Μια παράσταση βασισμένη στην Ιλιάδα του Ομήρου και τα έργα του Ευριπίδη: Τρωάδες, Εκάβη και Ελένη. Μια ιστορία που ξεκινάει από μια διαμάχη και καταλήγει σε μια καταστροφή που μιλά για το δίκιο και το άδικο, για την τόλμη και την έπαρση, για το πείσμα και τον πόνο. Αλλά πάνω από όλα για εκείνη τη δύναμη που έχει ο άνθρωπος να αφήνει πίσω του όσα τον πονούν και να προχωρά.

Η παράσταση παρουσιάστηκε το καλοκαίρι του 2018 σε φεστιβάλ ανά την Ελλάδα και για την περίοδο 2019-2020 παρουσιάζεται σε εφήβους παρακινώντας τους να δουν με διαφορετική ματιά όσα συναντούν στις σχολικές αίθουσες και να τα παραλληλίσουν με όσα συμβαίνουν στην πραγματική ζωή.

Η Ευτυχία Λιβανίου μας μίλησε για την παράσταση που παρουσιάζεται στο θέατρο της Σχολή Καλών Τεχνών, για την δημιουργία και την επαφή με τους έφηβους θεατές και την αξία της ενεργής συμμετοχής στη θεατρική εμπειρία.

Πως δουλέψατε για την παράστασή σας; Τι απαιτήσεις έχει μία παράσταση για εφήβους;

Η εφηβεία είναι μια ξεχωριστή και σημαντική περίοδος για τη ζωή μας. Δοκιμάζουμε τις δυνάμεις μας, αμφισβητούμε τα πάντα, πιστεύουμε πως όλα θα τα κάνουμε καλύτερα από τους προηγούμενους. Είμαστε γεμάτοι συναισθηματικές αντιφάσεις και αναζητάμε τη γνώση ακόμα και μέσα από την αντίδραση. Φτιάξαμε μια παράσταση όχι για εφήβους αλλά για ανθρώπους από 12 ετών και πάνω. Δεν προσπαθούμε να τους μάθουμε κάτι. Τους λέμε μέσα σε 60 λεπτά μια ιστορία που τη συναντούν στα σχολικά κείμενα. Μιλάμε για το πώς μια προσωπική διαμάχη μπορεί να οδηγήσει σε μια καταστροφή. Το σκηνικό μας είναι λιτό και άχρονο ακριβώς για να τονίσουμε πως μια τέτοια ιστορία μπορεί να συμβεί και να ξανασυμβεί. Κάθε δράση έχει μια αντίδραση και είναι στο χέρι μας να ελέγξουμε τις πράξεις μας. Ζωντανέψαμε μια ιστορία με ήρωες που γνωρίζουν και τους συστήνουμε και άλλους ήρωες που συνδέονται με τον Τρωικό πόλεμο. Ρίχνουμε φως στα συναισθήματα των ηρώων δίνοντας στο κοινό μας το ερέθισμα να δουν με τη δική τους ματιά ότι οι ίδιοι είναι έτοιμοι να δουν χωρίς να τους κατευθύνουμε.

Γιατί είναι απαραίτητο να έρχεται ένας νέος σε επαφή με το θέατρο από νεαρή ηλικία; Πως διαμορφώνεται ο θεατής του μέλλοντος;

Απαραίτητο δεν ξέρω αν μπορώ να το πω. Μπορεί κανείς να διαμορφωθεί με πολλούς τρόπους. Το θέατρο όμως παραμένει μια ξεχωριστή εμπειρία. Μέσα σε λίγο χρόνο βλέπεις μια ιστορία στην οποία μπορείς να συμμετέχεις συναισθηματικά, μπορείς να πάρεις απαντήσεις, να γεννηθούν ερωτήματα, να δεις σαν σε καθρέφτη σκέψεις και καταστάσεις που τις συναντάς και στη ζωή να ταυτιστείς ή απλά να διασκεδάσεις και να χαρείς. Το θέατρο είναι δράση και κάθε μας συμμετοχή σε δράσεις ενισχύει την ετοιμότητά μας να αντιμετωπίζουμε την καθημερινότητά μας. Ο θεατής διαμορφώνεται όταν του λες όσα τον αφορούν με τρόπο που συμβαδίζει με την ηλικία του και την εποχή του, όταν του προκαλείς το ενδιαφέρον.
Θα πρότεινα στο θεατή τόσο του παρόντος όσο και του μέλλοντος να αφεθεί απλά στην εμπειρία του θεάματος με κλειστό το κινητό του!

Μπορούμε να μάθουμε περισσότερα μέσω της θεατρικής εμπειρίας σε σχέση με το προσωπικό διάβασμα;

Μπορούμε να μάθουμε από τα πάντα γύρω μας αν είμαστε ανοιχτοί σε σκέψη και συναίσθημα.
Μπορούμε να μάθουμε από τις συμπεριφορές των γύρω μας, από μια κουβέντα που τυχαία έπεσε στην αντίληψη μας, από τις ιστορίες των άλλων, από τα βιβλία, από τη φύση. Το θέατρο μας δίνει πάντα τη δυνατότητα της συμμετοχής και της συγκίνησης. Όπου δημιουργείται δράση, δημιουργείται συναίσθημα και μέσα από το συναίσθημα μπαίνουμε στη θέση του άλλου και μπορούμε να τον κατανοήσουμε. Αυτό πάντα παραμένει η μεγάλη δύναμη του θεάτρου

Μαθαίνουμε από την ιστορία; Μπορούν μέσω αυτής της γνώσης να αποφευχθούν μελλοντικά λάθη;

Δυστυχώς η εμπειρία δεν μεταβιβάζεται, κι αυτό κάνει την ιστορία να επαναλαμβάνεται. Όμως η γνώση είναι δύναμη ιδιαίτερα όταν συνδυάζεται με την εκπαίδευση του νου και την ανάπτυξη της συναισθηματικής νοημοσύνης Ακόμα όμως κι αν τα λάθη επαναλαμβάνονται είμαστε σχεδόν υποχρεωμένοι να μην επαναπαυθούμε αλλά να τα αντιμετωπίσουμε πιο ώριμα από φορά σε φορά κι από γενιά σε γενιά

Τι χαρίζει το θέατρο και η επαφή με νέους ανθρώπους στη ζωή σου;

Το θέατρο σε μένα λειτουργεί ως καταφύγιο. Η ματιά, η ορμή, η αντιδραστικότητα και το πάθος για ζωή των νέων με ξυπνάει και με προκαλεί. Η επαφή μου και με το θέατρο και με τους νέους ανθρώπους μου δίνει την ευκαιρία να μαθαίνω, να ψάχνω τρόπους να καταλάβω όλο και πιο πολύ τις σκέψεις των άλλων, να επαναπροσδιορίζω συνεχώς, να βρίσκω τις κατάλληλες λέξεις για να εξηγήσω ή να ξαναπώ τα χιλιοειπωμένα, να ανοίγω δρόμους για να επικοινωνήσω αυτό που νιώθω και σκέφτομαι, είτε στη ζωή είτε στη σκηνή.

Τι σου δίνει δύναμη στην καθημερινότητα;

Δύναμη μου δίνουν οι άνθρωποι που με εμπιστεύονται και τους εμπιστεύομαι, οι άνθρωποι που είναι ευγνώμονες για όσα έχουν ακόμα κι αν αυτά φαντάζουν λίγα και μικρά, οι άνθρωποι που προχωρούν και εξελίσσονται χωρίς εμπάθειες και ανταγωνισμούς, η ευγένεια, ένα τηλεφώνημα από κάποιον φίλο έτσι χωρίς λόγο, η χαρά των μικρών παιδιών, μια βόλτα στη θάλασσα, ένας ωραίος καφές, μια μικρή σκέψη που μπορεί να γίνει ιδέα, οι καλοί συνεργάτες, οι ζεστές αγκαλιές, η σοκολάτα….

Για κοινό από 12 ετών και πάνω.

Πρόσβαση στο θέατρο:

λεωφορεία: 049 και 914, στάση Καλών Τεχνών

ΗΣΑΠ: σταθμός Καλλιθέα

ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ

Απόδοση: Ελένη Τσατσαρώνη

Σύνθεση κειμένου-Σκηνοθεσία: Ευτυχία Λιβανίου Μουσική σύνθεση: Αλεξάνδρα Μπότη, Χριστίνα Τζάκσον Επιμέλεια κίνησης: Ευθύμης Χρήστου

Κοστούμια: Ιφιγένεια Κωφού.

Βοηθός σκηνοθέτη: Ελένη Μαραγκάκη

Φωτογραφίες: Μαρία Σπένδου

Trailer-Teasers: Μαρία Σπένδου, Κων/νος Καρδακάρης
Αφίσα: Ελεάννα Κοτσίκου

Οργάνωση παραγωγής: TooFarEast Productions, paperdollwise

Παίζουν: Ελένη Γκιούρα, Περικλής Κανελλόπουλος, Ευτυχία Λιβανίου, Αντωνία Μάνδυλα/Ιφιγένεια Μούχτση, Παναγιώτης Ράιος