Διάφορα περιστατικά συμβαίνουν σε κανονικές ζωές. Ταρακουνούν την ρουτίνα, αλλάζουν τους όρους, είναι σημαντικά, εντυπωσιακά, φανταστικά. Για διάφορα Περιστατικά μιλά στα κείμενά του ο Ρώσος συγγραφέας Δανιήλ Χαρμς, που παρουσιάζονται κάθε Τετάρτη στο θέατρο Tempus Verum – Εν Αθήναις σε σκηνοθεσία Νάνσυς Μπούκλη. Για διάφορα περιστατικά μας μίλησαν οι ηθοποιοί της παράστασης Άννα Χανιώτη και Μαριάννα Λιανού. Γι’ αυτά, αλλά και για το έργο, το θέατρο την ζωή.

Τι σας γοητεύει στην παράσταση;

Μαριάννα: Ο άνθρωπος δεξιά μου, ο άνθρωπος αριστερά μου, οι άνθρωποι απέναντι μου, οι άνθρωποι πίσω μου, οι άνθρωποι στις ιστορίες μας, οι λέξεις που λέω, οι λέξεις που ακούω, η μουσική τους στη σιωπή, οι μικροί ήχοι και άλλα που θα βρω σήμερα.

Άννα: Η παράσταση αυτή για μένα είναι σαν ένα παιχνίδι. Ένα παιχνίδι με κανόνες αλλά και μπόλικη δόση ελευθερίας. Ένα παιχνίδι από αυτά που παίζουν τα παιδιά. Σημαντικό αλλά όχι σοβαρό.

Πως δουλέψατε για την παράσταση; Ποιες δυσκολίες αντιμετωπίσατε με το πεζό κείμενο;

Άννα: Ακολουθώντας συγκεκριμένες λειτουργίες και ”παίζοντας” με τις λέξεις και τους ίδιους μας τους εαυτούς. Προσπαθήσαμε να βρούμε τον ήχο της κάθε λέξης και τελικά τον απόηχο της κάθε ιστορίας.

Μαριάννα: Λέξη- λέξη δουλέψαμε. Οι δυσκολίες είχαν σχέση με στην προσπάθειά μας να διασχίσουμε ένα δρόμο πεζοί.

Τι είναι σημαντικό στην καθημερινότητα; Τι την καθορίζει;

Άννα: Η χρυσή τομή ανάμεσα στη ρουτίνα και τη μη ρουτίνα. Οι άνθρωποι, οι χώροι και τα αντικείμενα που την απαρτίζουν καθώς και οι μικρές στιγμές που όλα αυτά συνδημιουργούν.

Μαριάννα: Η επανάληψη και τα μοτίβα που δημιουργεί. Την καθορίζουν αντικρουόμενες δυνάμεις όπως και το σύμπαν όλο.

Που έγκειται ο παραλογισμός της ζωής μας;

Άννα: Στην άκαμπτη και αμετακίνητη λογική του καθενός.

Μαριάννα: Στη συναίνεσή μας σ’ αυτό. Το παράλογο δεν έχει νόημα παρά στο πλαίσιο που δε συναινούμε.

Τι είναι πιο δυνατό: αυτά που ζούμε ή αυτά που προσδοκούμε και ονειρευόμαστε; Τι μας καθορίζει περισσότερο;

Μαριάννα: Αν το ένα είναι μια κρέπα σοκολάτα και το άλλο είναι μια κρέπα σοκολάτα που θα φάω αύριο, ποια να διαλέξω; Όποια έχει μέσα της περισσότερη σοκολάτα. Αλλά αυτό δε μπορώ να το ξέρω από σήμερα. Οπότε τρώω την κρέπα μου και δεν σκέφτομαι.

Άννα: Το πιο δυνατό δεν είναι αυτά που ζούμε αλλά το πώς τα ζούμε. Αυτά που προσδοκούμε και ονειρευόμαστε γίνεται αυτός ο τρόπος που τελικά μας καθορίζει.

Πως μπορεί κανείς να ζει στο «εδώ και τώρα»;

Άννα: Με το να συνδέει σκέψεις και αισθήσεις με τον συγκεκριμένο χώρο και τον συγκεκριμένο χρόνο.

Μαριάννα: Με τη σκέψη ότι το εκεί και αύριο ενδέχεται να μην υπάρχει.

Γιατί μας ανακουφίζει το να διηγούμαστε ιστορίες; Τι χαρίζει το θέατρο στην ζωή σας;

Άννα: Γιατί είναι ότι πιο δυνατό μπορούν να επικοινωνήσουν λεκτικά οι άνθρωποι, παντού και από πάντα. Το θέατρο για μένα είναι μια τεράστια αφορμή.

Μαριάννα: Δεν ξέρω αν με ανακουφίζει το να λέω ιστορίες. Το θέατρο πάλι χαρίζει ό,τι έχει να χαρίσει, εμείς τι δεχόμαστε, είναι μια άλλη ιστορία…

Ποιο κομμάτι του κειμένου ξεχωρίζετε; Γιατί;

Άννα: Αυτόν τον καιρό ξεχωρίζω τα τέσσερα παραδείγματα για το πως μια καινούρια ιδέα αναστατώνει τον άνθρωπο που δεν είναι έτοιμος να τη δεχτεί γιατί διαπραγματεύομαι την έννοια της ετοιμότητας . Τόσο της δικής μου, όσο και των γύρω μου.

Μαριάννα: Τη φράση «Αυτή είναι όλη κι όλη η ιστορία». Πέφτει με φόρα πάνω στον τοίχο κάθε φορά που ακούγεται.

Συντελεστές

Κείμενο: Περιστατικά, Δανιήλ Χαρμς

Μετάφραση: Ροδούλα Παππά*

Σκηνοθεσία: Νάνσυ Μπούκλη

Επιμέλεια Φωτισμού: Ελίζα Αλεξανδροπούλου

Φωτογραφίες: Ευτυχία Βλάχου

Επιμέλεια αφίσας: Παυλίνα Ζάχρα

Τρέιλερ: Δημήτρης Παπαναστασίου, Στάμος Δημητρόπουλος

Παίζουν: Άννα Χανιώτη, Γρηγόρης Μπαλλάς, Μαριάννα Λιανού

*«Το κείμενο της παράστασης βασίστηκε σε κείμενα από το βιβλίο Περιστατικά, μτφρ. Ροδούλα Παππά, εκδόσεις Νεφέλη, σειρά «Κόμμα»

Info:

Tempus Verum-Εν Αθήναις: Ιάκχου 19, Γκάζι /τηλέφωνο κρατήσεων 21 0342 5170

Κάθε Τετάρτη στις 18:30

Εισιτήρια: 10 ευρώ (κανονικό), 5 ευρώ (ατέλειες)

Πρώτη παράσταση: 17 Ιανουαρίου 2018

Τελευταία παράσταση: 28 Μαρτίου 2018

Διάρκεια: 80 λεπτά