Ένα ξεχωριστό βιβλίο που διάβασες τον τελευταίο καιρό; Ένα βιβλίο που πρέπει να διαβάσει κανείς «οπωσδήποτε»;

Πρώτο και βασικότερο βιβλίο που μου ήρθε στο μυαλό είναι ο “Σιντάρτα” του Έρμαν Έσσε, ένα βιβλίο που μου επιβεβαίωσε ότι η ιερότερη διδαχή είναι αυτή της ακοής. Ότι το σημαντικότερο που μπορούμε να κάνουμε για να επιβιώσουμε είναι, εν τέλει, να ακούμε ο ένας τον άλλον, την άλλη, το άλλο. Δυνατότερο από κάθε θρησκεία και από κάθε “ευαγγέλιο”. Για μένα αποτελεί τη προσωπική μου βίβλο ή όπως είπε ο Χένρι Μίλλερ, “Ο “Σιντάρτα” είναι για μένα πολύ πιο δραστικό φάρμακο από την Καινή Διαθήκη.”

Μουσικές που αγαπάς; Το τελευταίο τραγούδι-εμμονή;

Συνεχίζοντας να ζορίζομαι να απαντήσω, θα πω απλά ότι η κάθε περίοδος που διανύουμε έχει και ένα διαφορετικό soundtrack. Μου είναι πολύ δύσκολο να επιλέξω, ωστόσο θα πω ότι το μόνο μουσικό είδος που λατρεύω, δεν βαριέμαι ποτέ και πάντα θα με ηρεμεί στον αιώνα τον άπαντα, είναι η jazz, σε όλα της τα είδη.  Το soundtrack αυτής της περιόδου μου είναι το “Self Control” του Raf, που το βάζω σαν κομμάτι στα μπαρς που δουλευω και μόλις πριν λίγο καιρό κατάλαβα το γλυκόπρικο διαμάντι που κρύβουν οι στίχοι του, με τους οποίους -δυστυχώς- ταυτήστηκα πλήρως.

Μια ταινία για να δει κανείς απόψε;

Την “Μπλε” ταινία του Κισλόφσκι από τη σειρά των τριών χρωμάτων του. Όχι μόνο γι’ απόψε, για κάθε απόψε.

Μια θεατρική παράσταση που θυμάσαι;

“Τα πικρά δάκρυα της Πέτρα φον Καντ” σε σκηνοθεσία Κορίνας Βασιλειάδου και Χάρη Πεχλιβανίδη, ανεβασμένο στο φουαγιέ της Εταιρίας Μακεδονικών Σπουδών, στο ΚΘΒΕ το 2018. Η απλότητα στο μεγαλείο της. Υποκριτικές αξέχαστες, από όλα τα άτομα που συμμετείχαν. Την είχα δει γύρω στις 6 φορές, ήμουν το αστείου του έτους τότε.

Ένα ξεχωριστό ταξίδι;

Η Ταϊλάνδη. Για πολλούς λόγους, ό,τι και να πω για αυτά τα μέρη είναι λίγο.

Μια ξεχωριστή βόλτα στην πόλη;

Ως σχετικά καινούργιος στην Αθήνα, θα πω μια οποιαδήποτε βόλτα στο Μετς. Μου θυμίζει την Άνω Πόλη της Θεσσαλονίκης, αν εξαιρέσω τη νεοπλουτίλα.

Πότε και πως ξεχνάς τον χρόνο που περνάει;

Σιγά σιγά απομακρύνομαι, όπως και όσο μπορώ, με τη δυτική ανάγνωση της ώρας και επιλέγω να τον θεωρώ κάτι πολύ ψεύτικο, όταν δεν το ορίζω εγώ. Προσπαθώ να τον βιώνω κυκλικά και όχι ευθεία. Επομένως, μόνο όταν εστιάζω στο παρόν (το οποίο κρατάει για πάντα) ξεχνάω σίγουρα το χρόνο. Δεν είμαι ψευτοψαγμένος, το ορκίζομαι.

Για ποιο λόγο χαμογέλασες τελευταία φορά;

Όταν κάπου, σε μια δίκη, ένα άτομο που νοιάζομαι δικαιώθηκε. Σπάνιο πράγμα.

Τι σου δίνει ανακούφιση στην καθημερινότητα;

Ο πολύς ύπνος. Επίσης σπάνιο πράγμα.

Τι κάνει την καθημερινότητά σου ενδιαφέρουσα;

Οι Δύο Ξένοι. Έλα, πλάκα κάνω. Και το Παρά Πέντε.

Ο Βίκτωρ Μπενουζίλιο συμμετέχει στην παράσταση του έργου Άουστρας ή η αγριάδα της Λένας Κιτσοπούλου που παρουσιάζεται σε σκηνοθεσία Στεφανίας Σαμαρά στο Θέατρο 104.