Ο Πέτρος αναζητά την αγάπη και την αποδοχή. Επιθυμεί οι άνθρωποι γύρω του να δεχτούν αυτό που είναι, να μην τον κρίνουν και να μην τον καταδικάζουν χωρίς λόγο. Στην σκηνή του Θεάτρου Αλκμήνη μας διηγείται την ιστορία του, μιλά για το τι σημαίνει να είναι κανείς ομοφυλόφιλος -στο παρελθόν αλλά και σήμερα- και στοχάζεται πάνω στην σημασία των λέξεων, την δύναμή τους και τις κοινωνικές του προεκτάσεις. Ο Αποστολος Μαλεμπιτζής που επωμίζεται τον απαιτητικό ρόλο του Πέτρου στην παράσταση που παρουσιάζεται σε σκηνοθεσία Απόστολου Σταυρόπουλου μας μίλησε για τις προκλήσεις που αντιμετώπισε, την τόλμη που χρειάστηκε για να ανταποκριθεί και τα βήματα που πραγματοποίησε.

Τι σε συγκινεί στην συγκεκριμένη ιστορία;

Η βαθιά ανάγκη του Πέτρου για να αγαπήσει και να αγαπηθεί είναι αυτή, η κινητήριος δύναμη στη διαδρομή ζωής του, που τον κάνει να αποδεχτεί και να πιστέψει στον εαυτό του, να παλέψει με τους δαίμονές του και παρά τον πόνο, τις απώλειες και τα τραύματα του, εκείνος να μπορέσει να συνεχίσει να αγωνίζεται, φυλάσσοντας την πίστη του. Αυτή την στάση ζωής τη θεωρώ σπουδαία και με συγκινεί κάθε τέτοια ιστορία σε κάθε Πέτρο.

Πως δουλεψατε για την παράσταση; Τι κερδίσατε από αυτη την διαδρομή μέχρι τώρα; Τι νέο έμαθες;

Δεν θα τοποθετήσω τον εαυτό μου στο βάθρο των πιο θαραλλέων. Όταν μου έγινε η πρόταση δεν θα κρύψω ότι αναρρωτήθηκα εάν ένας τέτοιος μονόλογος, με το συγκεκριμένο περιεχόμενο, λόγω του νεαρού της ηλικίας μου είναι μία σωστή καλλιτεχνική επιλογή, στη συγκεκριμένη χρονική στιγμή, αλλά και εάν εγώ ο ίδιος στα 26 μου χρόνια, μπορώ να στηρίξω το βάρος ενός μονολόγου. Έχοντας όμως τη χαρά να μετράω ήδη αρκετά χρόνια με δουλειές που έχουν ευτηχήσει και εξαιτίας της πίστης του σκηνοθέτη της συγκεκριμένης παράστασης που είναι και ένα δικό του όραμα η πραγμάτωση της, συντέλεσαν στο να το πιστέψω και εγώ. Από εκεί και πέρα, και το πιο σημαντικό που είχαμε να προστατεύσουμε σε αυτή τη συνεργασία ήταν να επικοινωνηθούν όλα εκείνα που θίγει η παράσταση και να ακουστεί η ιστορία του Πέτρου. Αυτό που μου συνέβη πρώτη φορά, ήταν όταν πρωτοξεκίνησε η παράσταση και ήρθε στος τέλος να μου μιλήσει ένα παιδί που είχε υποστεί πολύ μπούλινγκ, ήταν συγκινημένος και μου είπε ”Σ’ευχαριστώ γιατί με έκανες να αισθανθώ ότι δεν είμαι μόνος”. Από τότε έρχονται πολλά παιδιά με αντίστοιχα βιώματα και μου μιλάνε και είναι κάτι που με συγκινεί αφάνταστα. Κάθε παράσταση, λοιπόν, την αφιερώνω στον κάθε Πέτρο που είναι διαφορετικός και δεν χάνει την πίστη του στους ανθρώπους και στη ζωή.

Γιατί μετά από τόσους αγώνες υπάρχει ακόμα ανάγκη να μιλάμεκαι να διεκδικούμε τα αυτονόητα;

Παρατηρώ και από εμένα τον ίδιο, ότι επειδή ο καθένας μας έχει μία ζωή στην οποία συνυπάρχει με τους ανθρώπους που έχει επιλέξει, με τους οποίους έχει κοινές αντιλήψεις για τη ζωή όπως είναι φυσικό, ζούμε κάπως προστατευμένοι και ξεχνάμε πόση αγριότητα υπάρχει έξω από τα σύνορα του δικού μας μικρόκοσμου. Υπάρχει αρκετή αγριότητα, η οποία μάλιστα έχει αυξηθεί εξαιτίας της κρίσης, μιας και ως λαός δεν έχουμε γίνει καλύτεροι άνθρωποι, όπως στην αρχή της παιδαριωδώς, πίστευα. Η πραγματικότητα ήταν πάντοτε σκληρή δεν έγινε σήμερα. Δυστυχώς τίποτα δεν είναι αυτονόητο και ο καθένας από το δικό του πόστο και μετερίζι οφείλει να αγωνίζεται.

Είναι σημαντικότερες οι λέξεις ή ο τρόπος που τις χρησιμοποιεί κάποιος;

«Πάρε τη λέξη μου δώσε μου το χέρι σου» λέει ο Ανδρέας Εμπειρίκος. Νομίζω σου απάντησα.

Με ποιο τρόπο πρέπει να αγωνιζόμαστε στην εποχή μας; Ποια είναι επαναστατική πράξη;

Η καθημερινότητα μας, έτσι όπως είναι η ζωή μας, μας προσθέτει διαρκώς κάθε δυνατό φόβο. Σε αυτή τη μάχη με τις τόσες φωνές αν ακούσουμε παραπάνω τα «θέλω» μας θα έχουμε καταφέρει μία νίκη. Ας στοχεύσουμε στις νίκες αυτές λοιπόν!

Τι σου δίνει δύναμη στην καθημερινότητα; Σε τι πιστεύεις;

Από τα πλάσματα που αγαπώ, σε συνοδοιπόρους ζωής που θαυμάζω και είμαι υπερήφανος που είναι πλάι μου.

“Π” , Η ιστορία του Πέτρου στο Θέατρο Αλκμήνη