Ένα ξεχωριστό βιβλίο που διάβασες τον τελευταίο καιρό; Ένα βιβλίο που πρέπει να διαβάσει κανείς «οπωσδήποτε»;

«Και με το φως του λύκου επανέρχονται». Μυθιστόρημα σε δέκα ιστορίες της Ζυράννας Ζατέλη.

Μουσικές που αγαπάς; Το τελευταίο τραγούδι-εμμονή;

Ακούω κυρίως ελληνική μουσική, αυτό που ονομάζουμε έντεχνο. Είμαι παιδί της δεκαετίας του ’90. Αγαπώ τον Σωκράτη, την Μελίνα και τον Θανάση. Στην πορεία βέβαια ήρθαν και άλλα ακούσματα. Τρύπες, Ξύλινα Σπαθιά, αλλά και Τερμίτες και Φατμέ από την δεκαετία του ’80. Έχω αρκετά χρόνια να «κολλήσω» με ένα άκουσμα και αυτό δεν μου αρέσει. Το τελευταίο τραγούδι που θυμάμαι και ακόμη και με συγκινεί είναι η «Αλεξάνδρας» των Θέμη Καραμουρατίδη και Γεράσιμου Ευαγγελάτου με την φωνή της Νατάσας Μποφίλιου.

Μια ταινία για να δει κανείς απόψε;

«Μίλα της» του Πέδρο Αλμοδοβάρ.

Μια θεατρική παράσταση που θυμάσαι;

«Γκόλφω» του Σπυρίδωνος Περεσιάδη από το Εθνικό Θέατρο σε σκηνοθεσία Νίκου Καραθάνου. Γιατί «αγάπη είναι η μοναξιά που πρέπει στον καθένα».

Ένα ξεχωριστό ταξίδι;

Τον περασμένο Δεκέμβριο επισκέφθηκα την Μαδρίτη και το Τολέδο. Είναι ένα από τα πιο ωραία ταξίδια που έχω κάνει. Οι Ισπανοί σεβάστηκαν την αρχιτεκτονική κληρονομιά της πρωτεύουσας τους. Η πόλη είναι καθαρή, έχει εξαιρετικά μουσεία, πολλά ωραία μπαρ και εστιατόρια. Η Μαδρίτη έχει χαρακτήρα και ρυθμό. Το Τολέδο απέχει μόλις μία ώρα. Η επίσκεψη στον καθεδρικό της πόλης είναι μια συγκλονιστική εμπειρία.

Μια ξεχωριστή βόλτα στην πόλη;

Όταν κατορθώνω να χαθώ στα στενά των Εξαρχείων. Γράφω «κατορθώνω», γιατί δεν πηγαίνω κάπου συγκεκριμένα, δεν έχω θέμα με τον χρόνο. Απλά χάνομαι στα στενά. Έχω μεγαλώσει σε χωριό, μα έγινα παιδί του τσιμέντου. Μου αρέσει η Στουρνάρη, αγαπώ την Θεμιστοκλέους και την Καλλιδρομίου. Με ενοχλούν μόνο τα γκράφιτι στα νεοκλασικά αυτών των δρόμων. Νομίζω πως είναι μια περιοχή με πολύ δυνατές εικόνες, όχι όλες θετικές. Χαίρομαι που στην ερώτηση χρησιμοποιείτε την λέξη «ξεχωριστή» και όχι «ωραία».

Πότε και πως ξεχνάς τον χρόνο που περνάει;

Δεν ξεχνάω τον χρόνο, μάλλον γιατί δεν προσπαθώ. Δεν ασχολούμαι με πράγματα, με έννοιες που δεν μπορώ να επηρεάσω, να καθορίσω. Δεν μπορώ να πω ότι αγνοώ τον χρόνο. Κάτι τέτοιο θα ήταν αλαζονεία και ανοησία για έναν θνητό. Όμως δεν γαντζώνομαι πάνω του. Εμένα με καίει τι κάνω με τον χρόνο που έχω στα χέρια μου. Πως τον αξιοποιώ, πως τον γεμίζω με ζωή και βλέμματα που αγαπώ.

Για ποιο λόγο χαμογέλασες τελευταία φορά;

Πριν από λίγες ημέρες είδα στο facebook τον παρακάτω σύντομο διάλογο μεταξύ δύο φίλων που βρίσκονται σε καραντίνα:

• Στην αρχή της χρονιάς έθεσα ένα στόχο. Να χάσω 9 κιλά.
• Πόσα θέλεις ακόμα;
• 14

Δεν χαμογέλασα, ξεκαρδίστηκα.

Τι σου δίνει ανακούφιση στην καθημερινότητα;

Η ευγένεια και η υπομονή των ανθρώπων που δουλεύουν σε σούπερ μάρκετ, καταστήματα και υπηρεσίες. Νιώθω ακόμη καλύτερα όταν και εμείς δείχνουμε ευγένεια και κατανόηση σε αυτούς τους ανθρώπους. Αυτό ισχύει ιδιαίτερα για την περίοδο που διανύουμε λόγω του covid-19. Ακόμη, νιώθω όμορφα όταν βλέπω την 80χρόνη γειτόνισσα μου να ανακυκλώνει μπουκάλια και πλαστικές συσκευασίες, αλλά και ελπίδα όταν βλέπω τον Φάνη να ταΐζει τα αδέσποτα της γειτονιάς. Πρόκειται για ένα έφηβο που μένει δύο ορόφους πάνω από το διαμέρισμα μου.

Τι κάνει την καθημερινότητά σου ενδιαφέρουσα;

Η δουλειά μου, η δημοσιογραφία. Καθημερινά έρχομαι σε επαφή με νέους ανθρώπους και θέματα και αυτό με κρατά σε εγρήγορση, «ανοίγει» το μυαλό μου. Μέσα από το ρεπορτάζ, νιώθω πως «κλέβω» στιγμές απ’ τις ζωές των άλλων, πως κερδίζω μυρωδιές και εμπειρίες. Από εκεί και πέρα, καλή μουσική, δύο φίλοι και ένα ποτήρι κρασί κάνουν την καθημερινότητα μου πιο ενδιαφέρουσα.

Ο συνθέτης Γιώργος Κωνσταντινίδης και ο στιχουργός Απόστολος Στάικος, υπογράφουν τον «Αόριστο». Στην πρώτη τους δισκογραφική δουλειά εμπιστεύονται δύο νέες φωνές, τον Θοδωρή Νικολάου και την Παυλίνα Κατσή.