Ο Στέλιος Καϊλατζής, επιλέγει ιστορίες, ακολουθεί τις διαδρομές τους και ανακαλύπτει τις πτυχές τους. Συνεργάζεται, συνδημιουργεί και μοιράζεται. Με τους συνεργάτες του, με τους θεατές, με εμάς. Μας μίλησε για την συμμετοχή του στην παράσταση Χορεύοντας στο σκοτάδι που παρουσιάζεται στο Θεατρο Vault σε σκηνοθεσία Δημήτρη Καρατζιά, την παράσταση Brandon Teena που σκηνοθετεί στο ίδιο θέατρο και τις πολύτιμές εμπειρίες που του χάρισαν και εξακολουθούν να του χαρίζουν.

Τι σε συγκινεί στο Χορεύοντας στο σκοτάδι; Ποια ήταν η πρώτη αντίδρασή σου όταν είδες την ταινία;

Οι συγκινήσεις είναι πολλές και έχουν κάθε μία τον δικό τους τρόπο να εισβάλουν στην ηρεμία  μου. Η σημαντικότερη όμως έχει να κάνει με τον τρόπο που η αθωότητα της Σέλμα μετρέπεται στο απόλυτο δράμα . Η μετατροπή του αγνού και του φωτός στην ψυχική βρωμιά και λύτρωση.  Η πρώτη αντίδραση, όσο μπορώ να την θυμηθώ γιατί πέρασαν χρόνια από τότε, ήταν σίγουρα χαοτική. Ήθελα χρόνο να επεξαργαστώ αυτό που είδα. Παρασύρθηκα αβίαστα στην δογματική κινηματογράφιση και άθελά μου έγινα μέρος αυτης.

Ποιες ήταν οι δυσκολίες και οι απαιτήσεις της μεταφοράς ενός τέτοιου μιούζικαλ στο θέατρο;

Οποιαδήποτε μεταφορά κινηματογραφικού σεναρίου είναι δύσκολη. Πόσο μάλλον για ένα μιουζικαλ. Πρέπει να μπορέσεις να φύγεις από την κινηματογραφική εξιστόρηση και να δημιουργήσεις απο την αρχή τους χαρακτήρες. Να βρεις νέους τρόπους να πεις την αλήθειά σου. Χωρίς να χάνεται η ουσιαστική δομή της ιστορίας. Σκνοθετικά και υποκριτικά. Δεύτερη σημαντική δυσκολία η μουσική. Πρωτότυπη μουσική απο τον Μάνο Αντωνιάδη και στίχους του Γ.Ευαγγελάτου.  (Που κατά την ταπεινή μου γνώμη, έχουν κάνει εξαίρετη δουλεια). Τρίτη δυσκολία ο χώρος στον οποίο διαδραματίζεται σκηνικά η ιστορία της Σέλμα. Χωρίς φυσικούς χώρους, ασχέτως αν υπάρχει η θεατρική σύμβαση, πρέπει να δημιουργηθουν εικονικά και ατμοσφαιρικά σε  μία μικρη σκηνή σαν αυτή του Vault.

Η ζωή κατά βάθος είναι σκληρή; Δεν δικαιώνονται πάντα οι προσπάθειές μας;

Η ζωή κατά βάθος είναι απρόβλεπτη. Κάποιες προσπάθειές μας θα δικαιωθούν και κάποιες όχι. Είμαστε οι επιλογές μας και οι πράξεις μας. Ο μόνος ”αντίπαλός” μας είμαστε εμείς οι ίδιοι.

Που βρίσκεται η ομορφιά της ζωής;

Στον άνθρωπο. Μέσα μας. Και στο πως διοχετεύουμε το μέσα μας στους έξω. Ή θα δώσουμε φως ή σκοτάδι.

Γιατί επέλεξες να σκηνοθετήσεις το Brandon Teena;

Γιατί είναι μια ευλογημένη ιστορία. Μια πραγματική ιστορία, έναυσμα για να συλλογιστώ κι εγώ το πόσο διαφορετκός είμαι. O Brandon Teena είναι γύρω μας. Καθημερινά τον βλέπουμε. Πρέπει να μάθουμε γι αυτόν. Ξεκινώντας απο τον καθρέφτη μας. Ο δεύτερος λόγος, οι υπέροχοι συνεργάτες μου. Απο τον θίασο που μου έκανε την ανάθεση του έργου και τους ευχαριστώ γι αυτό γιατί δεν θα σταματήσουμε εδώ. Έχουμε να δημιουργήσουμε πολλά ακόμα. Και οι συντελεστές  που δέχτηκαν να συμπληρώσουμε το υπέροχο αυτό παζλ συνεργασίας.

Γιατί ενώ έχουν γίνει τόσοι αγώνες για την δυνατότητα να είναι ο κάθε άνθρωπος αυτό που θέλει, εξακολουθεί αυτό το θέμα να είναι τόσο φλέγον;

Γιατί δεν έχουμε μάθει να ακούμε. Να ακούμε πραγματικά αυτό που ο διπλανός μας λέει. Ακούμε αυτό που θέλουμε εμείς.  Η αυτό που κάποιοι ”έντεχνα” μας λένε. Γιατί δεν σταματήσαμε ποτέ να φοβόμαστε τον άνθρωπο ως ιδέα. Ως αλήθεια. Το διαφορετικό είμαστε πρώτα εμείς. Όχι οι άλλοι.

Ποιο ήταν το προσωπικό κέρδος από μια τόσο γεμάτη χρονιά -και στο θέατρο και στην τηλεόραση-;

Η δουλειά είναι υγεία. Ψυχική και σωματική. Η υγεία, αυτή είναι το κέρδος μου.

Τι σου δίνει δύναμη στην καθημερινότητα; Τι σε κάνει χαρούμενο;

Μπορεί να είναι το οτιδήποτε. Από ασήμαντα μέχρι σημαντικά πράγματα. Μία καλήμερα στο δρόμο, ένα χαμόγελο, μία καλή είδηση, ο έρωτας, η πρόκληση… Πολλά μπορεί. Όλα αυτά που το βράδυ θα με αφήσουν να κοιμηθώ ήρεμος χωρίς σκέψεις.

Χορεύοντας στο Σκοτάδι σε σκηνοθεσία Δημήτρη Καρατζιά στο Vault

Brandon Teena σε κείμενο-σκηνοθεσία Στέλιου Καλαϊτζή στον Πολυχώρο Vault