Ένα ξεχωριστό βιβλίο που διάβασες τον τελευταίο καιρό; Ένα βιβλίο που πρέπει να διαβάσει κανείς «οπωσδήποτε»;

Πρόσφατα διάβασα το βιβλίο «Αυτοί που βούλιαξαν και αυτοί που σώθηκαν», του Πρίμο Λέβι. Δεν είναι ένα εύκολο βιβλίο, αλλά σε βάζει να σκεφτείς τι σημαίνει αλήθεια και τι ψέμα, ειδικά όταν μιλάς για κάτι που σε ξεπερνά. Δεν αφηγείται απλώς μια ιστορία, αλλά σε φέρνει αντιμέτωπο με τις πιο γκρίζες περιοχές της ανθρώπινης συμπεριφοράς, με τη συνενοχή, τη μνήμη και την ευθύνη. Μου θύμισε κάτι βασικό: ότι η αλήθεια δεν χωρά πάντα σε λόγια. Είναι ένα βιβλίο που σε υποχρεώνει να σκεφτείς τη δική σου θέση όχι ως παρατηρητής, αλλά ως μέρος του προβλήματος.

Μουσικές που αγαπάς; Το τελευταίο τραγούδι-εμμονή;

Ακούω όλα τα είδη μουσικής, με μια ιδιαίτερη αδυναμία στα ρεμπέτικα. Μάλλον γιατί μεγάλωσα με αυτά, και μου έχουν μείνει. Τον τελευταίο καιρό έχω κολλήσει με το “Μην μου ξαναφύγεις πια”. Το βάζω δυνατά στο αυτοκίνητο και το ακούω ξανά και ξανά.

Μια ταινία για να δει κανείς απόψε;

Λόγω Χριστουγέννων νομίζω επιβάλλεται ένας Χάρι Πότερ! Προσωπικά, με αυτές τις ταινίες μου έρχεται μια γλυκιά αίσθηση νοσταλγίας για την παιδική μου ηλικία. Μετά από αυτήν, προτείνω το Good Will Hunting με τον υπέροχο Ρόμπιν Γουίλιαμς. Μια ταινία που θα σε γεμίσει συναισθήματα, αλλά και μαθήματα.

Μια θεατρική παράσταση που θυμάσαι;

Θέλει σκέψη… Δύσκολο να επιλέξω, αλλά μια παράσταση που θυμάμαι είναι η «Τρεις Ψηλές Γυναίκες», σε σκηνοθεσία του σημαντικού δημιουργού Robert Wilson. Ήταν μια παράσταση που με άγγιξε για τον τρόπο που μιλά για τον χρόνο, τη μνήμη και τις διαφορετικές εκδοχές του ίδιου ανθρώπου.

Ένα ξεχωριστό ταξίδι;

Ένα ξεχωριστό ταξίδι που έκανα φέτος ήταν στο Μαϊάμι και στο Μεξικό. Για πρώτη φορά ένιωσα σαν να βρίσκομαι μέσα σε ταινία: η φιλοσοφία του κόσμου, ο τρόπος ζωής, η ατμόσφαιρα. Είναι ένας άλλος κόσμος, όπως βλέπουμε στη μεγάλη οθόνη.

Μια ξεχωριστή βόλτα στην πόλη;

Δεν θα άλλαζα με τίποτα τις Κυριακές στο κέντρο της Αθήνας, στην Πλάκα. Το μόνο που χρειάζομαι είναι λίγο κρύο και λίγο ήλιο.

Πότε και πώς ξεχνάς τον χρόνο που περνάει;

Δεν ξεχνάω ποτέ τον χρόνο. Μου θυμίζει συνεχώς πόσο πολύτιμος είναι. Κάποιες φορές χάνεται στη δουλειά, άλλες φορές σταματά σε μικρές στιγμές απόλαυσης. Και κάποιες φορές δεν περνά με τίποτα όταν δυσκολευόμαστε. Όλα όμως, τελικά, έχουν τη θέση τους.

Για ποιο λόγο χαμογέλασες τελευταία φορά;

Τα τελευταία χαμόγελά μου οφείλονται σε δύο πλασματάκια, τα ανίψια μου. Η αθωότητά τους και η ειλικρίνειά τους με κάνουν να μην σταματώ να χαμογελώ.

Τι σου δίνει ανακούφιση στην καθημερινότητα;

Μου δίνει ανακούφιση όταν έστω και ένας μικρός στόχος έχει επιτευχθεί!

Τι κάνει την καθημερινότητά σου ενδιαφέρουσα;

Ο χορός ήταν, είναι και θα είναι η σταθερά μου. Είναι αυτό που κάνει την καθημερινότητά μου ζωντανή!

H Φλώρα Καραβελατζή στην παράσταση του έργου Ζyklon ή το Πεπρωμένο του Θανάση Τριαρίδη που παρουσιάζεται σε σκηνοθεσία Δημήτρη Τσικούρα (Τσικ) στο θέατρο Αργώ.