Ένα ξεχωριστό βιβλίο που διάβασες τον τελευταίο καιρό;

Πριν μία εβδομάδα πέτυχα στη δανειστική βιβλιοθήκη του Δήμου Αργυρούπολης το βιβλίο «Ουράνιες Βοσκές» του Τζον Στάινμπεκ. Παρόλο που έχω διαβάσει πολλά βιβλία του, ειδικά στο συγκεκριμένο εντόπισα τύπους ανθρώπων εξαιρετικά γραφικούς οι οποίοι αναδεικνύονται κυρίως από τη συμπεριφορά τους, κι όχι τόσο από τον τρόπο ομιλίας τους ή την περιγραφή της εξωτερικής τους εμφάνισης. Νομίζω ότι αυτό ειδικά είναι το μυστικό για το «χτίσιμο» του ρόλου στο θέατρο: περισσότερη πράξη, λιγότερη περιγραφή. 

Μουσικές που αγαπάς;

Μου αρέσουν πολύ τα κομμάτια μιούζικαλ, ειδικά της Αμερικής των δεκαετιών 1950-1960 και από ελληνική μουσική το λαϊκό και το έντεχνο τραγούδι, ειδικά των ταραγμένων χρόνων της πολιτικής ιστορίας της Ελλάδας του προηγούμενου αιώνα.

Το τελευταίο τραγούδι-εμμονή;

Σίγουρα το «nessuno mi puo giudicare» από τη Matilda de Angelis γιατί, παρόλο που το γνωρίζουμε όλοι πολύ καλά στην αρχική του εκτέλεση και στις χιλιάδες μετά από αυτή, μία σκέτη κιθάρα και μία θυμωμένη φωνή με γρέζι ήταν αρκετή για να ταυτιστώ για ένα διάστημα.

Μια ταινία για να δει κανείς απόψε;

Προτείνω το πολιτικό δράμα «Miss Sloane» με τη Jessica Chastain. Όταν τελείωσε συνειδητοποίησα ότι καθόμουν επί δύο ώρες στην άκρη της καρέκλας σταυροπόδι για να μη χάσω ούτε οξεία!

Μια θεατρική παράσταση που θυμάσαι;

Οπωσδήποτε τον «Βιολιστή στη Στέγη» με τον Γρηγόρη Βαλτινό. Ήμουν περίπου δέκα ετών και είχε έρθει για περιοδεία στην επαρχία, στο ανοιχτό θέατρο που στηνόταν κατά τη θερινή περίοδο στον Ιππικό Όμιλο του Αλμυρού Μεσσηνίας. Κυρίως θυμάμαι τους χρωματισμούς στη φωνή του και φυσικά ότι δεν κοιμήθηκα το βράδυ μετά την παράσταση… 

Ένα ξεχωριστό ταξίδι;

Στο χωριό Λάλα Ηλείας, τη γενέτειρα της φίλης μου της Κέλλυς, με την οποία ανακαλύψαμε ότι είμαστε τρόπον τινά κουμπάρες στο τέλος του πρώτου έτους της δραματικής! Είναι επίσης το χωριό του αναδεξιμιού μου του Στάθη που λατρεύει το θέατρο και παίζει και ο ίδιος στις παραστάσεις του σχολείου του.

Μια ξεχωριστή βόλτα στην πόλη;

Στον Υμηττό, στο τμήμα πάνω από την Αργυρούπολη, όπου έχει ισχυρή ομάδα πυροπροστασίας ο οικείος Δήμος και μας εξασφαλίζει κάθε καλοκαίρι μια όαση δροσιάς και κάθε χειμώνα πανέμορφα φυσικά χρώματα μετά από βροχή ή καταιγίδα.

Πότε και πως ξεχνάς τον χρόνο που περνάει;

Όταν μαθαίνω νέα πράγματα και όταν ασχολούμαι με την τέχνη δεν υπάρχει χρόνος, δεν κοιτώ ποτέ ρολόι.

Για ποιο λόγο χαμογέλασες τελευταία φορά;

Επειδή αρκετά φιλικά πρόσωπα μου είπαν ότι απομακρύνθηκα από την Ξένια για να προσεγγίσω την Άννα Ζαχάροβνα που είναι και ο ρόλος μου στην παράσταση, και αυτό το θεωρώ την υπέρτατη νίκη τόσο στο θέατρο όσο και στην προσπάθεια για αυτογνωσία.

Τι σου δίνει ανακούφιση στην καθημερινότητα;

Η γνώση ότι υπάρχουν ωραίοι και αξιοπρεπείς άνθρωποι σε όλα τα περιβάλλοντα που έχω επιλέξει να κινούμαι, εργασιακό, ελεύθερου χρόνου κλπ. Αυτό, σε συνδυασμό με τη σύνδεση που δημιουργώ με αυτούς τους ανθρώπους, μου επιβεβαιώνει ότι δεν είμαι μόνη μου ανάμεσα σε αγνώστους.

Τι κάνει την καθημερινότητά σου ενδιαφέρουσα;

Η εναλλαγή δραστηριοτήτων και η συνεχής αλληλεπίδραση με διαφορετικούς ανθρώπους καθημερινά. Σε βοηθούν να βγεις από το προσωπικό σου πρίσμα και να εξετάσεις τα δεδομένα υπό νέο φως, επιβεβαιώνοντας τη ρήση του Λ. Τολστόι: «Το σημαντικό στη ζωή δεν είναι να κάνεις αυτό που αγαπάς, αλλά να αγαπάς αυτό που κάνεις.»

H Ξένια Κουτσουμπού συμμετέχει στην παράσταση του έργου «Βάσσα-Μια μητέρα» του Μαξίμ Γκόρκι που παρουσιάζεται σε σκηνοθεσία Λίλλυς Μελεμέ στο Θέατρο  Arroyo.