Άκουσα πρώτη φορά τον LOGOUT σχεδόν δυο χρόνια πριν, σε ενα live που μοιράστηκε την σκηνή  με την Δεσποινής Τρίχρωμη και την Nalyssa Green στο Bios.

Οι μελωδίες του έχουν μια νοσταλγία και ταυτόχρονα είναι τόσο κοντά στον ήχο της εποχής μας, που καθιστά το νέο του album μια πολύ φρέσκια πρόταση!

Με αφορμή το επικείμενο του live (που θα γίνει και η παρουσίαση του τρίτου album N91) αυτήν την Τετάρτη στην ταράτσα του Bios (exploring urban culture) βρήκα τον LOGOUT και τον πέρασα απο τις ακτίνες τους X-Cue-Me.

Θέλω να μου πεις ένα μέρος στην Αθήνα που είναι για σένα το ησυχαστήριο σου. Εκεί που αγαπάς να πηγαίνεις ξανά και ξανά. Μόνος σου ή με παρεα.

Δε θα πω κάτι πολύ πρωτότυπο, αλλά πραγματικά πιστεύω ότι η βόλτα ανεβαίνοντας από το Μοναστηράκι προς τα Αναφιώτικα και μετά στρίβοντας προς Πνύκα και κατεβαίνοντας πάλι προς το Θησείο είναι η ωραιότερη βόλτα στον κόσμο. 

Πως προέκυψε η ιδέα του νέου σου album N91; Σε πήγαν μόνα του τα ίδια κομμάτια ή πρώτα είχες στο μυαλό σου αυτο το project και κινήθηκες προς τα εκεί γράφοντας για αυτο.

Το καλό με το να έχεις μια ιδέα για ένα πρότζεκτ και κάποια κομμάτια να κάθονται για μεγάλο διάστημα, είναι ότι αυτά εξελίσσονται, συνδυάζονται, αλληλοεμπλουτίζονται και τελικά δένουν και φτιάχνουν ιστορίες μόνα τους. Το κακό είναι ότι ίσως δεν απέχει πολύ από την τρέλα όλο αυτό! χαχα! Η ιδέα για το κόνσεπτ του άλμπουμ ουσιαστικά προέκυψε από τους στίχους του ομώνυμου κομματιού που κλείνει το δίσκο, γιατί έχει αυτή την ιδέα του ταξιδιού πέρα από τα όρια του χάρτη. Μετά το κομμάτι Bayorsai έφερε την ιδέα του ναυαγίου, το who knows την ιδέα της αμνησίας, το I will meet you there την ιδέα της ερημονήσου. Σιγά σιγά τα διάφορα κομμάτια που προσετίθεντο έφερναν και κάτι καινούργιο στην ιστορία.

Υπάρχει ένα ολόκληρο story. Αν λοιπόν βρισκόσουν στα αλήθεια σε ένα έρημο νησί και σου έλεγαν θα έχεις μαζί σου μόνο ένα album. Ποιο album θα επέλεγες να ακους για 2 μήνες απομόνωσης στο repeat;

Δύσκολη επιλογή, αλλά μάλλον θα έλεγα “το χαμόγελο της Τζοκόντας”, νομίζω με αυτό θα βγαίναν καλά οι 2 μήνες.

Αλήθεια, το νησί αυτο είναι υπαρκτό;

 Όχι ακριβώς, αλλά νομίζω ότι είναι σύνηθες, ειδικά σε όσους βρίσκονται μακριά από εκεί που μεγάλωσαν, να κοιτάνε καμιά φορά γύρω τους και να λένε “πως βρέθηκα εγώ εδώ άραγε;”. Οπότε δεν είναι τόσο το θέμα το ακριβές σημείο, όσο αυτό το συναίσθημα.

Θα ήθελες να μου πεις 3 συγκρότημα/τραγουδιστές εγχώριους που θα ήθελες να συνεργαστείς μουσικά;

Με τη Ναλύσσα Γκρην και τη Δεσποινίς Τρίχρωμη κάνουμε μια μικρή συνεργασία κάθε χρόνο γύρω στα Χριστούγεννα για ένα λάιβ στο οποίο παίζουμε όσο γίνεται ο ένας στα κομμάτια του άλλου. Με τη Ναλύσσα Γκρην έχουν βγει τα πρώτα δείγματα συνεργασιών φέτος, καθώς έχω κάποιες φωνές στο “Αιγάλεω” και εκείνη κάποιες (πιο ωραίες) φωνές στο “Bayorsai”. Για τη Δεσποινίς Τρίχρωμη έχω κάνει μόνο μια διασκευή που είναι στο youtube προς το παρόν. Θα ήταν πολύ ωραία να προχώραγαν αυτές οι συνεργασίες, ή ίσως κι άλλες  π.χ. στο θέατρο ή σε ταινία. Έχω δουλέψει παλαιότερα με τους Αbovo και τον Ηλία Καρελλά κάνοντας λάιβ μουσική επένδυση στις παραστάσεις τους και ήταν φοβερά ενδιαφέρουσες εμπειρίες. Δυστυχώς η απόσταση από την Αθήνα τα κάνει λίγο δύσκολα όλα αυτά προς το παρόν.

Πως βλέπεις την αγγλόφωνη μουσική στην Ελλάδα;

Υπάρχουν σίγουρα φοβερά πράγματα. Έχω μία λίστα (https://open.spotify.com/playlist/0Lk0sgAmM1jH7sv7YwpyrD) με κομμάτια από την ελληνική σκηνή και διαρκώς προστίθενται καινούργια ονόματα. Δε διαχωρίζω αγγλόφωνα και ελληνόφωνα σχήματα σε αυτή τη λίστα, και στις δύο κατευθύνσεις βγαίνουν πολύ ενδιαφέροντα πράγματα.

Πολλοί συνάδελφοι σου ξεκίνησαν με αγγλικό στίχο και συνέχισαν με ελληνικό. Έχω ακούσει σε live σου ότι έχεις ελληνικά κομμάτια. Σκοπεύεις να τα κυκλοφορήσεις; 

Ναι τα δουλεύω αυτόν τον καιρό πολύ έντονα. Υπάρχουν ελληνικά κομμάτια για δύο εως τρία άλμπουμ και ειδικά μόλις ολοκληρωθεί η περίοδος του Ν91 νομίζω θα αρχίσουν να βγαίνουν και αυτά. Κάποια είναι κι αυτά γραμμένα 7-8 χρόνια τώρα και περιμένουν μία σωστή ηχογράφηση.

Πες μου μια ταινία που θα ήθελες πολύ να είχες γράψει soundtrack για αυτήν. 

Για κάποια μελλοντική ταινία θα ήθελα. Για ταινίες που έχουν γίνει δεν έχει τόσο νόημα. Αγαπημένο soundtrack της τελευταίας χρονιάς ήταν πάντως της ταινίας Phantom Thread – που είναι συνεργασία του Jonny Greenwood με τον Paul Thomas Anderson που νομίζω ήταν φοβερή συνολική σύνθεση ήχου και εικόνας.

Μια ένοχη μουσική σου απόλαυση.

Έχω κι άλλη μια λίστα (https://open.spotify.com/playlist/1JgwOF0QwFwwlIpG6slpNd) που έχει αυτή τη στιγμή 649 κομμάτια που μου έχουν αρέσει από τότε που την ξεκίνησα (το 2011;). Υποθέτω ότι για διαφορετικούς ανθρώπους, διάφορα κομμάτια εκεί μέσα θα ναι ένοχες μουσικές απολαύσεις, ό,τι κι αν σημαίνει αυτό. Ίσως και να ναι όλα τους ένοχα σε ένα βαθμό (γέλια).

Πως θα περιέγραφες την μουσική σου με τρεις λέξεις.

Είναι πάντα μεγάλη η δυσκολία σε αυτή την ερώτηση. Ειδικά κιόλας επειδή τα τρία album είναι πολύ διαφορετικά μεταξύ τους. Οπότε εντάξει, ίσως αυτό είναι ένα κεντρικό σημείο του πρότζεκτ, δηλαδή ότι προσπαθώ να δοκιμάζω διαφορετικά πράγματα και να αφήνω κάποιες αρχικές συνθήκες να καθοδηγούν τη σύνθεση και την ηχογράφηση όσο γίνεται μόνες τους. Είναι κάτι σαν αυτό που κάνουν οι ηθοποιοί στο αυτοσχεδιαστικό θέατρο, όπου τους δίνεται μια συνθήκη και μετά εκείνοι αυτοσχεδιάζουν με βάση αυτήν. Κάτι αντίστοιχο είναι και το όλο παιχνίδι με αυτό το πρότζεκτ – κάποια λέξη η κάποιο σχήμα λόγου θα βάλει την αρχική συνθήκη και τα υπόλοιπα ακολουθούν συνειρμικά. Και αντίστοιχα και στην ηχογράφηση, κάποιο όργανο ή τεχνοτροπία θα θέσει κάπως το χαρακτήρα της ηχογράφησης και τα υπόλοιπα ακολουθούν από εκεί. Στο πρώτο άλμπουμ, ας πούμε, ήταν η ιδέα του να γραφτεί ένα άλμπουμ μόνο με κιθάρα και φωνή και στο N91 ήταν ο ενθουσιασμός για ένα μικρό καινούργιο synth που καθόρισε το ηχόχρωμα και τους ηχητικούς πειραματισμούς όλου του άλμπουμ. Περίπου τρεις λέξεις.

Πες μου ένα μέρος που ονειρεύεσαι να παίξεις live εκεί.

Κάποιο διαδραστικό installation ήχου και εικόνας σε έναν οποιονδήποτε εκθεσιακό/μουσειακό χώρο είναι κάτι σαν μακροπρόθεσμος στόχος του πρότζεκτ, αν αυτό εξελιχθεί περαιτέρω προς αυτήν την κατεύθυνση.

Βρισκόμαστε στην Αθήνα το 2022 και σου λένε να ανοίξεις την συναυλία των London Grammar και ταυτόχρονα την ίδια ημερομηνία σου προτείνουν να ανοίξεις την συναυλία των Black Keys. Ποιους θα επέλεγες και γιατί.

Black Keys υποθέτω γιατί δεν έχω ακούσει καθόλου London Grammar, και μ’ αρέσει να παίζω πριν από διαφορετικές μπάντες και να προσπαθώ να αλλάξω τον ήχο του σετ για να ταιριάζει έστω λίγο. Θα μπορούσαμε να ξεθάψουμε και κάποιο κομμάτια με το άλλο πρότζεκτ – τους The Place Within – μια που είχαμε πιο κιθαριστικό ήχο και θα ταιριάζαμε ίσως και καλύτερα.

Αν έγραφες ένα τραγούδι για τον έρωτα στην εποχή που ζούμε, του Tinder και των socials, τι τίτλο θα είχε;

Έχω ήδη αρκετές αναφορές στη δικτυωμένη ζωή που ζούμε – πέραν του ονόματος του πρότζεκτ – αν και το πρωτοδιάλεξα κάπου το 2006, σε εποχές myspace, όπου ήταν πολύ λιγότερη η επιρροή του διαδικτύου στη ζωή μας. Έχω κάποια κομμάτια με ιστορίες που είναι και ακόμα πιο κοντά σε αυτό που περιγράφεις αλλά δεν ξέρω πότε θα βγουν και ο τίτλος ακόμα παίζει.

Album X-Quetsions

I will meet you there 

Αν μπορουσες να καθορισεις το μερος. Ποιο μέρος θα επέλεγες για να συναντήσεις τον έρωτα της ζωής σου.

Το μέρος του ‘I will meet you there’ είναι περίεργο μέρος – ένα ερημονήσι μετά από αναγκαστική προσγείωση, όταν όλες οι τεχνολογίες τα φτύσουν και όταν αποδράσουμε από τα κοινωνικά προφίλ που μας πνίγουν. Οπότε είναι κάτι σαν μέρος απόδρασης από το σύγχρονο τρόπο ζωής. Νομίζω ότι η σκέψη ξεκίνησε από κάποιο αστείο του Seinfeld με αυτή την ατάκα και ένα αεροπλάνο που ζοριζόταν αλλά δεν έχω καταφέρει να την ξαναβρώ, οπότε μπορεί να τη φαντάστηκα.

Bayorsai 

Υπάρχει κάποια λέξη που δεν μπορείς να πεις εύκολα σε αυτόν που έχεις δίπλα σου; 

To Bayorsai βαφτίστηκε έτσι από την πρώτη μέρα που γράφτηκε, στο σπίτι της Ναλύσσα Γκριν το 2011, για ένα πρότζεκτ που ετοιμάζαμε τότε αλλά δεν προχώρησε προς το παρόν. Το όνομα κόλλησε κατ’ ευθείαν, γιατί παραπέμπει σε ανατολίτικα ηχοχρώματα και παραφράζει και το ‘by your side’ του ρεφραίν. Άρα δεν είναι ότι δεν μπορώ εύκολα να γράψω το ‘by your side’, να το έγραψα εις διπλούν μάλιστα σε αυτήν την απάντηση, χαχα.

In another life

Έχεις την δυνατότητα στην επόμενη ζωή να επιλέξεις ένα επάγγελμα. Αλλά δεν υπάρχει η επιλογή του μουσικού/τραγουδοποιού. Τι θα διαλεγες και γιατί; 

Το κομμάτι μπορεί κάποιος να το διαβάσει κυριολεκτικά αλλά από την άλλη, με τις τόσες επαναλήψεις ‘για μια άλλη ζωή’ προσπαθεί κιόλας να σπρώξει την ερώτηση, ‘γιατί όχι σε αυτή’. Ως προς τα επαγγέλματα το βασικό είναι να υπάρχει ένα αίσθημα προσφοράς στους άλλους. Οι τέχνες προσφέρουν κάποια συναισθηματικά και νοητικά ερεθίσματα που, αν τύχει και πετύχουν, μας κάνουν να νοιώθουμε ότι επικοινωνούμε μεταξύ μας και ότι μοιραζόμαστε αυτό που συμβαίνει – το οποίο είναι πολύ σημαντικό. Αλλά φυσικά, δεν είναι το μόνο σημαντικό πράγμα με το οποίο μπορεί να καταπιαστεί κανείς – πολλά επαγγέλματα έχουν ακόμα πιο απτή συνεισφορά στην καλυτέρευση του κόσμου και των ανθρωπίνων σχέσεων. Και κάπως, όπως στην ταινία Patterson του Jarmusch ή με άλλους τρόπους, ελπίζω όλα τα επαγγέλματα να μπορούν να συνδυαστούν και με μια πιο αφηρημένη ή/και δημιουργική θεώρηση της ζωής, εάν υπάρχει αυτή η ανάγκη.

X-Boy

Kιθάρα: από την κατηγορία αντικείμενα, αυτή είναι το μόνο αντικείμενο που σχεδόν χρησιμεύει σαν επέκταση του χεριού και του μυαλού και οδηγεί σε τόσα διαφορετικά μέρη που θέλει κατά καιρούς να σε πάει.

Πεσσόα – Το βιβλίο της ανησυχίας: από την κατηγορία βιβλία, το βιβλίο που είναι εδώ και χρόνια στο κομοδίνο και για κάποιο λόγο δεν απομακρύνεται ποτέ.

Songs of Leonard Cohen: Από την κατηγορία δίσκοι, πολύ δύσκολη επιλογή, αλλά τα καταφέραμε. Δύσκολο επίσης να περιγραφεί ο λόγος για την επιλογή. Γενικά, δύσκολα.