Η Μάρω Παπαδοπούλου είναι μία ηθοποιός που διαθέτει το ταλέντο της μεταμόρφωσης. Αναλαμβάνει ρόλους, κινείται στα βάθη τους και αποκαλύπτει πτυχές και αποχρώσεις. Φέτος, συμμετέχει σε δύο παραστάσεις που έχουν ως αφετηρία δύο μυθιστορήματα. Πρώτο το μυθιστόρημα 8 ώρες και 35 λεπτά της Φωτεινής Τσαλίκογλου που ανεβαίνει στο Θέατρο Σταθμός σε σκηνοθεσία Μάνου Καρατζογιάννη. Μια ιστορία μνήμης μίας οικογένειας που συνυφαίνεται με την ελληνική ιστορίας και μας οδηγεί σε ένα ταξίδι εμπειριών, συναισθημάτων και σκέψεων που ενώνουν ή χωρίζουν τους ήρωες, αλλά πάντα τους ακολουθούν. Δεύτερο μυθιστόρημα η Λολίτα του Βλαντιμίρ Ναμπόκοφ που ανεβαίνει στο Θέατρο Επί Κολωνώ σε σκηνοθεσία Χρήστου Καρασαββίδη. Η γνωστή ιστορία της τολμηρής νεαρής κοπέλας που δοκίμασε τα όρια των νιάτων της. Η Μάρω Παπαδοπούλου μας μίλησε για τους ρόλους της, τις διαδρομές τους, το θεατρικό ταξίδι.

Τι σας συγκινεί στο έργο 8 ώρες και 35 λεπτά;

Με συγκινούν πολλά. Οι οικογενειακές σχέσεις κατ’ αρχήν. Αυτό το δύσκολο και καμιά φορά επικίνδυνο τοπίο, η οικογένεια. Είναι ότι μας καθορίζει, είναι εκεί όπου πάντα αναζητάμε τα «γιατί» αλλά κυρίως την αγάπη. Όμως σ’ αυτό το έργο η ιστορία μιας οικογένειας μπλέκεται αριστοτεχνικά με την Ιστορία των Ελλήνων. Και αυτή από μόνη της έχει οδυνηρές αλλά και συγκινητικές στιγμές.

Πόση ώρα χρειάζεται για να διηγηθεί κανείς μια ολόκληρη ζωή; Πόση για να την αλλάξει;

Μπορεί μια ζωή, μπορεί και μια στιγμή. Και στις δύο περιπτώσεις.

Ο τόπος που κατοικούμε μας διαμορφώνει; Παίζει ρόλο αν ζούμε μακριά από την πατρίδα μας, εάν δεν την γνωρίσουμε ποτέ ουσιαστικά;

Νομίζω ναι. Από όσο γνωρίζω, ιδιαίτερα οι μετανάστες και πόσο μάλλον οι πρόσφυγες στις μέρες μας και πάντα, είναι σαν να μην έχουν καμιά «πατρίδα». Πάντα στο «εδώ» νιώθουν ξένοι. Δύσκολο, αλλά και ιδιαίτερο. Ίσως όμως έτσι να αποκτούν και μια ικανότητα να βλέπουν πιο καθαρά.

Που μπορεί ή πρέπει να βρίσκει «πατρίδα» κάθε άνθρωπος;

Ιδανικά μέσα του. Καμιά φορά πατρίδα είναι οι άνθρωποι, άλλοτε ένας τόπος ή μια ανάμνηση. Είναι προσωπικό. Δεν θα έλεγα ότι υπάρχει «πρέπει».

Είναι οι ανθρώπινες ζωές έρμαια των ιστορικών συγκυριών; Τι καθορίζει τις ζωές μας; Εμείς οι ίδιοι μπορούμε;

Επηρεαζόμαστε φυσικά, διαμορφωνόμαστε, πολλές φορές σημαδευόμαστε, αλλά έρμαια δεν είναι μια λέξη που μου αρέσει να σκέφτομαι σε σχέση με τη ζωή. Τα πάντα μας καθορίζουν. Το «πως» είναι το ζήτημα. Υπάρχουν χιλιάδες παραδείγματα ανθρώπων που επέζησαν από την κόλαση και αυτό το μετέτρεψαν σε «κάτι άλλο».

Ποιες δυσκολίες ενέχει το να μεταφέρει κανείς στην σκηνή ένα μυθιστόρημα; 

Πρέπει να είσαι μάστορας… της θεατρικής πράξης και του κειμένου.

Ποιο ήταν το προσωπικό σας κέρδος από την εμπειρία της προετοιμασίας των δύο παραστάσεων; Πως είναι η εμπειρία της συμμετοχής σε δύο παράλληλα;

Θα φανεί. Είναι δύσκολο λόγω της πίεσης του χρόνου. Πάντως οι ηθοποιοί καλούμαστε συχνά να κάνουμε «κασκαντεριλίκια». Εγώ αυτό κάποιες φορές το βρίσκω προκλητικό, γι’ αυτό και το τολμώ. Το να τα καταφέρεις σε τέτοιες απόπειρες, πάντα ενέχει ικανοποίηση. Και στις δύο ιστορίες πάντως παίζω τη «μητέρα» και αυτό έχει ενδιαφέρον.

Ποιον θα ορίζατε ως θεματικό πυρήνα της Λολίτας;

Να, και εδώ οι άνθρωποι ψάχνουν… ψάχνουν την αγάπη και την ομορφιά, μέσω του έρωτα. Πληγώνουν και πληγώνονται. Ζουν και θυμούνται. Τώρα που απαντώ συνειδητοποιώ κάποια μη προφανή κοινά σημεία των δύο ιστοριών.

Ποια στιγμή της θεατρικής διαδικασίας αγαπάτε περισσότερο;

Τις στιγμές που κάτι βρίσκεις, κάτι επιβεβαιώνεται απ’ αυτά που δοκιμάζεις. Που όλα μοιάζουν έγκυρα και αληθινά. Μπορεί να συμβεί σε μια πρόβα, μπορεί σε παράσταση. Πάντως ως ιδιοσυγκρασία απολαμβάνω περισσότερο όταν αρχίζει το ταξίδι της παράστασης γιατί ούτως ή άλλως συνεχίζω να ψάχνω και να αναζητώ, αλλά πλέον υπάρχει και ο αποδέκτης: ο θεατής.

Υπάρχει κάποιο κομμάτι που ξεχωρίζετε από το κείμενο κάθε παράστασης; Γιατί;

8 ώρες και 35 λεπτά: «Αν δεν κινδυνεύσεις πως θα σωθείς.»

Λολίτα: «Αυτός ο χείμαρρος της αγάπης, αυτή η μυρωδιά της ανεπάρκειας, αυτή η χαζομάρα της ηλικίας μπλέκονται μέσα μου…»

Η Μάρω Παπαδοπούλου συμμετέχει στην παράσταση Πατρίδα Τώρα – 8 ώρες και 35 λεπτά που παρουσιάζεται στο Θέατρο Σταθμός

και στην παράσταση Λολίτα Reversed που παρουσιάζεται στο Θέατρο Επί Κολωνώ.