Ένα ξεχωριστό βιβλίο που διάβασες τον τελευταίο καιρό; Ένα βιβλίο που πρέπει να διαβάσει κανείς «οπωσδήποτε»;

Το τελευταίο βιβλίο που διάβασα ήταν το «Αιμάλωτοι της Γεωγραφίας» του Tim Marshall απο τις εκδόσεις «Διόπτρα» και το συστήνω ανεπιφύλακατα σε όλους όσοι προβληματίζονται για όσα γίνονται γύρω μας και στον κόσμο γενικότερα. Σε αυτό κατάλαβα με πολύ απλό και ανεπιτήδευτο τρόπο ότι, η γεωγραφία δεν καθόρισε μόνο την ιστορία της ανθρωπότητας αλλά καθορίζει και το μέλλον και το πεπρωμένο της. Οι διακρατικές σχέσεις, οι άνθρωποι που λαμβάνουν αποφάσεις , τα κινήματα και οι ιδέες καθορίζουν τις διεθνείς εξελίξεις αλλά η γεωγραφία φαίνεται οτι είναι πίσω απο τα φαινόμενα και προσδιορίζει τις επόμενες κινήσεις στη σκακιέρα του κόσμου. Εξαιρετικό βιβλίο, ευανάγνωστο και κατανοητό για σκεπτόμενους πολίτες!

Μουσικές που αγαπάς; Το τελευταίο τραγούδι-εμμονή;

Η μουσική είναι μαγεία, πάθος και κινητήριος δύναμη για μένα και σαν τέτοια κυριεύει όλο μου το είναι και κάθε έκφανση της ζωής μου. Ακούω όλα τα είδη μουσικής ανάλογα με τη διάθεση μου αλλά αν ήταν να ξεχωρίσω κάποιοι είδος στο οποίο έχω αδυναμία θα έλεγα οτι είναι η ανατολίτικη μουσική , παλαιά και νέα. Ενα τραγούδι που μου έχει γίνει εμμονή το τελευταίο διάστημα είναι ένα παλιό τραγούδι του Λευτέρη Παπαδόπουλου και του Χρήστου Νικολόπουλου, το «Αγάπη όλο ζήλια και όλο κλάμα» που το ερμήνευσαν σπουδαίοι καλλιτέχενες στο πέρασμα του χρόνου. Υπέροχο, αγαπημένο και «κολλητικό» τραγούδι!

Μια ταινία για να δει κανείς απόψε;

Δεν θα σας πρότεινα μια τανία για απόψε αλλά μια συγκλονιστική μίνι σειρά που παρακολούθησα πρόσφατα στο Netflix, το «When the see us”. Πρόκειται για μια σειρά που βασίζεται σε αληθινό γεγονός που συνέβει στην Ν. Υόρκη και είναι , στην κυριολεξία, γροθιά στον καθωσπρεπισμό μας. Θα νιώσετε τόσες φορές εξοργισμένοι απο την αδικία, την προκατάληψη, την κατάφωρη παραποίηση κάθε έννοιας δικαίου, αμεροληψίας και ισονομίας σε βάρος των , συνήθων υπόπτων για κάθε κακό, «εγχρώμων» αμερικανών, που θα θελήσετε να ουρλιάξετε με όλη σας τη δύναμη για δικαιοσύνη επιτέλους. Μην τη χάσετε, είναι απο τις σειρές και τις φορές που παρακολουθείτε κάτι και σας γεμίζει προβληματισμό αλλά και συνειδητοποίηση οτι, η δικαιοσύνη πρέπει να αποτελεί τον ακρογωνιαίο λίθο του πολιτισμού μας και να είναι «τυφλή» ώστε να είναι εχέγγυο της ειρηνικής μας συνύπαρξης.

Μια θεατρική παράσταση που θυμάσαι;

Θυμάμαι έντονα το «Βυσσινόκηπο» του Τσέχωφ, στο θέατρο «Χόρν» όπου είδα μια εξαιρετική παράσταση που ζωντάνεψε μια ζόρικη ιστορία που είχε ανατροπές, αποχαιρετισμούς, βασανιστικές αναμνήσεις και εμμονές, προσκόλληση αλλά και άρνηση της πραγματικότητας και μια πάλη μεταξύ του παλιού και του νέου που τελειώνει, όπως πάντα με την αναπόφευκτη νίκη του νέου, του φρέσκου , του ανατρεπτικού. Με προβλημάτισε αυτό το έργο γιατί όλοι μας παντού βλέπουμε ή βιώνουμε ανάλογες καταστάσεις που άλλοτε τις ξεπερνούμε αλώβητοι και άλλες φορές αφήνουν τα σημάδια τους ανεξίτηλα πάνω μας.

Ένα ξεχωριστό ταξίδι;

Ένα διήμερο στην πόλη του έρωτα και του φωτός, στο μαγευτικό Παρίσι, περιδιαβαίνοντας όλα τα αξιοθέατα που το κάνουν αξέχαστο, περπατώντας στις όχθες του Σηκουάνα ακούγοντας τους μουσικούς του δρόμου, πίνοντας καφέ στα μπιστρό της Μονμάρτης και νιώθοντας δέος, περηφάνια αλλά και ένα σφίξιμο στο στομάχι όταν αντικρύζεις την Νίκη της Σαμοθράκης να σε υποδέχεται στο Μουσείο του Λούβρου.

Μια ξεχωριστή βόλτα στην πόλη;

Μια βόλτα στα Αναφιώτικα, το μόνο μέρος στην Αθήνα που θυμίζει νησί, όπου νιώθεις ότι είσαι μακριά από τους θορύβους και την ένταση της πόλης, ενώ είσαι μέσα στο κέντρο της, όπου χορταίνεις χρώμα και φως μέσα στα δρομάκια τους. Μια γειτονιά όπου μυρίζεις και βλέπεις πανέμορφες βουκαμβίλιες κάτω από τη σκιά της Ακρόπολης, απολαμβάνοντας τον καφέ σου με καλή παρέα στα σκαλοπάτια της, ατενίζοντας από ψηλά την πόλη μακριά από αυτοκίνητα, ασχήμια και ρυπαρότητα.

Πότε και πως ξεχνάς τον χρόνο που περνάει;

Η μουσική είναι το μόνο πράγμα που με κάνει να χάνω την αίσθηση του χρόνου και να διαπιστώνω ότι θα ήθελα η μέρα να είχε λίγες ώρες παραπάνω. Όταν δουλεύω πάνω σε κάποιο κομμάτι, είναι σαν να σταματά ο χρόνος ή μάλλον καλύτερα να τρέχει πολύ γρήγορα. Όταν αγαπάς κάτι πολύ, όταν με κάτι παθιάζεσαι, όταν κάτι σε κυριεύει και σε απορροφά, τότε ο χρόνος αποκτά μια τελείως σχετική έννοια, που όμως η σκληρή πραγματικότητα έρχεται να σου υπενθυμίσει ότι είναι εκεί, πάντα παρών και σε δυναστεύει.

Για ποιο λόγο χαμογέλασες τελευταία φορά;

Έχω πάντα πολλούς λόγους για να χαμογελώ κάθε μέρα. Είμαι υγιής, έχω ανθρώπους που με αγαπούν και τους αγαπώ, ασχολούμαι με το πάθος μου και αυτό από μόνο του είναι αρκετό για να χαμογελώ κάθε μέρα, κάθε ώρα. Ο τελευταίος πάντως λόγος που θυμάμαι είναι όταν άκουσα την μουσική μου να δένει υπέροχα με τους στίχους σε ένα τραγούδι που ετοιμάζω, γεμίζοντας με χαρά αλλά και αγαλλίαση.

Τι σου δίνει ανακούφιση στην καθημερινότητα;

Το γεγονός ότι έχω δίπλα μου ανθρώπους που με αγαπούν, ανθρώπους που μπορώ να βασιστώ πάνω τους και που θα με στηρίξουν στις επιλογές μου χωρίς υστεροβουλία και με αγνό, ειλικρινές ενδιαφέρον και αγάπη. Είναι μεγάλη ανακούφιση να ξέρεις ότι μπορείς να στηριχτείς σε ανθρώπους που δεν θα επιδιώξουν να σε υπονομεύσουν ούτε να εκμεταλλευτούν μια στιγμή αδυναμίας σου, που αργά ή γρήγορα θα παρουσιαστεί. Είναι μεγάλη τύχη και ευλογία οι ανθρώπινες σχέσεις που βασίζονται σε ανυπόκριτη αγάπη και ειλικρινές, ανεπιτήδευτο ενδιαφέρον.

Τι κάνει την καθημερινότητά σου ενδιαφέρουσα;

Η καθημερινή επαφή με ανθρώπους που έχουν το ίδιο πάθος και αγάπη με εμένα. Αυτή η καθημερινή ανταλλαγή εμπειριών ζωής, η αδιάκοπη προσπάθεια για το καλύτερο, το κυνήγι αυτής της, εφήμερης πολλές φορές, λάμψης της επιτυχίας, ή η ψευδαίσθηση της, η αδιάκοπη πάλη με τα τετριμμένα της πραγματικής ζωής, μια καλή κουβέντα από κάποιον που αγαπάς και εκτιμάς, ένα ποτήρι κρασί με ένα καλό φίλο.

Ο Σταύρος Χαλιαμπάλιας στο «Μουσικό κουτί» την Παρασκευή 18/10.