα…. Τι άλλο να ζητήσει κανείς?

Ένα ξεχωριστό ταξίδι;

Αν εννοείς ένα ταξίδι που θα ήθελα να κάνω… Ο απόλυτος προορισμός είναι η Κούβα αλλά ακόμα παραμένει όνειρο θερινής νυχτός. Θα δούμε… Αλλά από τα πιο όμορφα ταξίδια που έχω κάνει είναι ένα road trip στην Ιταλία, από τα βόρεια της Βενετία και Βερόνα μέχρι τα λιβάδια και τις πόλεις της πανέμορφης Τοσκάνης.

Μια ξεχωριστή βόλτα στην πόλη;

Αν για κάποιο λόγο δεν βολτάρουμε στο κέντρο και στον περιφερειακό των Πετραλώνων, απολαμβάνουμε οικογενειακώς την περπατάδα στην παραλιακή. Όπως και να το κάνουμε ο ορίζοντας στα θαλασσινά τοπία σε ταξιδεύει αλλιώς!

Πότε και πως ξεχνάς τον χρόνο που περνάει;

Δε θέλω να ξεχνάω αυτά που περνούν γιατί είναι οι αιτίες και οι αφορμές αυτού που είμαι σήμερα. Τα κοιτώ συχνά με αναπόληση ακόμα και τα πιο δυσάρεστα. Τώρα αν μιλάμε για την πορεία προς το γήρας, χωρίς να το καταφέρνω πάντα, όσο πιο ουσιαστικά και δυνατά ζω το παρόν τόσο λιγότερο με απασχολεί το μέλλον. Μου αρέσει η οπτική των ανατολικών φιλοσοφιών που αναφέρονται στο μέλλον σαν ένα διαρκές παρόν.

Για ποιο λόγο χαμογέλασες τελευταία φορά;

Πίστεψε με έχοντας σπίτι δύο αγόρια σε ηλικίες του δημοτικού έχω αφορμές για πλήθος εναλλαγών συναισθημάτων και βεβαίως και για χαμόγελα!! Όχι μόνο χαμόγελα βέβαια!!(χαχαχα!)

Τι σου δίνει ανακούφιση στην καθημερινότητα;

Πέρα από το να βρίσκω χρόνο να κάνω πράγματα για τον εαυτό μου, δύσκολη εξίσωση σε αυτή τη φάση της ζωής μου, ανακούφιση μου δίνει η επαφή με τους δικούς μου ανθρώπους, την οικογένεια μου και τους φίλους μου. Μια αγκαλιά, μια καλή κουβέντα, ένα φιλί, ακόμα και η αίσθηση ότι είναι κάποιος εκεί μαζί σου, είναι στιγμές μεγάλης ανακούφισης, απόλαυσης και ασφάλειας. Ακόμα κι αν δεν το συνειδητοποιείς εκείνη τη στιγμή, έτσι είναι.

Η Νατάσα Γαβαλά συμμετέχει στην performance Confess/Εξομολογηθείτε που παρουσιάζεται στον χώρο Θύαμις – ένα σπίτι για τις τέχνες σε σύλληψη και σκηνοθεσία Όλγας Ποζέλη.