«Κάποιος θα πρέπει να είχε συκοφαντήσει τον Γιόζεφ Κ., καθώς χωρίς να έχει κάνει τίποτε κακό, ένα ωραίο πρωί συνελήφθη»: Αυτή είναι η αρχή του μυθιστορήματος του Φραντς Κάφκα, Η Δίκη. Η αρχή της ιστορίας του κυρίου Κ. που κατηγορείται για ένα αδίκημα το οποίο δεν γνωρίζει και συλλαμβάνεται από κάποια ακαθόριστη ανώτατη αρχή, ερχόμενος αντιμέτωπος με την επικείμενη δίκη του. Μια δίκη που υπόκειται σε ένα σύστημα που δεν έχει πρόσωπο, ούτε αρχή και τέλος, τον περιέχει και τον ξεπερνά και –το σημαντικότερο- έχει ήδη λάβει όλες τις αποφάσεις εν αγνοία του και χωρίς αυτόν.
Καθώς ο κύριος Κ. βρίσκεται, χωρίς να γνωρίζει τις αιτίες και να κατανοεί τους λόγους, σ΄ αυτή την αμετάκλητη συνθήκη, σε έναν κόσμο χωρίς σχήμα, προσπαθεί να βρει μια λύση, συναντιέται με ανθρώπους –ανθρώπους αληθινούς, φοβισμένους, ανθρώπους σαν κι εκείνον, ανθρώπους μαριονέτες του συστήματος που κρύβονται εσκεμμένα ή μη πίσω από προσωπεία-. Μιλάει, υπερασπίζεται τον εαυτό του, αναζητά την αλήθεια, ¨το γιατί¨ ενεπλάκη σ΄ συτήν την κατάσταση –μια ερώτηση που δεν έχει απάντηση, διότι ο Γιόζεφ Κ. είναι απλά ένας αποδέκτης αποφάσεων. Προσπαθεί να κινηθεί με τους ρυθμούς και τους τρόπους του συστήματος που τον περιέχει και να βρει την έξοδο. Προσπαθεί να προσαρμοστεί στην κατάσταση και την λειτουργία της, αλλά ταυτόχρονα προσπαθεί να αντιδράσει. Ή να βρει την χρυσή τομή, σε ένα πλαίσιο που δεν αφήνει κανένα περιθώριο, που όλο τρέχει, σκοτεινιάζει και στενεύει, που συνθλίβει.
Το απαιτητικό κείμενο του Κάφκα σκηνοθέτησε ο Θωμάς Μοσχόπουλος –με μια ομάδα ηθοποιών δυνατοτήτων: Σωκράτης Πατσίκας, Μιχάλης Συριόπουλος, Κίττυ Παϊταζόγλου, Θάνος Λέκκας, Μάνος Γαλανής, Ειρήνη Μπούνταλη, Παντελής Βασιλόπουλος, Μιχάλης Μιχαλακίδης, Ελένη Βλάχου, Φοίβος Συμεωνίδης-, επιδεικνύοντας υψηλή αισθητική και ικανότητα διεισδυτικότητας, μεταφέροντας επί σκηνής το ρευστό σύμπαν του κυρίου Κ. και παράλληλα, χαρίζοντας στον θεατή –όπως και ο συγγραφέας- τον χώρο να να κινηθεί μόνος του προς την ερμηνευτική κατεύθυνση που επιθυμεί ή που νιώθει πιο έντονα. Τα εξαιρετικά σκηνικά της Ευαγγελίας Θεριανού έδωσαν μορφή στην αίσθηση του κόσμου του Κ., όπως ακριβώς και οι φωτισμοί της Σοφίας Αλεξιάδου που αξιοποίησαν τις δυνατότητες του φωτός, αλλά και του σκότους. Με το σύνολο έδεσαν τα κοστούμια της Κλαιρ Μπρέισγουελ, ενώ η επιμέλεια της κίνησης από την Σοφία Πάσχου συνέβαλε στις σημαντικές εικόνες της παράστασης. Μιας παράστασης που έρχεται την κατάλληλη στιγμή για να διαβάσει ξανά το κείμενο του Κάφκα, να το μοιραστεί μαζί μας και να μας προτρέψει να αναζητήσουμε το βιβλίο. Άλλωστε, όπως είπε ο Αλμπέρ Καμύ: «ολόκληρη η τέχνη του Κάφκα έγκειται στο ότι αναγκάζει τον αναγνώστη να επαναλάβει το διάβασμα».

Θέατρο Πόρτα

Συντελεστές

Διασκευή- Σκηνοθεσία: Θωμάς Μοσχόπουλος
Σκηνικά: Ευαγγελία Θεριανού
Κοστούμια: Κλαιρ Μπρέισγουελ
Φωτισμοί: Σοφία Αλεξιάδου
Επιμέλεια κίνησης: Σοφία Πάσχου
Φωτογραφίες: Πάτροκλος Σκαφίδας

Με τους: Σωκράτη Πατσίκα, Μιχάλη Συριόπουλο, Κίττυ Παϊταζόγλου, Θάνο Λέκκα, Μάνο Γαλανή, Ειρήνη Μπούνταλη, Παντελή Βασιλόπουλο, Μιχάλη Μιχαλακίδη, Ελένη Βλάχου, Φοίβο Συμεωνίδη

Μέρες και ώρες παραστάσεων: Δευτέρα & Τρίτη στις 21:15

Τιμές εισιτηρίων
Παρασκευή και Σάββατο: Κανονικό 15€, Φοιτητικό, ΑΜΕΑ, άνω των 65, ομαδικό (άνω των 10 ατόμων) 20€, Ανέργων 8€