«Τα μέσα μου», είναι η παράλληλη αφήγηση δύο ιστοριών που καταλήγουν σε μία. Χρησιμοποιούνται ως μέσα, ο λόγος και η εικόνα για να αφηγηθούν, με τα ποιήματά της η Φιλία Κανελλοπούλου και με το εικαστικό της περιβάλλον η Σίλβια Τσομπανάκη, η μία στην άλλη, και οι δύο μαζί στους υπόλοιπους, τα «μέσα» τους, τους εσωτερικούς τους κόσμους.

Η εικαστικός, εκλείπει η ίδια ως παρουσία, από την ιστορία. Χρησιμοποιεί την ιστορία, άλλων, αγνώστων ανθρώπων για να φτάσει στην προσωπική της αφήγηση. Πειραματίζεται επάνω σε φωτογραφίες που δεν έχει τραβήξει η ίδια αλλά σε φωτογραφίες που βρήκε στα σκουπίδια και μέσω αυτών δημιουργεί τον κόσμο, ο οποίος συνοδεύει τα ποιήματα. Βάζει αυτές τις φωτογραφίες σε μία προσωπική της σειρά, χωρίς λογική ή χρονική αντικειμενική σειρά. Φέρνει κάτι παλαιό και πεταμένο, για να συνοδεύσει το καινούριο, αυτό που δημιουργείται τώρα. Το εικαστικό τοπίο είναι η προσπάθειά της να επαναπροσδιορίσει το τότε και να φέρει τον παρελθόντα χρόνο στον παρόντα χώρο. Καταλήγει έτσι, να αφηγηθεί με συνοδεία τον λόγο, μια καινούρια ιστορία σε καινούριο χρόνο που μπορεί να μην συνάδει καθόλου με την αληθινή, παρελθοντική ιστορία των απεικονιζόμενων, που όμως έχει άμεση σχέση με την σειρά των ποιημάτων και με την αντίθεση: “μέσα – εσωτερικός κόσμος- έξω – εξωτερικό περιβάλλον”.

Η ποιήτρια, προσπαθεί να ανακαλύψει πως βιώνονται στην καθημερινότητα καταστάσεις, οι οποίες στην πραγματικότητα , δε βιώνονται. Πειραματίζεται με τις έννοιες, χρησιμοποιώντας σχήματα όπως αυτό της μεταφοράς και αυτό της παραβολής, για να πει για παράδειγμα ως ζωντανή, ιστορίες θανάτου. Το κάθε ποίημα μόνο του, αφηγείται μια ιστορία διαφορετικής θεματολογίας του άλλου, αλλά και όλα μαζί συνθέτουν μια κοινή: Είναι η ιστορία των μικρών θανάτων που συμβαίνουν, από τη στιγμή της γέννησης, «μέσα» (μέσα της, μέσα στην ζωή, μέσα σε ένα αφήγημα κ.ο.κ.). Υπάρχουν διάφορες θεματικές, η γέννηση, η μητρότητα, ο έρωτας κ.α., όμως πάντα συνοδεύονται από την θεματική “θάνατος”.
Εδώ συμβαίνει το αντίθετο απ’ ότι στο εικαστικό τοπίο: Όλα τα ποιήματα είναι βιωματικά. Χρησιμοποιείται ως μέσον αφήγησης η εαυτή, είτε για να αφηγηθεί κάποια προσωπική ιστορία που βιώθηκε σε παρελθόντα χώρο και χρόνο ή που γράφεται σε παρόντα χρόνο ίδιο με αυτό του βιώματος. Αλλά η ίδια αφηγείται και τις ιστορίες των άλλων, αγνώστων αλλά και γνωστών της ανθρώπων, τις οποίες βλέπει να εκτυλίσσονται στο εδώ και τώρα ή τις ανακαλεί στη μνήμη. Αφηγείται ιστορίες που συμβαίνουν εκτός της και αλλά και πως αυτές μεταφράζονται εντός.
Ο τίτλος “τα μέσα μου “, που αντλείται από το τελευταίο ποίημα της συλλογής, το οποίο αποτελεί και το τέλος της ιστορίας, είναι αυτο- αναφορικός αλλά και περιεκτικός ως προς το νόημα του. Εννοούνται τα μέσα : λόγος -εικόνα και ο πειραματισμός ως προς την φωτογραφία, τα διάφορα σχήματα λόγου που χρησιμοποιούνται στα ποιήματα αλλά εννοείται και ο εσωτερικός κόσμος, κυριολεκτικά: τα εσωτερικά όργανα, και μεταφορικά: ο ψυχισμός. Τέλος, αποτελεί και σαρκασμό, εννοώντας κατά την λαϊκή γλώσσα “το μέσον” που χρειάζεται κάποιος για να κάνει κάτι.

Τελικά, οι δύο αφηγήσεις, γίνονται μία, μέσω της γνωριμίας των καλλιτεχνών μεταξύ τους.
Συστήνουν πια, η μία στην άλλη «τα μέσα» τους. Είτε αυτά είναι «ήδη» νεκρά, είτε αυτά βρίσκονταν μέχρι πριν από λίγο στα σκουπίδια, εντούτοις είναι για τις δυο τους, πολύτιμα.
Είναι η κοινή τους ιστορία!

Η πρώτη ποιητική συλλογή της Φιλίας Κανελλοπούλου “Τα μέσα μου”, σε εικαστικό περιβάλλον της Σίλβιας Τσομπανάκη, κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Ὀροπέδιο, 2019.

13. { (Ελεγεία και σάτιρα μικρή, στον Μάνο, τη Μαρία και τον Κώστα) }

Το μεθυσμένο κορίτσι είπε:
«Πως είμαι η μία πιθανότητα που ήθελε να ζήσει;
Αφού είμαι όλες οι πιθανότητες
που –διαρκώς- αποζητούν το θάνατο!»

«Παιδεύονται οι ποιητές,
μα όχι γενικώς.
Η ζωή που την ζω
αυτή με βασανίζει
όχι εκείνη που δεν έζησα.
Αυτήν, που να την ξέρω;» είπα τότε εγώ

Ο οδοιπόρος είπε:
«Άλλοι γράφουν για να ζήσουν,
άλλοι για να γίνουν κι άλλοι για να πεθάνουν.
Όμως εγώ, δεν γράφω για να πεθάνω,
με τίποτα δεν γράφω για να πεθάνω»

«Σκοτώνεσαι όμως
και σκοτώνεις, κάθε μέρα» είπα τότε εγώ,
εκείνος στρίβει
ένα
Κι ο Αλκιβιάδης γελούσε μαζί μας
απ’ τον τάφο

Το μεθυσμένο κορίτσι είπε:
«Εγώ πίνω
για να κοιμάμαι
και να ξεχνώ»

«Νοσοκομείο λοιμωδών» είπα τότε εγώ

Κι ο οδοιπόρος λέει:
«Το ’20 φυματικοί.
άλλοι
συφιλιδικοί,
κι άλλοι αυτοκτονούσαν.
Οι ποιητές πεθαίνανε
στ’ αλήθεια.»

«Εμείς
είμαστε ήδη
μέσα μας
νεκροί» είπα τότε εγώ