Τρεις άνθρωποι -δύο γυναίκες και ένας άνδρας- σε ένα αστικό σαλόνι. Δεν γνωρίζουμε τις σχέσεις τους, αγνοούμε το παρελθόν τους, περιμένουμε μια έκρηξη που δεν έρχεται ποτέ. Υπαινιγμοί και υπονοούμενα αποκαλύπτουν στοιχεία των χαρακτήρων τους, των σκέψεων και των κινήτρων τους σε ένα έργο που ακολουθεί των ρυθμό που επιβάλουν οι σιωπές. Ο Γιάννης Χουβαρδάς σκηνοθετεί στο Θέατρο Τέχνης σε μία συμπαραγωγή με το Θέατρο του Νέου Κόσμου, το έργο Παλιοί Καιροί του Χάρολντ Πίντερ, ενός από τους μεγαλύτερους συγγραφείς του δεύτερου μισού του 20ου αιώνα. Η Μαρία Κεχαγιόγλου μας μίλησε για την εμπειρία της στο ρέον σύμπαν του μεγάλου συγγραφέα, όπου το μόνο σταθερό σημείο είναι η αλλαγή, τους παλιούς και τους νέους καιρούς, την πίστη και τις μικρές προσμονές της κάθε ημέρας.

Τι σας συγκινεί στο έργο Παλιοί Καιροί;

Μια γυναικά που περιμένει μια φίλη της από τα παλιά, λέει: ”Τη θυμάμαι αμυδρά”. Μ’ αυτή τη φράση συγκινούμαι πολύ γιατί δεν ξέρω αν αναφέρεται στην  ίδια της τη φίλη, αν αναφέρεται στον εαυτό της του τότε, στο ίδιο το παρελθόν ή εν τέλει, αν λέει αλήθεια. Η αλήθεια πάντως, είναι ότι κι εγώ αν γυρίσω πίσω 20 ή 30 χρονιά, θυμάμαι αμυδρά τον εαυτό μου. Ήμουν εγώ, αλλά και σαν να ήμουν και κάποια άλλη.

Καθώς οι ήρωες του Πίντερ δεν αποκαλύπτουν τις μεταξύ τους σχέσεις και τα κίνητρά τους και εκφράζονται κυρίως με υπαινιγμούς, πως δουλέψατε για να τους πλησιάσετε;

Ο υπαινιγμός δεν παίζεται κι ευτυχώς δεν μπήκαμε σ΄ αυτή τη διαδικασία. Το αντιμετωπίσαμε περισσότερο σαν ένα παιχνίδι για τρεις, με μπλόφες και κρυμμένα χαρτιά. Αυτό όμως, που βοηθά τρομερά στο να μη σκεφτόμαστε τα δεύτερα και τρίτα νοήματα είναι ότι έχουμε την προσοχή μας στραμμένη σε κάτι πολύ πρακτικό με το οποίο όμως, δεν είμαστε καθόλου εξοικειωμένοι. Χειριζόμαστε τρεις κάμερες κι έτσι την ίδια ώρα είμαστε οι χειριστές, είμαστε ηθοποιοί στη σκηνή και πρόσωπα αποτυπωμένα σε μια οθόνη.

Εκφράζονται –και εκφραζόμαστε- καλύτερα με τις λέξεις, με τις σιωπές ή με τις πράξεις;

Ωραία ερώτηση αλλά δεν ξέρω αν μπορώ να απαντήσω… Γενικά, θα μπορούσα να πω ότι οι πράξεις δε συμφωνούν πάντα με τις λέξεις. Από την άλλη και οι λέξεις είναι πράξεις και μια σιωπή μπορεί να είναι πράξη. Και μια μη- πράξη, σε μια δεδομένη στιγμή, είναι πράξη. Παρόλο που οι πράξεις είναι πιο δυνατές και αμετάκλητες, στη σύγχρονη ζωή, αλλά και στη γραφή του Πίντερ, οι λέξεις έχουν μεγαλύτερη δύναμη. Γίνονται όπλο. Μπορούν να παραπλανήσουν ή να παγιδεύσουν τον άλλον. Μπορείς να κρύψεις αυτό που πραγματικά σκέφτεσαι ή να φανερώσεις κάτι επίπλαστο. Ή μια σιωπή μπορεί να είναι το απόλυτο αίνιγμα. Στους Παλιούς Καιρούς πάντως, βλέπουμε τρεις ανθρώπους που απλώς μιλούν, σ΄ ένα δωμάτιο. Κι όμως αυτό το δωμάτιο πολλές φορές μοιάζει με πεδίο μάχης.

Μέσα στο σύμπαν της απροσδιοριστίας και της διαρκούς ροής του Πίντερ, τι είναι σταθερό;

Πίσω και κάτω από όλα υπάρχει μια  υπαρξιακή αγωνία. Άραγε υπάρχω; Άραγε ζω αυτή τη στιγμή; Ποιος είναι ζωντανός και ποιος πεθαμένος;

Πως είναι οι παλιοί καιροί και πως οι νέοι; Πως οι παλιοί καιροί επηρεάζουν τους νέους;

Φαντάσου μια φωνή να σου θυμίζει  όλον εκείνο τον καιρό- 20 χρόνια πριν. Πως ήσουν τότε, να σου θυμίζει όλη την ορμή, την ανάγκη να ανακαλύπτεις πράγματα, ανθρώπους δημιουργικούς, έρωτες, φιλίες, και να ξενυχτάς και να πηγαίνεις κατευθείαν στη δουλειά, και καπάκι στα θέατρα και στις συναυλίες, και να τρως αυγά τηγανητά, και καμιά φορά κάτι τεράστια στιφάδα και μετά να μένεις ξύπνια ως το πρωί διαβάζοντας ποίηση, και να είσαι απένταρη αλλά να τα έχεις όλα, και να κάνεις πράγματα που αγαπάς, και να ανυπομονείς για όλα αυτά, και να κάθεσαι ώρες στη βροχή, και να χαζογελάς  και να μιλάς ασταμάτητα και… και… και… και στο τέλος αυτή η φωνή να σε ρωτάει «Υπάρχει ακόμη; Εσύ ξέρεις; Μπορείς να μου πεις εσύ;»

Τι χαρίζει το θέατρο στη ζωή σας;

Το να θεωρώ τον εαυτό μου προνομιούχο επειδή μετά από 30 χρονιά δεν έχω βαρεθεί τη δουλειά μου.

Σε τι πιστεύετε; Τι σας δίνει δύναμη;

Οι νέοι άνθρωποι που έχω στη ζωή μου. Η κόρη μου και οι μαθητές μου. Τους χαίρομαι και κάποιες φορές τους ζηλεύω. Είναι πηγή ζωής. Δύναμη παίρνω και από τις προσμονές. Μικρές προσμονές για μια ωραία παράσταση, ένα ταξίδι, ένα φλερτ, ακόμη και για μικροπράγματα.

Παλιοί Καιροί του Χάρολντ Πίντερ σε σκηνοθεσία Γιάννη Χουβαρδά στο Θέατρο Τέχνης

Μετάφραση: Έρι Κύργια
Σκηνοθεσία: Γιάννης Χουβαρδάς
Σκηνικά: Εύα Μανιδάκη
Κοστούμια: Ιωάννα Τσάμη
Σχεδιασμός φωτισμών: Στέλλα Κάλτσου
Video design: Παντελής Μάκκας
Βοηθός σκηνοθέτη: Μαριλένα Μόσχου

Φωτογραφίες: Μυρτώ Αποστολίδου

Παίζουν (αλφαβητικά): Μαρία Κεχαγιόγλου, Χρήστος Λούλης, Μαρία Σκουλά

Παραστάσεις

Από 29 Νοεμβρίου 2018 έως 10 Φεβρουαρίου 2019

Τετάρτη και Κυριακή στις 20.00

Πέμπτη-Παρασκευή-Σάββατο στις 21.15

Σάββατο στις 18.30

Τιμές Εισιτηρίων
Τετάρτη & Παρασκευή: 15€ γενική, 10€ μειωμένο και 8€ ανεργίας
Πέμπτη: 10€ γενική είσοδος
Σάββατο: 18€ γενική και 12€ μειωμένο και ανεργίας
Κυριακή: 16€ γενική και 12€ μειωμένο και ανεργίας