Μετά την performance Anti gone2, η σκηνοθέτις Τατού Δέδε επανέρχεται με την παράσταση ΕΝ (SE RES)SEMBLE και συνεχίζει την έρευνά της πάνω στη δημιουργία του κοινωνικού φύλου μαζί με μια ομάδα νέων δημιουργών: οι ηθοποιοί/performer Emili Verdu και Αουλόνα Λούπα «παίζουν» με την κίνηση και τον λόγο, η δραματολόγος Κλειώ Λιάβα υπογράφει το κείμενο της παράστασης, η Melanie Thewlis κατασκευάζει τα πολυμορφικά κοστούμια και «ντύνει» την παράσταση με video art και ο Paul Zubrinich συνθέτει την πρωτότυπη ηλεκτρονική μουσική της παράστασης. Ο τίτλος ΕΝ (SE RES)SEMBLE είναι ένα λογοπαίγνιο στη Γαλλική γλώσσα της λέξης “ensemble” (μαζί) και “en se ressemble” που ακούγεται σαν την λέξη “on se ressemble” (μοιάζουμε). Η παράσταση εκτείνεται σε μια πολυδιάστατη, multimedia performance λόγου, η οποία μέσα από την παρούσα εκδοχή της προσεγγίζει το κοινωνικό φύλο, το σκοπό και την ύπαρξή του. Μας μίλησε για την έρευνα και την διαδρομή της στην τέχνη που είναι κίνηση, θέση και τρόπος ζωής.

Τι κινητοποίησε την παράστασή σας;

Μετά το Anti gone2 και όλη μου την έρευνα γύρω από τη γυναικεία φύση και τη γυναικεία ταυτότητα, ένιωσα την ανάγκη να εξερευνήσω και την άλλη πλευρά. Τον άντρα. Με αυτή μου την σκέψη προχώρησα και κατέληξα στο να φτιάξω μια παράσταση που μιλάει για το παράλληλα, το μαζί αλλά και το «είμαστε ένα» με την έννοια του ότι είμαστε όλοι άνθρωποι. Όλοι είμαστε το ίδιο «είδος». Αυτό που με κινητοποίησε, είναι η ανάγκη μου να μιλήσω για την ταυτότητά μας σήμερα. Για το τι είναι άντρας ή γυναίκα στο 2019. Είναι η εξωτερική μας εμφάνιση; Είναι η προσωπικότητά μας; Πόσο είναι σεβαστό το «διαφορετικό» στην Ελλάδα του σήμερα; Στην Ευρώπη του σήμερα; Στον κόσμο του σήμερα;

Πώς δουλέψατε για την πραγματοποίησή της; Πώς συνομιλούν τα διαφορετικά μέσα;

Η δουλειά μου γύρω από την πραγματοποίηση μιας παράστασης χτίζεται σταδιακά μέσα από τα κομμάτια της. Εγώ έχω την ιδέα, και σιγά-σιγά τη μοιράζομαι με τους συνεργάτες μου, και αυτή αρχίζει να παίρνει μορφή. Στη συγκεκριμένη δουλειά, ξεκίνησα από το κείμενο, το οποίο ζήτησα να γράψει η Κλειώ Λιάβα, συνέχισα με την τεχνολογία και τα κοστούμια με τα οποία ασχολήθηκε η Melanie Thewlis, ταυτόχρονα «ανακαλύπτοντας» τον Emili Verdu, έναν νέο και ταλαντούχο ηθοποιό, μέσω της τότε manager μου στην Ισπανία, και φέρνοντας και την Αουλόνα Λούπα, που προστέθηκε στη συνέχεια, άρχισα να αναπτύσσω την ιδέα μου, να φτιάχνω σχήματα στον σκηνικό χώρο και να την εμπλουτίσω με μουσική, video art και άλλους συνεργάτες. Όλα αυτά τα μέσα λοιπόν, συνομιλούν κάτω από την ίδια «στέγη». Και αυτή η «στέγη» είναι η δημιουργία. Η ανάγκη μου για δημιουργία είναι αυτή που με οδηγεί να φέρνω τους συνεργάτες μου σε ένα project και να τους εμπνέω να δώσουν κι αυτοί το κομμάτι τους, ώστε να δημιουργηθεί ένα παζλ. Και μέσα από αυτό το παζλ, να μιλήσω για τα θέματα που με απασχολούν, που θέλω να θίξω, και που με ενδιαφέρει να ζωντανέψουν τη σκέψη και τις αισθήσεις του κοινού.

Έχουν ομοιότητες και διαφορές τα δύο φύλα φύσει ή τα πάντα είναι κοινωνικά κατασκευάσματα;

Αυτό θα το αφήσω να το απαντήσει το κοινό αφού δει την παράσταση…

Τι νέο έχετε μάθει μέσα από την καλλιτεχνική σας έρευνα;

Έχω μάθει ότι η τέχνη είναι παντού. Σε όλα. Μπορείς να τη βρεις στους ανθρώπους, στις σχέσεις, αλλά και στα πράγματα. Είναι ο τρόπος που βλέπεις τα πράγματα που διαφέρει . Το ίδιο συμβαίνει και με αυτή την παράσταση. Προσπαθώ να δω τα πράγματα και από τις δύο πλευρές, αλλά τι γίνεται αν τελικά επικρατήσει το διαφορετικό; Τελικά χρειάζεται κανείς να είναι καλλιτέχνης για να βλέπει στα πράγματα την τέχνη; Το σίγουρο είναι ότι δεν σταματάω να ερευνώ. Ψάχνω ακόμα και τώρα, κάθε μέρα είναι διαφορετική και κάθε μέρα μού γεννάει κάτι καινούριο. Δεν είναι πάντα εύκολο. Είναι όμως πάντα δημιουργικό. Είναι πάντα τέχνη.

Τι είναι επαναστατικό στην εποχή μας;

Δεν θέλω να γίνω απαισιόδοξη, αλλά πιστεύω ότι στην εποχή μας το επαναστατικό έχει ατονήσει. Αυτό όμως που μπορώ να πω με σιγουριά είναι ότι όσο πιο ειλικρινής, ευγενής, και αλληλέγγυος είναι κανείς σήμερα, τόσο πιο ελεύθερος είναι. Αν τώρα η ελευθερία στην εποχή μας θεωρείται επαναστατική… αυτό δεν μπορώ να σας το απαντήσω με βεβαιότητα.

Τι χαρίζει η τέχνη στη ζωή σας;

Η τέχνη είναι η ζωή μου. Όσο κι αν ακούγεται κλισέ, έτσι γεννήθηκα, και έτσι ζω μέχρι και σήμερα που είμαι 34. Από 6 χρονών παίζω πιάνο, ανεβαίνω στην σκηνή, μόνη μου, με άλλους, σε κοντσέρτα, παραστάσεις, θέατρα. Η ζωή μου, όμως, χαρίζει στην τέχνη μου πολλά πράγματα. Χαρίζει σχέσεις, χαρίζει έμπνευση, και χαρίζει και «χαστούκια». Γιατί το μονοπάτι δεν είναι στρωμένο με ροδοπέταλα. Και καλό είναι κανείς να το γνωρίζει αυτό. Μόνο η ζωή μπορεί να σου το μάθει αυτό. Τίποτα άλλο. Και καμία φορά, κλεισμένοι μέσα στην «τέχνη» μας, ξεχνάμε τη ζωή. Και αυτό δεν βοηθάει.

Πληροφορίες

Θέατρο: Rabbithole (Γερμανικού 20, Μεταξουργείο)

Ημερομηνίες: Aπό τις 3 έως τις 6 Μαΐου, 2019

Ώρα έναρξης: 21.00

Διάρκεια: 50 λεπτά

Τηλ. επικοινωνίας: 211 403 5789

Τιμές εισιτηρίων: 10 ευρώ (ενιαίο εισιτήριο)

Προπώληση: www.ticketservices.gr/event/en–se–res–semble–rabbithole/ Τηλεφωνικά: 2107234567

Πανεπιστημίου 39 (Στοά Πεσμαζόγλου) Σε όλα τα καταστήματα Public.

Συντελεστές Παράστασης:

Ιδέα/ Σκηνοθεσία: Τατού Δέδε

Ηθοποιοί: Emili Verdu, Αουλόνα Λούπα

Δραματουργία/ Κείμενο: Κλειώ Λιάβα

Κοστούμια/ Interactive technology: Melanie Thewlis

Video art: Melanie Thewlis

Πρωτότυπη ηλεκτρονική μουσική: Paul Zubrinich

Σχεδιασμός Φωτισμών: Βαγγέλης Μούντριχας

Διερμηνεία/ Επιμέλεια Ισπανικού κειμένου: Κωνσταντίνα Κιοσέ

Γραφιστικός σχεδιασμός / Φωτογραφία: Μελίνα Κούλια

Παραγωγή : ΤΑΤΟΥmdt

Συντονισμός και εκτέλεση παραγωγής: Delta Pi

Περισσότερες πληροφορίες: www.tatou–mdt.com

https://www.facebook.com/tatoumdt/

https://www.instagram.com/tatoumdt/